การแสดงเวทมนตร์ตระการตา

“ถ้าเจ้าคิดว่าการเขียนรูนลงบนแผ่นกระดาษหนังคือขีดสุดของศาสตร์เวทมนตร์แล้วล่ะก็... ดาร์กัส เจ้าก็แค่กำลังเล่นขายของในสวนหลังบ้านเท่านั้นแหละ” เสียงของเซเรส ไวท์ ดังแทรกผ่านความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วหอประชุมใหญ่ของสถาบันอัคคีเทพ แรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์ที่อัดแน่นอยู่ในอากาศทำให้เหล่านักเรียนชั้นปีสูงหลายคนถึงกับต้องถอยร่นไปด้านหลัง ดวงตาสีรัตติกาลของเซเรสไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขามองไปยังประธานสภานักเรียนผู้หยิ่งผยองที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่บนเวที ดาร์กัส มอร์กาน่า หัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมสันฉายแววเย้ยหยัน “อวดดีเกินไปแล้วเจ้าเด็กทุน กฎเกณฑ์ของรูนนั้นชัดเจน กระแสมานาต้องมีสื่อกลางที่มั่นคงเพื่อรองรับพลังมหาศาล การที่เจ้าจะบอกว่าเจ้าทำได้โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ใดๆ... มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ” เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว กำด้ามไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเหลือบมองเซเรสด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่และรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเด็กหนุ่ม เธอก็รับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่การท้าทายที่ไร้สติ แต่เป็นการเปิดเผยความลับที่เซเรสเก็บงำมาตลอด เซเรสไม่ตอบโต้ด้วยวาจาอีกต่อไป เขาสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว นิ้วเรียวยาวเริ่มขยับวาดวงเวทซ้อนทับกันกลางอากาศ ทันใดนั้น ปลายปลายนิ้วของเขาก็เปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า ราวกับดวงดาวที่แตกสลายลงมาอยู่ตรงหน้า “จงดูให้ดี... รูนไม่ได้ต้องการกระดาษ แต่ต้องการ ‘เจตจำนง’ ที่สอดประสานกับวิญญาณของโลก” เขากรีดนิ้วเป็นเส้นสายที่ซับซ้อนและงดงามราวกับงานศิลปะชั้นครู ทุกเส้นที่เขาวาดลงไปในอากาศไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น เปล่งแสงระยิบระยับเหมือนอักขระทองคำที่ถูกหลอมละลายจากดวงตะวัน กลิ่นอายของพลังเวทโบราณที่สาบสูญไปนานนับศตวรรษตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง ผืนดินสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมันกำลังขานรับการปรากฏตัวของเจ้าของพลังที่แท้จริง นักเรียนทุกคนเงียบกริบ แม้แต่เหล่าอาจารย์ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดยังต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตะลึง ดาร์กัสก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือของเขาสั่นระริกเมื่อเห็นอักขระรูนโบราณนับร้อยลอยล่องอยู่รอบตัวเซเรส พวกมันหมุนวนดั่งพายุทอร์นาโดแห่งมานาที่ทรงพลังและงดงามอย่างเหลือเชื่อ “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้” ดาร์กัสพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “ไม่มีใครในยุคนี้ที่สามารถเขียนรูนระดับ ‘เนตรดารา’ ได้โดยปราศจากจารึกหิน...” “ในยุคที่เจ้าเชื่อมั่นในกฎเกณฑ์ ข้าเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับแก่นแท้ของเวทมนตร์” เซเรสกล่าวเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วโถง เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว อักขระเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหากัน ก่อตัวเป็นมังกรแห่งแสงที่ดูมีชีวิตชีวา มันคำรามก้องส่งเสียงกังวานราวกับเสียงของอดีตกาลที่ฟื้นตื่น มวลอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นห้วงมิติที่สั่นไหว เอเลน่ามองภาพตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ เธอไม่เคยเห็นเซเรสในมุมนี้มาก่อน ความสุขุมที่เธอมักเห็น กลับกลายเป็นความเด็ดขาดที่ทรงพลังราวกับราชาที่กลับมาทวงบัลลังก์ ทุกคนในหอประชุมตกอยู่ในภวังค์แห่งเวทมนตร์ตระการตาที่ยากจะลืมเลือน ทว่า ในวินาทีที่มังกรแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานหอประชุมจนเกิดเป็นประกายไฟกระจายไปทั่วทิศทางนั้นเอง จู่ๆ ร่างของเซเรสก็โอนเอนไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเป็นสีรัตติกาลกลับเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนชั่วพริบตา เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ... พลังที่เขาใช้ออกไปไม่ได้มาจากมานาในตัวเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันมี ‘เสียง’ บางอย่างกระซิบตอบกลับมาจากอักขระเหล่านั้น *‘เจ้า... คือผู้ที่สืบทอดสายเลือดแห่งเงาคนสุดท้ายจริงหรือ?’* เสียงนั้นไม่ได้ดังผ่านอากาศ แต่มันดังอยู่ในหัวของเขาโดยตรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เซเรสฝืนกลืนเลือดที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงฮือฮาที่ดังระงมไปทั่วห้องโถง เขาสังเกตเห็นชายชราในชุดคลุมสีเทาที่นั่งเฝ้าหอสมุดลึกลับมาตลอดทั้งปีเดินผ่านฝูงชนเข้ามา ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเขา สายตาทรงภูมิปัญญาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเซเรสก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของเซเรสพังทลายลงในทันที “พลังที่เจ้าแสดงออกมาไม่ใช่พรสวรรค์ เซเรส... แต่มันคือ ‘คำสาป’ ที่บรรพบุรุษของเจ้าทิ้งไว้ให้เพื่อเปิดประตูสู่จุดจบของสถาบันแห่งนี้” เซเรสตัวเย็นวาบ เมื่อเขามองไปที่มือของตัวเอง รอยปานรูปรูนสีดำประหลาดก็เริ่มปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ บนข้อมือขวา ราวกับว่าเวทมนตร์เมื่อครู่นี้ได้ปลุกบางสิ่งที่น่ากลัวให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์