การสำรวจถ้ำคริสตัล

"ขยับไปทางซ้ายอีกนิดครับเอเลน่า ถ้าคุณพลาดเหยียบลงบนรูน 'อิกนิส' วงนั้น เราได้กลายเป็นปุ๋ยในถ้ำนี้สมใจดาร์กัสแน่" เซเรส ไวท์ กระซิบเสียงต่ำ พลางกวาดสายตาผ่านแว่นเลนส์เวทมนตร์ไปยังรอยแยกบนผนังหินที่ส่องประกายสีครามจางๆ มือของเขาถือคทาสั้นที่สลักอักขระดึกดำบรรพ์ สั่นไหวเบาๆ ตามจังหวะการไหลเวียนของมานาในอากาศ เอเลน่าชะงักฝีเท้าทันที หญิงสาวในชุดคลุมนักเรียนเวทมนตร์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นหินพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ สายตาเรียบเฉยของเธอหันมามองเซเรสด้วยความระอา "ฉันไม่ได้ตาบอดนะเซเรส และที่สำคัญ ฉันไม่ได้เป็นคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างที่นายเข้าใจ" "ผมไม่เคยคิดแบบนั้นครับ" เซเรสตอบโดยไม่หันมามอง "แต่ความมั่นใจของคุณมักจะสวนทางกับความอันตรายของสถานที่แห่งนี้เสมอ นี่ไม่ใช่ห้องสมุดสถาบัน แต่มันคือโพรงมรณะที่กักขังพลังงานดิบของโลกไว้" บรรยากาศภายในถ้ำคริสตัลเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบลงบนผลึกแร่ดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาแห่งความตาย ผนังถ้ำไม่ได้เป็นหินธรรมดา แต่ถูกปกคลุมไปด้วยคริสตัลอัคนีและเหมันต์ที่ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อนตามธรรมชาติ มันเป็นสถานที่เดียวที่ 'แร่รูนแก่นแท้' จะก่อตัวขึ้น ซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญเพียงสิ่งเดียวที่เซเรสต้องใช้เพื่อซ่อมแซมศัสตราที่พังทลายลงจากเหตุการณ์ในบทก่อนหน้า เอเลน่าขยับมือเบาๆ ไอเย็นสีขาวนวลก่อตัวขึ้นเป็นเกราะป้องกันรอบตัว "แล้วแผนที่ในหัวนายบอกหรือยังว่า รูนที่สลักไว้บนผนังนั้น... ทำไมมันถึงเริ่ม 'เต้น' ได้?" เซเรสชะงัก ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาสะท้อนภาพผนังถ้ำที่บัดนี้อักขระสีแดงฉานไม่ได้อยู่นิ่งเฉย แต่มันกำลังเลื้อยคลานเหมือนงูพิษที่ตื่นจากการจำศีล "นั่นไม่ใช่รูนธรรมชาติ" เซเรสเสียงสั่นเล็กน้อย "นั่นคือรูนที่ถูกสะกดไว้ด้วย 'ตราประทับแห่งมอร์กาน่า' ใครบางคนดักรอเราอยู่" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องจากทางเข้าถ้ำก็หยุดลง ดาร์กัส มอร์กาน่า ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีดำสนิทที่แฝงด้วยกลิ่นอายของเวทมนตร์ต้องห้าม เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของปากทางเข้า เงาของเขาทอดยาวพาดผ่านร่างของทั้งสองคนอย่างกดดัน "การสำรวจถ้ำในยามวิกาลของพวกเธอ... ช่างเป็นการละเมิดกฎของสถาบันที่น่าประทับใจจริงๆ" ดาร์กัสกล่าว น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่เย็นเยียบ "เซเรส นายคิดจริงๆ หรือว่าการตามหาแร่รูนเพียงเล็กน้อย จะช่วยให้นายรอดพ้นจากโชคชะตาที่ฉันกำหนดไว้ได้?" เซเรสไม่ลังเล เขาคว้ามือเอเลน่าแล้วพุ่งตัวเข้าหาผนังถ้ำที่ซับซ้อนที่สุด "เอเลน่า! ปลดปล่อยพลังน้ำแข็งเดี๋ยวนี้ ทำลายจุดศูนย์กลางของรูนที่หก! ถ้าเราทำไม่ได้ สถาบันนี้จะไม่มีวันล่วงรู้ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของผมอีกต่อไป!" เอเลน่าประสานสายตากับเซเรสเพียงเสี้ยววินาที ความเชื่อใจที่สั่งสมมาทำให้เธอตัดสินใจทันที เธอรวบรวมมานาทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะระเบิดเวทน้ำแข็งระดับสูงใส่ผนังถ้ำ แรงปะทะทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ผลึกคริสตัลทั่วถ้ำแตกร้าวและร่วงหล่นลงมาราวกับฝนแก้ว ในจังหวะที่ฝุ่นควันคลุ้งไปทั่ว ดาร์กัสเงื้อคทาขึ้น เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยเวททำลายล้าง แต่ทว่า... ท่ามกลางควันไฟ เซเรสไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรู แต่เขากลับใช้อักขระที่มือสัมผัสลงบนรอยแยกที่แตกออกเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ภายในผนังถ้ำ ภายในนั้นไม่ได้มีแค่แร่รูน แต่กลับมีแผ่นจารึกโบราณที่สลักชื่อสกุลของเซเรสเอาไว้ด้วยเลือดที่ยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่ "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้" ดาร์กัสชะงัก คทาในมือสั่นสะท้านเป็นครั้งแรก "นายไม่ใช่เด็กกำพร้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า... นายคือผู้ถือครองกุญแจที่แท้จริงของสถาบันนี้!" เซเรสหยิบจารึกนั้นขึ้นมา ความทรงจำที่ขาดหายไปพุ่งเข้าสู่สมองราวกับคมหอก เขาหันมามองดาร์กัสด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความน่าเกรงขามที่สั่นคลอนหัวใจของประธานสภานักเรียน ทว่า ก่อนที่เซเรสจะทันได้เอ่ยคำใด ผนังถ้ำฝั่งตรงข้ามก็พังทลายลงอย่างแรง เผยให้เห็นบุคคลในชุดคลุมสีเงินที่เขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน ก้าวเข้ามาพร้อมกับชี้คทามาที่เซเรสด้วยท่าทีคุกคาม และคำพูดที่หลุดออกมาจากปากคนผู้นั้นทำให้โลกของเซเรสต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าที่เคย "ในที่สุด เราก็พบกันเสียที... องค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรที่ล่มสลาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์