การท้าทายจากประธานสภา

"นายคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นที่นายจะมาขีดเขียนอนาคตของสถาบันเล่นตามใจชอบงั้นหรือ เซเรส?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงบดของหินผาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานประธานสภานักเรียน ดาร์กัส มอร์กาน่า นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คดำขัดเงา เขาไม่ได้เงยหน้ามองแขกผู้มาเยือน ดวงตาสีอำพันคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับม้วนคัมภีร์หนังแพะที่กางอยู่เบื้องหน้า ในขณะที่มืออีกข้างหมุนวงแหวนตราประทับสีเงินเล่นอย่างใจเย็น เซเรส ไวท์ ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงสลัวจากเชิงเทียนเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยของเขา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือบรรจุตำราต้องห้าม และกลิ่นอายของเวทมนตร์เข้มข้นที่อบอวลจนน่าอึดอัด "ผมไม่เคยคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นครับ ท่านประธาน" เซเรสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงด้วยความหนักแน่น "ผมเพียงแค่มองเห็นรอยร้าวในโครงสร้างที่พวกท่านพยายามจะฉาบปูนปิดทับเอาไว้เท่านั้น" ดาร์กัสหยุดหมุนแหวนทันที เขาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเซเรสด้วยแววตาที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน "รอยร้าวที่ว่า... นายหมายถึงจารึกรูนที่หายไปจากหอสมุดหลวงเมื่อสามคืนก่อนอย่างนั้นหรือ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เซเรสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายตรงหน้า มันไม่ใช่แค่พลังเวท แต่มันคืออำนาจและบารมีของตระกูลมอร์กาน่าที่กดทับผู้ที่อ่อนแอกว่าให้ก้มหัว "ผมไม่ทราบเรื่องนั้นครับ" เซเรสตอบพลางขยับตัวเล็กน้อย "แต่ถ้าการตามหาความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของสถาบันคือสิ่งที่ท่านเรียกว่า 'การยุ่งเรื่องการเมือง' งั้นผมก็คงต้องสารภาพว่าผมมีความสนใจเรื่องนี้มากจริงๆ" ดาร์กัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเหมือนหิมะแรกของฤดูหนาว เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดยูนิฟอร์มสภานักเรียนสีดำขลิบทองก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะไม้ แต่ละย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน เหมือนกับว่าอากาศรอบตัวเซเรสจะถูกบีบอัดจนหายใจลำบาก "โลกนี้ไม่ได้หมุนด้วยความจริงเพียงอย่างเดียวหรอกนะ เซเรส ไวท์" ดาร์กัสหยุดยืนห่างจากเซเรสเพียงไม่กี่ก้าว "โลกหมุนด้วยระเบียบ และระเบียบจำเป็นต้องมีการเสียสละ นายเป็นเด็กฉลาด มีพรสวรรค์สูงส่ง แต่น่าเสียดายที่นายชอบทำตัวเป็นมดที่จะไปพังกำแพงเขื่อนใหญ่" "ถ้าเขื่อนนั้นกำลังจะแตกเพราะดินทรายที่ท่านใช้สร้างมันผุพัง การพังทลายของมันก็ไม่ใช่ความผิดของมดหรอกครับ แต่เป็นความประมาทของวิศวกร" เซเรสสวนกลับ สายตาของเขายังคงไม่หลบเลี่ยง ดาร์กัสยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะไหล่ของเซเรส แรงกดที่ส่งผ่านชุดยูนิฟอร์มนั้นหนักอึ้งราวกับภูเขา "จำคำพูดนี้ของฉันไว้นะ ความรู้คืออาวุธที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้ที่ไม่มีอำนาจจะควบคุมมัน ถ้านายยังดื้อรั้นที่จะขุดคุ้ยสิ่งที่ไม่ควรขุด... นายอาจจะไม่ได้เป็นคนจบการศึกษาในปีนี้ แต่นายอาจจะเป็นคนแรกที่หายสาบสูญไปจากบันทึกของโรงเรียน" "ขู่ผมเหรอครับ?" เซเรสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เปล่าเลย" ดาร์กัสลดมือลงแล้วหันหลังกลับ "ฉันแค่กำลังตักเตือนในฐานะรุ่นพี่ที่มองเห็นอนาคตของนายชัดเจนกว่าที่นายเห็นเอง จงถอยห่างออกมาซะ แล้วนายจะได้อยู่ในที่ที่ปลอดภัย... แต่ถ้าไม่..." ดาร์กัสหยุดพูด เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็เปิดอ้าออกด้วยแรงลมมหาศาล เซเรสก้าวออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ ลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้าขณะที่เขาเดินผ่านระเบียงทางเดินยาว เสียงรองเท้าของเขากระทบพื้นหินดังก้องไปทั่ว ความรู้สึกที่ว่ามีสายตาบางอย่างจับจ้องเขาอยู่จากมุมมืดทำให้เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่เขาคิดไว้ เขากำลังจะเดินเลี้ยวเข้าสู่โถงทางเดินไปยังหอพักชาย แต่ทว่า... เงาของใครบางคนกลับทาบทับลงมาบนผนังหินตรงหน้าเสียก่อน "ไม่ต้องก้าวต่อไปหรอก เซเรส" เสียงหวานทว่าเย็นเยียบของเอเลน่าดังขึ้นจากมุมมืด เธอยืนพิงเสาหิน ดวงตาสีน้ำเงินดุจน้ำแข็งของเธอกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ในมือของเธอถือซองจดหมายตราประทับสีเลือดที่ยังไม่ได้เปิด "เอเลน่า? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่..." เซเรสชะงัก สายตาจับจ้องไปที่จดหมายในมือของเธอ "ดาร์กัสไม่ได้แค่เตือนนายคนเดียว" เสียงของเอเลน่าสั่นเครือ "เขาเพิ่งส่งสิ่งนี้มาถึงห้องพักฉัน และมันบอกว่า... พ่อของฉันถูกคุมตัวไว้ที่คุกใต้ดินมิติที่ห้า เพียงเพราะฉันช่วยเหลือเรื่องรูนโบราณในวันนั้น" โลกทั้งใบของเซเรสเหมือนหยุดหมุนทันทีที่ได้ยินชื่อคุกที่ไม่มีใครเคยรอดชีวิตออกมาได้ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบขณะที่ความจริงอันเลวร้ายเริ่มปรากฏชัดเจน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการเมืองในโรงเรียน แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วยชีวิตที่เขาไม่มีวันยอมรับได้ ขอบคุณที่ร่วมติดตามการเดินทางของเหล่าผู้ใช้เวทมนตร์ในครั้งนี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินไปกับทุกตัวอักษรครับ