รอยจูบที่เปื้อนน้ำตา

“ร้องออกมาสิรินรดา... ในเมื่อเธอเลือกที่จะทรยศด้วยการทำตัวอ่อนแอต่อหน้าฉันแล้ว ก็จงร้องให้สุดเสียง อย่าให้เหลือแม้แต่หยดน้ำตาที่ฉันไม่ได้เป็นคนทำลายมัน” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในความเงียบงันของห้องนอนที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาตกกระทบบนผิวแก้มเนียนละเอียดของรินรดา ร่างกายของหญิงสาวสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างกำยำของชายหนุ่มผู้เปรียบเสมือนปีศาจร้ายในคราบสุภาพบุรุษ เขาไม่เพียงแค่กักขังเธอไว้ในกรงทอง แต่เขากำลังกักขังวิญญาณของเธอไว้ใต้รอยจูบที่ร้อนระอุและเต็มไปด้วยไอความแค้น รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ แต่มือหนาของคิรากรกลับบีบกรามของเธอให้เปิดออกบังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่ราวกับจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุณ “ทำไม... ทำไมคุณต้องทำลายทุกอย่างที่ฉันเหลืออยู่” เสียงของเธอแหบพร่าสั่นเครือ สะท้อนความเจ็บปวดที่ฝังลึก “ไม่ว่าฉันจะทำดีแค่ไหน หรือพยายามชดใช้ให้คุณมากเพียงใด สำหรับคุณ... ฉันก็เป็นได้แค่เพียงสัตว์เลี้ยงที่รอวันถูกทิ้งเหรอครับคิรากร” คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีบางอย่างที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ลึกๆ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ มันเป็นกลิ่นที่เธอทั้งเกลียดและหลงใหลจนน่ารังเกียจตัวเอง “สัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกดจูบลงบนรอยน้ำตาที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ทว่ามันกลับหนักอึ้งในความรู้สึก “ถ้าเธอเป็นแค่สัตว์เลี้ยง ฉันคงไม่รู้สึกอยากจะฆ่าทุกคนที่มองเธอด้วยสายตาแบบที่ธีร์ใช้... รินรดา เธอไม่ได้เป็นแค่ของเล่น เธอคือมลทินที่ฉันไม่มีวันลบออกจากชีวิตได้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องรั้งเธอไว้ให้ใกล้ที่สุด” “คุณไม่ได้รักฉัน...” เธอสวนกลับ น้ำตาร่วงหล่นลงบนข้อมือของเขาที่กดลงกับเตียง “คุณแค่ต้องการทรมานฉันให้สาสมกับสิ่งที่ครอบครัวของฉันทำกับคุณ แต่มันยุติธรรมแล้วหรือครับที่ต้องเอาชีวิตคนบริสุทธิ์มาเซ่นสังเวยความโกรธของคุณคนเดียว” คิรากรนิ่งไปทันที แววตาเย็นชาเริ่มเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาโน้มตัวลงมาแนบชิดจนร่างกายเสียดสีกัน ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนหัวใจของรินรดาเต้นรัวเหมือนกลองรบ มือของเขาเลื่อนไปไล้ที่ลำคอระหงอย่างเชื่องช้า แต่มันไม่ใช่การบีบคอด้วยความโกรธ มันคือการสัมผัสที่แฝงไปด้วยความหวงแหนและโหยหาอย่างประหลาด “ความบริสุทธิ์น่ะเหรอ?” เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาทุ้มลึกและสั่นพร่า “ในโลกที่ฉันอยู่ ไม่มีใครที่บริสุทธิ์หรอกรินรดา แม้แต่ตัวเธอเอง... ในวันที่เธอตกลงรับข้อเสนอของฉันเพื่อแลกกับอิสรภาพของพี่ชายเธอ ในวินาทีนั้น เธอก็ได้แปดเปื้อนไปพร้อมกับฉันแล้ว” เขาประทับจูบลงที่ซอกคอของเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาที่รินรดาพยายามหลบเลี่ยง คิรากรพยายามสื่อสารผ่านสัมผัสว่าเขาต้องการครอบครองเธอ ไม่ใช่แค่เพียงร่างกาย แต่รวมถึงความแค้นและความเจ็บปวดทุกหยดที่เธอมี รินรดาหลับตาลงปล่อยให้หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่านี่คือความอ่อนแอที่น่าสมเพชที่สุด แต่ในความมืดมิดนี้ ความเกลียดชังของเธอกำลังถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่อธิบายไม่ได้ มือของเธอที่เคยขัดขืนกลับเปลี่ยนเป็นโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้อย่างลืมตัว “ถ้าคุณต้องการทำลายฉัน... ก็ทำเลยครับ” รินรดาพึมพำเสียงสั่น “ทำลายให้สิ้นซาก อย่าเหลือแม้แต่ความทรงจำที่ฉันเคยเป็นตัวของตัวเอง...” คิรากรผงะออกเล็กน้อย เขามองดูหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาทก็แทรกเข้ามาในบรรยากาศที่กำลังคลุ้มคลั่ง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “นายครับ!” เสียงของธีร์ดังลอดผ่านประตูเข้ามา น้ำเสียงของเขาดูร้อนรนจนผิดปกติ “ผมขอโทษที่ต้องรบกวนเวลาส่วนตัว แต่มีเรื่องด่วนที่นายต้องทราบตอนนี้ครับ... พ่อของรินรดาเพิ่งจะหลบหนีออกจากที่คุมขัง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว” คิรากรชะงักค้าง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความอำมหิตในทันที เขาผละออกจากตัวรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ทิ้งให้หญิงสาวนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยความสับสนและหวาดกลัว “คนเดียวงั้นเหรอ?” คิรากรหันไปตะโกนใส่ประตูน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังตัวสั่น “ดูเหมือนว่าคืนนี้ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... จะกำลังถูกเปิดเผยด้วยมือของคนที่เธอรักที่สุดนะรินรดา” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะหยิบปืนที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาเหน็บที่เอว ทิ้งให้เธอนอนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าและความจริงที่ว่า... พ่อของเธอเพิ่งจะดับหนทางรอดสุดท้ายของทั้งคู่ลงไปแล้ว หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตรึงใจกับความบีบคั้นในกรงขังนี้ไปกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก