การหลบหนีที่ตื่นเต้น

"อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่อยากให้ห้องโถงนี้กลายเป็นหลุมศพของเจ้า" เสียงของอธิการบดีทุ้มต่ำและกังวาน ไม่ใช่เสียงของชายชราใจดีที่ผมเคยเคารพ แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หน้ากากแห่งคุณธรรมมาเนิ่นนาน แรงกดดันมหาศาลจากไอเวทสีนิลมวลมหาศาลพุ่งเข้ากดทับจนอากาศรอบตัวผมบิดเบี้ยว ผมมองเห็นดาร์กัสที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย แต่แววตาที่จ้องมองมายังผมกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและสมหวัง ผมรู้ดีว่าวินาทีนี้ หากขืนอยู่ต่อ ผมจะไม่มีวันได้เดินออกจากสถาบันนี้ในฐานะมนุษย์อีกต่อไป "ท่านอธิการ... ที่ท่านพูด มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?" ผมเค้นเสียงถาม ทั้งที่รู้คำตอบอยู่ในใจ หัวใจของผมเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ—เปลวไฟในคืนที่หมู่บ้านถูกทำลาย ใบหน้าที่เลือนลางของชายในชุดคลุมสีเงิน และตราประทับรูนบนข้อมือของผม—ทั้งหมดมันเชื่อมโยงกันอย่างโหดร้าย "ความหมายน่ะหรือเซเรส?" อธิการบดีก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แสงเทียนในห้องสั่นไหวและดับวูบลงทีละดวง "เจ้าคือความผิดพลาดที่ข้าควรจะกำจัดทิ้งตั้งแต่วันแรกที่เก็บเจ้ามา แต่น่าเสียดาย... พลังที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเจ้า มันเป็นกุญแจสำคัญสู่การปลดผนึกรูนโบราณขั้นสูงสุดที่ข้าโหยหามาตลอดสามทศวรรษ" ผมไม่รอให้เขาพูดจบ มือขวาของผมวาดวงแหวนเวทมนตร์กลางอากาศอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้ใช้เวทมนตร์ระดับสูงที่ต้องใช้เวลาสวดร่าย แต่ผมเลือกใช้รูน 'สายฟ้าฉีกกระชาก' ที่ผมเพิ่งแกะรอยได้จากตำราเลวร้ายในห้องสมุดต้องห้ามเมื่อสัปดาห์ก่อน *เปรี้ยง!* แสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วโถงสถาบัน แรงระเบิดทำลายแท่นศิลาจารึกจนแตกละเอียด เศษหินพุ่งกระจายไปทั่วทิศทาง ผมไม่รีรอให้ควันจางลง พุ่งตัวเข้าหาหน้าต่างบานกระจกสีที่สูงลิบลิ่ว ความเร็วของผมถูกกระตุ้นด้วยอะดรีนาลีนและความตายที่จ่ออยู่ข้างหลัง "จับมันไว้! อย่าให้เจ้าเด็กนั่นออกไปนอกเขตอาคมได้!" ดาร์กัสตะโกนสั่ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกปนด้วยความกลัว ผมกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง ร่างกายร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดของสวนพฤกษศาสตร์สถาบัน แต่ก่อนจะถึงพื้น ผมรีบสะบัดมือขวา สร้าง 'รูนแรงโน้มถ่วงย้อนกลับ' เพื่อลดแรงกระแทก เท้าของผมแตะพื้นหญ้าได้อย่างมั่นคง ทว่าความเงียบสงบของสวนกลับถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าของเหล่าอัศวินเวทมนตร์ที่รุดเข้ามาล้อมรอบ "เซเรส ไวท์! จงหยุดการกระทำที่ไร้สติเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนดังมาจากเบื้องบน ผมหันไปมอง เห็นเอเลน่าที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง แววตาของเธอสั่นระริก เธอไม่ได้ถือไม้คทา แต่เธอกำลังกอดหนังสือเล่มหนึ่งแน่น... เล่มที่ผมเคยให้เธอเก็บรักษาไว้ 'หนีไป... เอเลน่า' ผมกระซิบในใจ สายตาที่ผมส่งไปให้เธอในวินาทีนั้นบอกทุกอย่างที่ผมพูดไม่ได้ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางอธิการบดีที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอแกล้งสะดุดและทำน้ำหมึกเวทมนตร์หกใส่ชุดคลุมของอธิการบดีจนเกิดม่านควันบดบังสายตา ผมใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวเข้าสู่ป่าต้องห้ามที่อยู่ติดกับกำแพงสถาบัน เสียงการไล่ล่าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ แสงเวทมนตร์สีแดงและสีเขียวพุ่งเฉียดร่างของผมไปมาเหมือนลูกธนูอาบยาพิษ ผมวิ่งผ่านซุ้มประตูหินโบราณที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ ลมหายใจหอบถี่ พลางพยายามนึกหาทางออกที่ดาร์กัสไม่คาดคิด แต่ทว่า... เมื่อผมหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากด้านหลัง "วิ่งได้แค่นี้หรือ เซเรส?" ผมหันกลับไปพบกับดาร์กัสที่ยืนพิงต้นไม้ด้วยท่วงท่าสง่างาม เขาสลัดคราบประธานสภานักเรียนที่แสนดีออกไปจนหมดสิ้น ในมือของเขามีไม้คทาประจำตำแหน่งที่แผ่ไอสีดำทมิฬออกมา "แกมันก็แค่เครื่องมือที่มีชีวิต" ดาร์กัสกล่าวพลางก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ "และเครื่องมือที่พังแล้ว... ก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป" ผมหยิบมีดสั้นที่สลักรูนกันเวทมนตร์ออกมา แม้จะรู้ว่ามันเทียบไม่ได้กับพลังของเขา แต่ในจังหวะที่ดาร์กัสกำลังจะร่ายมนตร์บทสังหาร ความรู้สึกผิดปกติก็เกิดขึ้นที่ข้อมือซ้ายของผม... รูนที่ผมไม่เคยรู้จักเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับมันกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่างที่อยู่หลังต้นไม้ของดาร์กัส เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ในความมืดสนิท เธอคนนั้นไม่ได้สวมชุดนักเรียน แต่เป็นชุดคลุมนักฆ่าตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูงที่ผมจำได้แม่นจากภาพวาดในหอจดหมายเหตุ "ถอยไปดาร์กัส... เขาไม่ใช่ของเล่นของเจ้า" หญิงสาวปริศนาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่เธอจะปลดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่มีแผลเป็นจางๆ รูปวงแหวนรูน... ใบหน้าของคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด เธอคือผู้หญิงที่ผมตามหามาตลอดสิบเจ็ดปี... แม่ของผมเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยครั้งนี้ครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์