สัญญาที่ให้ไว้

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่รายล้อมไปด้วยหนังสือหนังเล่มหนานั้นหนักอึ้งราวกับมีมวลสารกดทับ อากาศธาตุรอบตัวดูจะเบาบางลงทุกขณะจนรินรดารู้สึกหายใจลำบาก เธอจ้องมองแหวนเพชรน้ำงามที่วางนิ่งอยู่บนฝ่ามือ... มันคือสัญลักษณ์แห่งพันธะที่คิรากรเคยมอบให้เพื่อกักขังเธอไว้ในกรงทองของเขา แต่ในวินาทีที่เขาวางมันลงแล้วหันหลังให้ ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินร่างสูงใหญ่จนเหลือเพียงเงาสลัว รินรดากลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง "คุณจะไปไหน..." เสียงของเธอสั่นเครือ แผ่วเบาราวกับเศษแก้วที่บาดลึกในลำคอ คิรากรหยุดกึก เงาร่างนั้นสั่นไหวเล็กน้อยก่อนเขาจะหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาวาวโรจน์ขึ้นในความมืด เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับก้าวยาวๆ เข้ามาหาเธอด้วยแรงกดดันที่ทำเอาเธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังห้องเย็นเฉียบ "กรงขังนี้... มันห่วยแตกเกินไปสำหรับการปกป้องเธอ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจต่อต้าน เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นปะทะจมูกเธอ มือหนาของเขาประคองใบหน้าเธอไว้แน่น นิ้วโป้งกรีดไล้ริมฝีปากล่างของเธอด้วยจังหวะที่แฝงไปด้วยความปรารถนาและโหยหาอย่างบ้าคลั่ง "คุณหมายความว่ายังไง" รินรดาถามพลางหอบหายใจถี่ ความหวาดหวั่นปนเปไปกับความรู้สึกวาบหวามที่เขามอบให้โดยไม่ทันตั้งตัว "หมายความว่าต่อจากนี้ไป ไม่ใช่แค่กรงขัง แต่ฉันจะเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพัน" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน จูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือจูบแห่งความเป็นเจ้าของ การประกาศอาณัติ และความรุ่มร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เขาอุ้มเธอลอยละล่องขึ้นจากพื้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะวางเธอนอนลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เอกสารและปากกาส่วนหนึ่งถูกปัดร่วงกราวไปกับพื้นโดยไม่แยแส คิรากรแทรกกายเข้าไประหว่างขาเรียวของเธอ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความชำนาญจนสาบเสื้อแยกออกจากกัน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สั่นระริกอยู่ใต้สายตาของเขา "คิรากร... หยุด..." เธอร้องห้าม ทว่าเสียงครางกลับหลุดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาขบเม้มลงบนซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นทำให้เธอรู้สึกราวกับร่างกายถูกไฟแผดเผา "หยุดไม่ได้แล้วริน... เธอคือมลทินเดียวที่ฉันยอมแลกด้วยชีวิต" เขาลากลิ้นร้อนผ่านแนวไหปลาร้าลงไปยังเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ มือของเขาลูบไล้ไปทั่วสรีระราวกับกำลังตีตราจองทุกตารางนิ้ว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่กึ่งกลางกาย ความเปียกชื้นที่ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติทำให้คิรากรคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ "ดูสิ... ร่างกายเธอทรยศคำพูดของเธอไปหมดแล้ว" เขาพูดพลางยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ เร่งจังหวะจนรินรดาต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขา สัมผัสที่รุกรานและอ่อนหวานสลับกันไปทำให้เธอแทบสิ้นสติ คิรากรกระชากซิปกางเกงของตัวเองออกก่อนจะปลดปล่อยความเป็นชายที่ขยายตัวจนคับแน่นออกมา สัมผัสที่ผิวเนื้อปะทะกันทำเอาทั้งคู่ต้องซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน เขาค่อยๆ สอดแทรกความแข็งแกร่งนั้นเข้าไปในกายเธอทีละนิดจนสุดความยาว ความคับแน่นที่โอบรัดเขาไว้ทำให้มาเฟียผู้ไร้หัวใจถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความทรมานที่แสนสุขสม "ริน... หายใจ..." เขาพร่ำบอก พลางเริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง ทุกจังหวะการกระแทกกระทั้นเปรียบเสมือนคำสัญญาที่เขามอบให้ผ่านทางกายภาพ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องผสมปนเปไปกับเสียงครางกระเส่าของรินรดา เธอโอบกอดเขาไว้แน่น เล็บเรียวจิกเข้าที่แผ่นหลังของเขาจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาว ความรู้สึกที่ได้รับจากเขามันรุนแรงจนเธอแทบจะหลอมละลายรวมไปกับร่างของชายหนุ่มตรงหน้า ในยามที่เขาเร่งจังหวะจนถึงจุดสูงสุด เขาก็โน้มตัวลงมาสบตากับเธอ แววตาที่เคยเย็นชากลับเปี่ยมไปด้วยความรักที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "จำไว้ริน... ต่อให้โลกจะล่มสลาย ต่อให้ฉันต้องลงนรกขุมที่ลึกที่สุด... ฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิตนี้ของฉันเอง" คำสัญญานั้นถูกตอกย้ำด้วยแรงขับเคลื่อนสุดท้ายก่อนที่ความสุขสมจะพรั่งพรูออกมาเหมือนพายุที่ซัดเข้าฝั่ง คิรากรฟุบหน้าลงบนอกของเธอ ลมหายใจหอบถี่ของเขายังคงระอุอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว ทว่าในขณะที่ความเงียบเริ่มกลับมาครอบงำอีกครั้ง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ ธีร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ... พวกมันมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้ว และ... รินรดา... พวกมันรู้แล้วว่าคุณพาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน" คิรากรผละจากร่างหญิงสาวทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าในวินาทีที่หยิบปืนพกขึ้นมาจ่อที่ข้างกาย ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับจะบอกลา หวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับความรุ่มร้อนและสัจจะวาจาของตัวละครในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ขอบคุณที่ติดตาม "คิราห์ลวงรัก" นะครับ