การสารภาพที่ไม่เป็นคำพูด

“ถ้าเธอจะมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น อีกเพียงวินาทีเดียว... รินรดา ฉันรับรองได้เลยว่าฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้เดินออกจากห้องนี้ไปอย่างคนปกติแน่” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์กรีดแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบของคิรากร อัครเดโช อบอวลอยู่รอบตัวรินรดา หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี เธอทำเพียงยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มนั่งไขว่ห้างกดดันอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู รินรดากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด สิ่งนี้คือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายสัปดาห์ในกรงขังสีทองแห่งนี้ “คุณคิรากร... คุณเกลียดฉันขนาดนี้ แต่ทำไมทุกครั้งที่คุณเข้าใกล้ คุณถึงดูเหมือนคนที่กำลังพยายามเรียกร้องบางอย่างจากฉัน” เธอเอ่ยถาม เสียงนั้นสั่นพร่าแต่ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวในแบบที่เขาคาดไม่ถึง คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลิกเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่ทว่ากลับแผ่ซ่านความร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กายของหญิงสาว “เรียกร้องงั้นหรือ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันแทบจะสัมผัสกับแก้มนวล “เธอเข้าใจผิดแล้ว รินรดา ฉันไม่ได้เรียกร้องความรักจากนักโทษของฉัน... สิ่งที่ฉันกำลังทำ คือการสำรวจมลทินที่เธอทิ้งเอาไว้ในใจของฉันต่างหาก” คิรากรเคลื่อนกายเข้าหาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ก่อนจะต้อนให้รินรดาถอยไปจนหลังชิดผนังห้องที่ประดับด้วยภาพวาดราคาแพง เขากักขังเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่วางขนาบข้างลำตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวแก้ม สลับกับกลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นตัว รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอเห็นแววตาที่ซับซ้อนของเขา มันไม่ใช่เพียงความแค้น แต่มันคือ ‘ความสับสน’ ที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ “ถ้ามันคือมลทิน... คุณก็แค่ลบมันทิ้งสิครับ” เธอท้าทาย ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบระเบิด “ทำไมคุณถึงเก็บมันไว้... ทำไมถึงไม่ฆ่าฉันให้ตายเสียตั้งแต่วันแรกที่จับมา” คิรากรชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงชั่วครู่ มือที่เคยเชยคางเธอเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้กรอบหน้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความหยาบกระด้างเป็นความถวิลหาอย่างประหลาด “เพราะถ้าเธอตาย ความทรมานของฉันคงจบลงง่ายเกินไป” เขาพึมพำ น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและแหบพร่า “ฉันชอบเห็นเธอหวาดกลัว ชอบเห็นเธอเกลียดชัง... แต่เกลียดชังในแบบที่ยังคงยอมศิโรราบให้กับสัมผัสของฉัน รินรดา... บอกฉันมาสิ ว่าในใจเธอตอนนี้ เธอเกลียดฉันเพียงอย่างเดียวจริงหรือ?” เขากดร่างแนบชิดมากขึ้น สัมผัสจากร่างกายกำยำของเขาส่งผ่านไอความร้อนมายังร่างกายที่สั่นเทาของเธอ ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน รินรดารู้สึกเหมือนแรงต้านในใจกำลังถูกพังทลายลง ความโกรธแค้นที่เคยเป็นเกราะกำบังเริ่มร้าวรานเมื่อต้องเผชิญกับสัมผัสที่แฝงด้วยความโหยหาของชายผู้นี้ มือของเขาเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง นิ้วโป้งลูบไล้ที่จุดชีพจรที่กำลังเต้นเร่าของเธออย่างหยอกเย้า คิรากรเห็นความลังเลในแววตาคู่นั้นอย่างชัดเจน เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ และรินรดาก็เช่นกัน “ตอบมา...” เขาคำรามเบาๆ ข้างใบหู “เธอต้องการให้ฉันหยุด หรือเธอต้องการให้ฉันรุกรานเธอมากกว่านี้?” รินรดาหลับตาลงแน่น น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอเกลียดเขา แต่ทุกครั้งที่เขาแตะต้อง เธอโหยหาความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชานั้นอย่างน่าประหลาด “ฉัน...” เธอเริ่มจะเปล่งเสียงออกมา ทว่าก่อนที่คำตอบจะหลุดออกจากปาก เสียงเคาะประตูอย่างรีบร้อนก็ดังขึ้นขัดจังหวะความบีบคั้นนั้น ปัง! ปัง! ปัง! “นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! ธีร์... ธีร์หายตัวไป พร้อมกับรหัสผ่านบัญชีลับที่คุณให้เขาดูแล!” คิรากรผละออกจากตัวรินรดาทันที ใบหน้าคมเข้มที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยไฟปรารถนา บัดนี้กลับฉายแววอำมหิตจนน่าขนลุก เขาสบตาหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาของรินรดาที่เปลี่ยนไป... แววตาของความตกใจที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ คิรากรชะงักอยู่ที่หน้าประตูพลางหันกลับมามองเธอ “ถ้าฉันรู้ว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทรยศของธีร์... รินรดา คืนนี้เราจะได้รู้กันว่านรกมีจริงไหม” เขาปิดประตูห้องทำงานลงจนเสียงดังสนั่น ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในความมืดคนเดียว เธอค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ธีร์แอบยัดใส่มือเธอเมื่อตอนเย็นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ข้างในนั้นเขียนด้วยลายมือรีบร้อนว่า ‘หนีไปเสีย ในห้องลับมีกุญแจรถ... ฉันรักเธอเกินกว่าจะเห็นเธอถูกทำลาย’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความบีบคั้นของพันธะกรงขังนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก