เงาอดีตที่ตามมา

“กลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง... ช่างเป็นส่วนผสมที่น่าสะอิดสะเอียนเหลือเกินนะครับ คุณหนูรินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากเงามืด ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกรีดผ่านแก้มนวล รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้อาภรณ์บางเบาที่บัดนี้ดูเปราะบางไม่ต่างจากหัวใจของเธอ ชายผู้ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ ‘วายุ’ อดีตศัตรูฉกาจที่ครอบครัวของเขาถูกตระกูลอัครเดโชทำลายจนสิ้นซาก “แก... แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” รินรดาเค้นเสียงถาม ร่างกายถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ วายุยิ้มเหยียด มืออีกข้างคว้าสมุดบันทึกปกหนังสีซีดเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “ผมไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณหรอกครับ แต่ผมมาเพื่อมอบ ‘ของขวัญ’ ที่จะทำให้โลกทั้งใบของคุณพังทลายลงในพริบตา ของขวัญที่คิรากร พ่อคนดีของคุณ ปกปิดไว้เป็นความลับสูงสุด” เขากางสมุดบันทึกออก หน้ากระดาษเหลืองกรอบเผยให้เห็นลายมือที่คุ้นตา ลายมือของ ‘มารดา’ ของคิรากรที่ล่วงลับไปแล้ว รินรดามองภาพถ่ายที่ร่วงหล่นลงมา—ภาพของผู้หญิงสองคนที่กอดกันอย่างสนิทสนม หนึ่งในนั้นคือแม่ของคิรากร และอีกคน… คือแม่ของรินรดา “รู้ไหมครับรินรดา ความแค้นของคิรากรไม่ได้เริ่มที่ผม แต่มันเริ่มที่ ‘ความรัก’ ของแม่คุณกับแม่เขา... เรื่องราวที่ว่ากันว่า พ่อของคิรากรเป็นคนฆ่าแม่คุณ เพราะนางแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงคนรักในวันนั้น” วายุขยับเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างหู “คิรากรไม่ได้กักขังคุณเพราะเขาปรารถนาคุณ แต่มันคือการแก้แค้นผ่านทางสายเลือด... เขาต้องการให้ลูกสาวของคนที่ทำลายชีวิตแม่เขา ต้องลิ้มรสความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่เขาได้รับ” รินรดาหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ทุกสิ่งที่คิรากรกระทำกับเธอ ทั้งการข่มเหง การกักขัง ความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความเกลียดชัง บัดนี้มันชัดเจนขึ้นมาในรูปแบบของความจริงอันโหดร้าย “ไม่จริง...” เธอส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “ความจริงมันก็แบบนี้แหละครับ” วายุหัวเราะเบาๆ ก่อนจะฉุดรั้งข้อมือเธอแรงๆ “คิรากรกำลังกลับมา และผมว่า... มันคงจะสนุกดีถ้าเขาได้เห็นว่าคุณได้รับรู้ ‘ความจริง’ นี้แล้ว” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง คิรากรพังประตูเข้ามาด้วยสายตาที่ดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง เขามองเห็นวายุที่ยืนกุมข้อมือรินรดาอยู่ แววตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเย็นชาถึงขีดสุด “ปล่อยมือเน่าๆ ของแกออกจากตัวเธอ เดี๋ยวนี้!” คิรากรคำราม “โอ้... หึงงั้นหรือครับคิรากร หรือแค่กลัวว่าความลับเรื่อง ‘แม่’ ของแกจะถูกเปิดโปงให้คู่ขาคนนี้ได้ยินจนหมดสิ้น?” วายุเลิกคิ้วท้าทาย บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยแรงอาฆาต คิรากรพุ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยความเร็วสูง ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดท่ามกลางข้าวของที่แตกกระจาย รินรดาทรุดตัวลงกับพื้น มองดูชายสองคนที่กำลังห้ำหั่นกันด้วยความโกรธแค้น ความลึกซึ้งที่คิรากรเคยมอบให้เธอ กลายเป็นเพียงเครื่องมือแห่งการล้างแค้นงั้นหรือ? คิรากรใช้จังหวะที่วายุเสียหลัก กระแทกหมัดเข้าที่ใบหน้าศัตรูจนล้มลง ก่อนจะตามไปล็อคคอและกดใบหน้าของอีกฝ่ายลงกับพื้นไม้ “แกไม่มีสิทธิ์พูดชื่อแม่ของฉัน!” “แม่ของแก... ก็น่าสมเพชไม่ต่างจากแกหรอก!” วายุหัวเราะเลือดเปรอะปาก คิรากรคำรามในลำคอด้วยความโกรธจัด เขาคว้าปืนข้างกายขึ้นจ่อที่ขมับวายุ แต่ก่อนที่นิ้วจะเหนี่ยวไก รินรดาก็โผเข้ามากอดแขนเขาไว้แน่น “พอทีคิรากร! ฮึก... บอกฉันมาสิว่าที่เขาพูดมันไม่จริง บอกฉันว่าที่ผ่านมาคุณไม่ได้ทำเพราะความแค้น!” คิรากรชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งเมื่อสบกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาของรินรดา เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับโน้มหน้าลงมาจูบเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน... จูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน มีเพียงความโหยหาและความเจ็บปวดที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก เขาถอนจูบออกช้าๆ ลมหายใจหอบถี่ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอ “ถ้าความแค้นคือสิ่งที่ฉันมี ต่อให้มันเป็นสิ่งที่ฉันทำเพื่อฆ่าคุณ... รินรดา เธอคิดหรือว่าฉันจะปล่อยเธอไปได้ง่ายๆ ในเมื่อร่างกายนี้เป็นของฉัน... ตลอดไป” คิรากรผลักเธอออกเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับวายุที่เริ่มยิ้มอย่างผู้ชนะ “เอาเลยสิ คิรากร ฆ่าผมสิ แล้วรินรดาก็จะไม่มีวันได้รับรู้ว่าจริงๆ แล้ว พ่อของแกต่างหากที่ทรมานแม่ของรินรดาจนตายคามือในห้องใต้ดินที่แกนั่งนอนอยู่ทุกวัน!” คิรากรชะงักค้าง ปืนในมือสั่นไหวเล็กน้อย รินรดาทรุดเข่าลงพื้นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความทรงจำเลือนรางในวัยเด็กผุดขึ้นมาเป็นภาพแฟลชแบ็ค... เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอเรียกว่า ‘แม่’ ดังขึ้นจากห้องใต้ดินที่เธอพยายามลืมมาตลอดชีวิต ความลับที่ถูกฝังไว้กำลังถูกขุดขึ้นมา และคนที่เธอรักที่สุด อาจเป็นคนที่ทำลายชีวิตเธอตั้งแต่วันแรกที่พบกัน คิรากรหันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง! คิรากรคว้าตัวรินรดามากอดไว้แน่น เลือดอุ่นๆ ของใครบางคนกระเซ็นมาโดนใบหน้าของเธอ... ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุดคนหนึ่งดังขึ้นข้างหูของรินรดา “ความจริงทั้งหมด... อยู่ในแหวนที่คิรากรสวมอยู่ที่นิ้วชี้ข้างขวาของเขานั่นแหละ รินรดา” คิรากรชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะมองแหวนที่นิ้วของตัวเองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... รินรดารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อคิรากรค่อยๆ ถอดแหวนวงนั้นออกแล้ววางลงบนฝ่ามือของเธอ พร้อมกับก้าวถอยหลังไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก