ความโกรธที่ควบคุมไม่ได้

"แกคิดว่าจะซ่อนความเน่าเฟะไว้ใต้พรมสีชาดของสภานักเรียนได้อีกนานแค่ไหนกัน, ดาร์กัส?" น้ำเสียงของเซเรสแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นสีนิล ภายในห้องใต้ดินโบราณของหอสมุดต้องห้าม แสงคบเพลิงสีฟ้าสั่นไหวราวกับหวาดกลัวต่อสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น เศษผงศิลาโบราณร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับฝนห่าเล็กๆ จากแรงสั่นสะเทือนของพลังเวทที่กำลังทะลักล้นออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มทุนอัจฉริยะ ดาร์กัส มอร์กาน่า ประธานสภานักเรียนผู้เย่อหยิ่ง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยและเปี่ยมด้วยความมั่นใจบัดนี้ปรากฏรอยเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม ดวงตาคมกริบมองไปยังมือข้างที่สั่นเทาของเซเรส มือข้างนั้นถูกพันธนาการไว้ด้วยอักขระรูนสีดำสนิท—รูนโบราณสายเลือดต้องห้ามที่สลักลึกเข้าไปถึงชั้นกระดูก "นายกำลังเสียสติ, เซเรส..." ดาร์กัสพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง พร้อมกับร่ายเวทป้องกันระดับสูงรอบตัว "พลังที่นายแบกรับอยู่ มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะควบคุมได้... ปล่อยมันไปซะ แล้วกลับไปสู่ระบบระเบียบที่ควรจะเป็น" "ระเบียบงั้นหรือ?" เซเรสหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสดใส เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้นที่สะสมมาเนิ่นนาน "ระเบียบที่ใช้เหยียบย่ำความจริง! ระเบียบที่พรากครอบครัวและอดีตของฉันไป! แกกับตระกูลของแกซ่อนอะไรไว้เบื้องหลังการหายตัวไปของบรรพชนสายเลือดรูน... พูดออกมา!" ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างของเซเรส รัศมีความมืดแผ่ขยายออกไปจนกลืนกินแสงไฟจากคบเพลิงจนหมดสิ้น ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงประกายแสงสีม่วงแดงจากดวงตาของเซเรสที่กำลังเปลี่ยนสภาพไปอย่างน่ากลัว ลวดลายรูนบนผิวหนังของเขาลุกลามขึ้นมาถึงลำคอและใบหน้าซีกซ้าย เสียงกระซิบนับพันจากห้วงมิติอื่นดังระงมอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในที่นั้น เป็นเสียงกรีดร้องที่พร้อมจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะให้แตกเป็นเสี่ยงๆ "เซเรส! ตั้งสติหน่อย!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจและห่วงใยดังมาจากด้านหลัง เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ฝ่าม่านพลังความมืดเข้ามาโดยไม่เกรงกลัวอันตราย เกล็ดน้ำแข็งแหลมคมก่อตัวขึ้นที่มือของเธอเพื่อพยายามตรึงร่างของเด็กหนุ่มไว้ แต่ทันทีที่พลังเวทธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์สัมผัสกับออร่าสีดำ มันกลับระเหยกลายเป็นไอสีขาวโพลนในพริบตา เอเลน่ากัดฟันแน่น ความเย็นเยือกจากเวทของเธอแทบจะเอาไม่อยู่ เธอมองใบหน้าครึ่งหนึ่งของเซเรสที่ถูกความมืดครอบงำ ดวงตาสองข้างไม่ได้มองมาที่เธอด้วยความคุ้นเคยอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่กระหายการทำลายล้าง "เอเลน่า... ถอยไป..." เซเรสพยายามเปล่งเสียงออกมาจากลำคอที่แหบแห้ง มือข้างที่ถือไม้เท้าสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เขากำลังต่อสู้กับจิตสำนึกสุดท้ายของตนเอง "ฉัน... ฉันควบคุมมันไม่ได้... พลังนี่... มันกำลังจะกลืนกินฉัน..." "นายทำได้, เซเรส!" เอเลน่าก้าวเข้าไปประชิดตัว แม้ความกดดันรอบตัวจะทำให้หายใจแทบไม่ออก เธอยื่นมือเปล่าออกไปสัมผัสแก้มที่เย็นเฉียบของเขา "นายไม่ใช่เครื่องมือของคำสาป... นายคือเซเรส ไวท์ คนที่ฉันรู้จัก... คนที่จะไขปริศนารูนทั้งหมดด้วยสมองของตัวเอง ไม่ใช่ด้วยการทำลายล้าง!" สัมผัสอุ่นจากมือของหญิงสาวทำให้ร่างของเซเรสชะงักไปชั่วขณะ ลายรูนสีดำที่ลามขึ้นมาถึงใบหน้าหยุดชะงักลง ดวงตาสีนิลที่เริ่มไร้แววทอประกายความลังเลขึ้นมาวบหนึ่ง ราวกับแสงสว่างริบหรี่ในอุโมงค์อันมืดมิด ดาร์กัสที่เห็นช่องว่างนั้น แอบหยิบศิลาผนึกเวทมนตร์สีทองอร่ามขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม สายตาของประธานสภานักเรียนฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดขาด เขาไม่สนใจว่าเซเรสจะรอดชีวิตหรือไม่ สิ่งสำคัญที่สุดคือการกำจัดหรือผนึกความลับนี้เสีย เพื่อไม่ให้สถาบันเวทมนตร์ต้องเสื่อมเสีย *ฉับพลัน!* ก่อนที่ดาร์กัสจะทันได้ร่ายคาถาผนึกขั้นเด็ดขาด ประตูเหล็กหนาหนักของห้องใต้ดินก็ระเบิดออกเป็นจุล เศษเหล็กนับร้อยชิ้นพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงปักลงตามผนังห้องอย่างไร้ความปรานี แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของเอเลน่าและเซเรสกระเด็นไปคนละทิศละทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านม่านควันเข้ามาอย่างช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นศิลาส่งเสียงก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่าดาร์กัสหรือใครก็ตามในสถาบันแห่งนี้แผ่ขยายกดทับจนทุกคนต้องทรุดฮวบลงกับพื้น เซเรสที่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น พยายามเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านฝุ่นหนาทึบ ดวงตาที่เกือบจะสูญเสียสติเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างนั้นก้าวออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่คุ้นเคยเกินไป—รอยยิ้มของบุคคลที่ควรจะตายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของตระกูลไวท์เมื่อสิบปีก่อน "ทำได้ดีมาก... ลูกพ่อ เจ้าเติบโตขึ้นมาเป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบเสียจริง" ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามอ่านผลงานชิ้นนี้ด้วยกันเสมอนะครับ