แสงสีทองที่ดวงตา

“ถ้านายยังไม่หยุดปล่อยพลังเวทให้ออกมาเหมือนน้ำป่าไหลหลากแบบนี้ มีหวังห้องสมุดต้องกลายเป็นเศษหินภายในห้านาทีแน่ เซเรส!” เสียงของเอเลน่าที่ดังขึ้นนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย แต่มันเปี่ยมไปด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น เซเรสนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องลับใต้ดิน อักขระรูนโบราณที่เขาสลักลงบนพื้นหินกำลังสั่นระริก เส้นแสงสีทองที่ควรจะนิ่งสงบกลับบิดเบี้ยวเหมือนมีชีวิต มันแผ่ซ่านไอความร้อนรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เซเรสไม่ตอบ เขาเพียงแต่กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาของเขาปิดสนิท แต่ภาพที่เขาเห็นในห้วงคำนึงกลับไม่ใช่ความมืดมิด มันคือมหาสมุทรแห่งตัวอักษรที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง “ข้า… ข้าควบคุมมันไม่ได้ เอเลน่า พลังนี้มันเหมือนจะขัดขืน... มันไม่ได้มาจากวงจรเวทในกายข้า แต่มันมาจากสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้สถาบันนี้!” เขาเค้นเสียงตอบกลับ มือที่สั่นเทาพยายามใช้นิ้วเขียนอักขระ ‘ระงับ’ ลงไปบนอากาศ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงสีทองนั้นกลับสะท้อนกลับมาดั่งกระแสไฟฟ้าช็อตใส่ร่างจนเขาหงายหลัง “ถอยออกมา!” เอเลน่าพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาไว้ มือของเธอก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เพื่อป้องกันไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม “นายกำลังเผาตัวเองจากภายในนะเซเรส มองมาที่ฉัน! ตั้งสมาธิไว้ที่แก่นเวทของนาย อย่าไปฟังเสียงกระซิบของรูนพวกนั้น!” เซเรสลืมตาขึ้น แต่ในวินาทีนั้นเองที่เอเลน่าต้องชะงักงัน ดวงตาของเซเรสไม่ได้เป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยแสงสีทองเจิดจ้า ลึกลงไปในม่านตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีอักขระโบราณนับพันตัวหมุนวนอยู่ภายใน แสงนั้นไม่ได้ดูอบอุ่นเหมือนตะวัน แต่กลับทรงพลังและไร้ปรานี จนคนที่มองเข้าไปรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเทพเจ้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก “มัน... มันกำลังเรียกหาเจ้าของที่แท้จริง” เซเรสพึมพำ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและดูมีอำนาจแปลกประหลาด “เอเลน่า เจ้าเห็นไหม? โครงสร้างของโลกนี้ไม่ใช่กำแพง แต่มันคือจารึก... ทุกอย่างที่พวกเราถูกสอนมา คือคำลวง!” แรงกดดันมหาศาลจู่โจมห้องลับแห่งนั้นจนชั้นหนังสือหินสั่นสะเทือน ดาร์กัส มอร์กาน่า ที่กำลังยืนดูเหตุการณ์จากห้องทำงานชั้นบนผ่านกระจกเวทมนตร์ มุมปากของเขากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ “ในที่สุด... รอยแยกแรกก็ปรากฏออกมา” ดาร์กัสพึมพำพลางวางปากกาขนนกในมือลง “ข้ามองหาความผิดปกติในตัวเด็กทุนคนนี้มานานพอควรแล้ว ความลับที่บรรพบุรุษของสถาบันพยายามฝังกลบ กำลังจะถูกขุดขึ้นมาโดยมือของเจ้าเอง เซเรส ไวท์” ในห้องใต้ดิน แสงสีทองจากดวงตาของเซเรสเริ่มลุกลามไปยังปลายนิ้ว เขาหยิบเศษหินขึ้นมาหนึ่งก้อน แล้วจารึกอักขระชุดหนึ่งลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องใช้สมาธิ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นทำเอาเอเลน่าต้องอ้าปากค้าง หินก้อนนั้นไม่ได้แค่เปล่งแสง แต่มัน ‘สลาย’ กลายเป็นไอเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่โอบล้อมพวกเขาไว้เหมือนโดมป้องกัน “นายทำได้ยังไง...” เอเลน่าถามด้วยเสียงสั่น “นั่นมันเวทมนตร์ระดับตำนานที่แม้แต่บรรดาอาจารย์ยังต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้” เซเรสค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แสงในดวงตาเริ่มจางลงแต่ยังคงทิ้งร่องรอยของความกระหายพลังไว้ เขาหันมองไปทางประตูห้องลับที่ปิดสนิท เหมือนเขากำลังรับรู้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาจากที่ไกลๆ “ข้าไม่ได้เป็นคนทำ เอเลน่า” เขาตอบด้วยท่าทีที่สงบลงอย่างน่าประหลาด แต่น่าขนลุก “ข้าแค่... ยอมทำตามความต้องการของมัน บางทีคำตอบของชาติกำเนิดข้า อาจไม่ได้อยู่ในตำราเรียนพวกนั้น แต่มันอยู่ใน ‘ศัสตรา’ ที่พวกเขาสั่งห้ามไม่ให้เราแตะต้อง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของภารโรงหรือนักเรียนธรรมดา แต่เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคงและกดดันเกินกว่าจะเป็นคนทั่วไป “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับการตื่นขึ้นของพลังนายนะ” เอเลน่าชักดาบน้ำแข็งออกมาเตรียมพร้อม ประตูห้องลับค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของประธานสภานักเรียน ดาร์กัส มอร์กาน่า ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของเขามีม้วนกระดาษเก่าคร่ำที่ส่องแสงสีม่วงประหลาด “ช่างเป็นปรากฏการณ์ที่น่าประทับใจจริงๆ เซเรส” ดาร์กัสกล่าวพลางกวาดสายตามองร่องรอยการทดลองบนพื้น “แต่น่าเสียดาย... ที่การปลดปล่อยพลังโดยไม่ได้รับอนุญาตในเขตหวงห้ามแบบนี้ มีโทษสถานหนักถึงขั้นต้อง 'ผนึก' ร่างกายและจิตวิญญาณไว้ในกรงขังนิรันดร์... เจ้าพร้อมจะรับโทษของเจ้าแล้วหรือยัง?” หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนสำคัญของเซเรสนะครับ บทหน้าเราจะมาดูกันว่าเด็กหนุ่มผู้กุมความลับแห่งรูนจะรับมือกับศัตรูที่เหนือชั้นกว่าได้อย่างไร อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ครับ