ดาร์กัสแสดงธาตุแท้

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่แห่งสภาอักขระ แรงสั่นสะเทือนนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วคริستัลบรรจุน้ำมนต์โบราณบนแท่นพิธีสั่นระริก ปลายของเหลวสีฟ้าใสกระฉอกแตะขอบแก้วราวกับรับรู้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ ดาร์กัส มอร์กาน่า ประธานสภานักเรียนผู้สวมเสื้อคลุมปักด้ายเงินลายอสรพิษกลืนหาง ยืนค้ำโต๊ะประชุมด้วยสองมือ แววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองสมาชิกร่วมสภาทุกคนด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งรอยยิ้มที่เป็นหน้ากากอันคุ้นตา รอยยิ้มจอมปลอมที่เคยใช้ตบตาครูบาอาจารย์และเหล่านักเรียนถูกฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงความอำมหิตของอำนาจที่กระหายการควบคุม "ผมคิดว่าเราเสียเวลาพูดคุยเรื่องไร้สาระกันมามากพอแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของดาร์กัสบาดลึกเข้าไปในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าสบตาเขา แม้แต่บรรดากรรมการสภาปีสูงที่เคยคัดค้านนโยบายบางข้อ ก็ยังต้องก้มหน้าหลบสายตาราวกับเหยื่อที่กำลังเผชิญหน้ากับนักล่าจ่าฝูง ที่มุมห้องด้านหนึ่ง เซเรส ไวท์ ยืนกอดอกพิงเสาศิลาแกรนต์อย่างเงียบเชียบ เด็กหนุ่มทุนอัจฉริยะยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย นัยน์ตาสสีนิลของเซเรสจ้องมองการกระทำของดาร์กัสอย่างพินิจพิจารณา ทุกอณูกล้ามเนื้อบนใบหน้าและจังหวะการหายใจของประธานสภานักเรียนถูกบันทึกไว้ในสมอง สมองที่กำลังวิเคราะห์ร่องรอยของพลังมานาสีม่วงเข้มที่ยังคงหลงเหลืออยู่รอบตัวอีกฝ่าย ร่องรอยของ "อักขระต้องห้าม" ที่เพิ่งถูกกระตุ้นขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ข้างกายของเซเรส เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Sharp line มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีขาวกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตระกูลแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เธอเป็นคนแรกที่ทนเห็นความอยุติธรรมนี้ไม่ไหวและก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่มันเกินขอบเขตอำนาจของสภานักเรียนไปมากแล้วนะ ดาร์กัส!" เสียงหวานกังวานแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งสลักเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "การออกคำสั่งประกาศกฎเหล็กห้ามเข้าหอสมุดโบราณหลังเวลาสิบค่ำ และการตรวจค้นห้องพักของนักเรียนทุนอย่างไร้หมายค้น... มันละเมิดกฎบัตรสถาบันเวทมนตร์ข้อที่เจ็ดอย่างชัดเจน!" ดาร์กัสหันขวับมามองหญิงสาวทันที มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียน เขาก้าวเดินช้าๆ ลงจากแท่นประธาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง ก้อง กังวาน เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความหายนะ "กฎบัตรสถาบันงั้นหรือครับ คุณวอน ฟาร์เรล?" ดาร์กัสหยุดยืนห่างจากเอเลน่าเพียงแค่ก้าวเดียว โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดัน "กฎบัตรนั่นมันถูกเขียนขึ้นโดยพวกไดเรกเตอร์หัวโบราณเมื่อหลายร้อยปีមុន ในยุคที่โลกยังสงบสุข... แต่โลกในตอนนี้กำลังจะเปลี่ยนผ่าน และผู้ที่จะกำหนดกฎเกณฑ์ใหม่ ไม่ใช่ซากกระดาษเก่าๆ พวกนั้น แต่มันคือ 'พวกเรา' สภานักเรียนต่างหาก" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตาไปยังทุกคนในห้องอีกครั้ง ก่อนจะยกมือขวาขึ้น นิ้วชี้สลักวงแหวนเวทสีดำสนิทที่หมุนวนช้าๆ มันคืออักขระโบราณสาขาที่สูญหาย อักขระแห่งการกักขังและการบงการจิตใจ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... นี่คือ 'ประกาศกฎเหล็กแห่งความสมานฉันท์' สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้จะถูกยกระดับสู่ภาวะจำยอมสูงสุด" ดาร์กัสประกาศกร้าว น้ำเสียงของเขาก้องกังวานราวกับคำประกาศิตจากยมโลก 1. ห้ามมิให้นักเรียนคนใดเคลื่อนย้ายหรือศึกษาตำราอักขระโบราณนอกเหนือจากหลักสูตรที่สภาอนุมัติโดยเด็ดขาด ผู้ฝ่าฝืนจะถูกริบสิทธิ์การใช้ไม้เท้าเวทมนตร์เป็นเวลาสามเดือน 