ยามค่ำคืนที่สถาบัน

กลิ่นอับชื้นของหินโบราณที่ผ่านกาลเวลามานับพันปีโชยปะทะจมูก ราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่ใต้ฝ่าเท้า เซเรสกดแผ่นหลังแนบสนิทกับกำแพงหินที่เย็นเยียบจนความเย็นซึมลึกผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นราวกับจะเตือนภัย แต่เขากลับเลือกที่จะกลั้นลมหายใจจนสุดความสามารถ "อย่าขยับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเอเลน่าดังขึ้นชิดใบหู เธอคว้าข้อมือเขาไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าที่ผิวหนัง ในความมืดมิดของโถงทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังหอคอยต้องห้าม แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ เผยให้เห็นฝุ่นผงที่ลอยเคว้งคว้าง ก่อนที่มันจะถูกฉีกกระชากโดยเงาตะคุ่มที่เคลื่อนที่อย่างผิดธรรมชาติ ผนังหินด้านหลังเซเรส—ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงโครงสร้างนิ่งสนิท—กำลังบิดตัวและเลื่อนไหลราวกับดินน้ำมันที่ถูกปั้นแต่งโดยมือที่มองไม่เห็น รูนโบราณสีครามที่เคยจางหายไปนับร้อยปีเริ่มเปล่งแสงวาบขึ้นตามรอยแตกของหิน มันไม่ใช่แค่กับดัก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยอักขระ "เซเรส... นั่นไม่ใช่ผู้คุมกฎ" เอเลน่าพึมพำ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอเบิกกว้างสะท้อนแสงจากรูน "มันคือศัสตราที่มีชีวิต อาวุธในตำนานที่ถูกผนึกไว้เพื่อปกป้องความลับของสถาบัน ดาร์กัสไม่ได้แค่ต้องการเป็นผู้นำ เขาต้องการปลุกสิ่งนี้ขึ้นมา" เซเรสปรายตามองไปที่ปลายทางเดิน ดาร์กัส มอร์กาน่า ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างาม ในมือเขามีคฑาไม้กฤษณาที่แผ่ไอสีดำทมิฬผิดกับบรรยากาศโดยรอบ ประธานสภานักเรียนคนนี้ไม่ได้กำลังซ่อนตัว แต่เขากำลัง 'สื่อสาร' กับกำแพงหินที่กำลังเคลื่อนไหว "ก้าวออกมาเถอะ เซเรส" ดาร์กัสเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วว่ามีผู้บุกรุก "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นพรสวรรค์ของอัจฉริยะ แต่มันก็มักจะเป็นจุดจบของพวกเขาทุกคนด้วยเช่นกัน" เซเรสขยับตัวก้าวออกมาจากเงามืด แม้ในใจจะตื่นตระหนก แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่ เขาสังเกตเห็นอักขระที่มือของดาร์กัส มันเป็นรอยจารึกที่เขาสามารถตีความได้ทันที—มันคืออักขระแห่งพันธสัญญาเลือด "นายกำลังเล่นกับไฟที่ไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์ครอบครอง ดาร์กัส" เซเรสกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท พยายามคุมสติให้มั่นคงที่สุด "สถาบันนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังพลังงานที่ปั่นป่วน ไม่ใช่เพื่อเป็นแหล่งขุมทรัพย์ให้ใครบางคนนำไปสร้างอำนาจมืด" ดาร์กัสหันกลับมา แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "อำนาจมืดงั้นหรือ? ในโลกที่เต็มไปด้วยความอ่อนแอและระเบียบที่ไร้ผล พลังคือสิ่งเดียวที่พิสูจน์ความจริงได้ นายมันก็แค่เด็กกำพร้าที่โชคดีได้เรียนรู้อักขระโบราณ นายไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าทำไมฉันถึงยอมแลกทุกอย่างเพื่อหอคอยแห่งนี้" "เพราะนายกลัว" เอเลน่าก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเซเรส เธอรวบรวมพลังเวทธาตุน้ำแข็งไว้ที่ปลายนิ้ว เกล็ดหิมะบางๆ เริ่มโปรยปรายรอบกาย "นายกลัวที่จะไร้อำนาจหลังจากจบการศึกษาจากที่นี่ นายถึงต้องรีบไขว่คว้าสิ่งที่นายคุมไม่ได้" ดาร์กัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุกทันทีที่เขากระแทกคฑาลงกับพื้น พลังเวทสีดำระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทกจนกำแพงหินที่ขยับตัวอยู่ก่อนแล้วเริ่มแยกออกเผยให้เห็นห้องโถงลับที่ซ่อนอยู่ภายใน ซึ่งตรงกลางห้องนั้น มีดาบเล่มหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ—ดาบที่ไม่ได้ทำจากเหล็ก แต่ทำจากอักขระที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง "ถ้านายฉลาดจริง ก็ดูให้ชัดเซเรส" ดาร์กัสกล่าวพร้อมยื่นมือออกไปกลางอากาศ "นี่ไม่ใช่แค่ดาบ แต่มันคือบันทึกความทรงจำของสถาบัน... และมันกำลังเลือกเจ้าของใหม่" เซเรสจ้องมองดาบเล่มนั้น ใจหนึ่งเขารู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ชักนำให้เขาเดินเข้าไป แต่อีกใจกลับสั่งให้เขาหนีไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจ ดาร์กัสก็นิ่งไปกะทันหัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากมั่นใจกลายเป็นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เพราะดาบเล่มนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาเขา แต่มันสั่นไหวและเปลี่ยนทิศทางหันปลายคมไปยังจุดที่พวกเขาทั้งสองยืนอยู่ ทว่า... ไม่ใช่พุ่งเข้าหาเซเรสหรือเอเลน่า แต่มันกำลังพุ่งเป้าไปที่เงาดำที่ยืดยาวออกมาจากมุมมืดหลังบัลลังก์หิน ซึ่งไม่ได้มาจากร่างของดาร์กัส! เงาร่างนั้นค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายชราในชุดคลุมสีเงินยวบยาบที่คุ้นตา ทั้งสถาบันรู้ดีว่าเขาคือ 'อาจารย์ใหญ่' ผู้สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้เซเรสต้องหยุดหายใจ คือดวงตาของชายชราที่ไร้ลูกตา แต่กลับมีอักขระโบราณสีแดงฉานหมุนวนอยู่ภายในเบ้าตาที่กลวงโบ๋นั้น "ดาร์กัส..." เสียงแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของทุกคน "เจ้าไม่ได้นำพาผู้มาเยือนมา แต่เจ้ากำลังนำพา 'ผู้ทำลาย' มาต่างหาก!" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางครั้งนี้ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์จะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