2. ห้ามมีการรวมกลุ่มสนทนาหรือตั้งชมรมลับเกินกว่าสามคนขึ้นไปภายในเขตรั้วสถาบัน หากพบเห็นจะถือว่าเป็นกบฏต่อความมั่นคงของโรงเรียน และจะถูกขับไล่ออกจากสถาบันทันทีโดยไม่มีการไต่สวน 3. นักเรียนทุนทุกคนจะต้องเข้ารายงานตัวและตรวจระดับมานากับสภานักเรียนทุกๆ สามวัน เพื่อคัดกรองความเสี่ยงในการใช้เวทมนตร์นอกรีต สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศภายในห้องโถงก็เย็นเยียบลงจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันมหาศาลจากมานาของดาร์กัสแผ่ขยายออกไปจนทำให้คบเพลิงข้างผนังหรี่แสงลง ราวกับวิญญาณนับร้อยกำลังกรีดร้องอยู่ในความมืด สมาชิกสภาหลายคนถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจเบ็ดเสร็จที่ถูกหยิบยื่นมาตรงหน้า เอเลน่าสูดหายใจเข้าลึก เตรียมจะระเบิดเวทธาตุน้ำแข็งเข้าใส่หน้าคนทรยศผู้นำอำนาจไปในทางที่ผิด แต่ทว่า... มืออุ่นของใครบางคนกลับแตะลงที่ไหล่เบาๆ เธอสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันไปมอง เซเรสส่ายศีรษะช้าๆ ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังคงนิ่งสงบ ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพของดาร์กัสที่กำลังยิ้มอย่างลำพองใจ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงประกายแสงบางอย่างที่วับวามอยู่ในความลึกของดวงตาคู่นั้น ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานานแล้ว "ใจเย็นๆ ครับ เอเลน่า..." เซเรสกระซิบลอดไรฟัน เสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติของหญิงสาวกลับมาได้ "ปล่อยให้เขาเดินไปให้สุดทางก่อนเถอะครับ... คนที่กำลังหลงระเริงในอำนาจปลอมๆ มักจะไม่ทันสังเกตเห็น ว่าบ่วงที่เขากำลังถักทอขึ้นมาเพื่อมัดคนอื่น บัดนี้มันได้พันธนาการรอบคอของเขาเองเรียบร้อยแล้ว" ดาร์กัสหันมามองทางเซเรส รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาคิดว่าเด็กหนุ่มทุนยากจนคนนี้คงจะหวาดกลัวจนตัวสั่นไปแล้ว แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่นิ่งสนิทคู่นั้น ประธานสภานักเรียนกลับรู้สึกถึงความหนับหน่วงแปลกประหลาดที่แล่นแปลบขึ้นมาตามสันหลังอย่างไม่มีสาเหตุ "นายมีอะไรจะพูดไหมครับ ไวท์?" ดาร์กัสเค้นเสียงถาม รุกไล่ด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาตามที่คาดหวัง "หรือว่ากฎเหล็กข้อสามมันทำให้คนจนๆ อย่างนายรู้สึกหนטาวจนพูดไม่ออก?" เซเรสค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงาเสาศิลาทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขาเบากว่าของดาร์กัสมาก แต่มันกลับดึงดูดทุกสายตาในห้องให้หันมามองเป็นตาเดียว เด็กหนุ่มหยุดยืนห่างจากดาร์กัสเพียงแค่ช่วงแขน รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้ใบหน้านั้นดูน่าค้นหาและลึกลับอย่างยิ่งยวด "ผมไม่มีอะไรจะคัดค้านกฎของคุณหรอกครับ ดาร์กัส..." เซเรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทุกลมหายใจกลับเต็มไปด้วยพลังกดดันที่ซ่อนเร้น "เพราะในขณะที่คุณกำลังประกาศก้องถึงอำนาจใหม่และการควบคุม... คุณอาจจะลืมมองไปว่า 'สิ่งสำคัญที่สุด' ที่คุณพยายามจะซ่อนไว้ใต้พรมของสภาแห่งนี้ มันเพิ่งถูกเปิดเผยออกมาแล้ว" ดาร์กัสขมวดคิ้วแน่น "แกหมายความว่าอะไร?" เซเรสยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวมีละอองแสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกมา มันคือเศษเสี้ยวของอักขระโบราณชิ้นหนึ่งที่เขาแอบเก็บกู้ได้จากห้องทำงานของดาร์กัสเมื่อคืนก่อน และทันใดนั้นเอง... ประตูบานใหญ่ของห้องโถงสภาก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังเวทมนตร์ภายนอก! ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้ม ปักตราสัญลักษณ์โบราณสูงสุดแห่งสถาบันก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี ไดเรกเตอร์อาวุโสผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ยืนอยู่ตรงนั้น... และในมือของเขา คือสมุดบันทึกสีดำสนิทที่ดาร์กัสพยายามตามหามาตลอดชีวิต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิตินี้ไปกับผมและตัวละครที่ผมรักนะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์