รอยแยกที่กว้างขึ้น

“วางมันลงเสีย รินรดา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่เข้าเรื่องของคุณ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคิรากรดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองมือที่สั่นเทาของหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งกำลังถือแฟ้มเอกสารลับที่เธอแอบไขรหัสเข้ามาเจอในตู้เซฟชั้นในสุด รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับปีศาจในคราบสุภาพบุรุษด้วยแววตาที่สั่นไหว กระดาษในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ และเอกสารลายเซ็นที่พ่อของเธอ—ชายผู้ที่เธอเทิดทูนและเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต—ดูเหมือนจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการทุจริตและการหักหลังตระกูลอัครเดโชเมื่อสิบปีก่อน “นี่มันอะไรกันคะ... คุณคิรากร” เสียงของเธอแหบพร่า สั่นเครือด้วยความสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ “ทำไมพ่อของฉันถึงมีส่วนร่วมในเรื่องนี้? นี่มันต้องเป็นเรื่องโกหก... คุณสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาใช่ไหม!” คิรากรเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ราวกับนักล่าที่ค่อยๆ ต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ที่ข้างใบหู “ผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสร้างหลักฐานเพื่อทำลายคนที่ตายไปแล้วหรอก รินรดา” เขาพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม “สิ่งที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้คุณไม่ใช่สมบัติหรือชื่อเสียง แต่มันคือคำสาป... คำสาปที่เปลี่ยนให้คุณกลายเป็นนักโทษในกรงขังของผมอย่างชอบธรรม” รินรดาเบี่ยงตัวหนี แต่ถูกมือหนาคว้าต้นคอไว้แน่นไม่ให้ขยับ แม้จะรุนแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจนิยามได้ มันเป็นความปรารถนาที่มืดดำ ผสมปนเปไปกับความเกลียดชังที่กัดกินใจเธอ “โกหก... พ่อฉันไม่ใช่อาชญากร!” เธอตวาดสวนกลับ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินอาบแก้ม “คุณแค่ต้องการข้ออ้างเพื่อแก้แค้นคนที่ไม่มีทางสู้ คุณมันใจร้าย คุณคิรากร!” “ใช่ ผมมันใจร้าย” เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะเชิดคางเธอขึ้นให้สบตา “และเพราะผมใจร้ายนี่แหละ คุณถึงได้ยังหายใจอยู่บนเตียงของผม ไม่ใช่ไปนอนเน่าอยู่ในหลุมศพเดียวกับพ่อคุณที่ทรยศผม... ดูนี่ให้ชัดๆ” เขาก้มลงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา เป็นเอกสารการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีลับของพ่อเธอเข้าสู่กลุ่มคนที่ฆ่าล้างตระกูลอัครเดโช หลักฐานนั้นประจักษ์ชัดเจนจนรินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความทรงจำอันแสนอบอุ่นในวัยเด็กถูกแทนที่ด้วยรอยเลือดและความมืดดำที่เธอไม่เคยรับรู้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของธีร์ก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง ก่อนที่เขาจะรีบผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาต ใบหน้าของมือขวาหนุ่มดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “นายครับ! ตำรวจและทีมตรวจสอบกำลังมาที่คฤหาสน์ มีคนนำข้อมูลชุดนี้ไปแจ้งเบาะแสกับทางการ... และดูเหมือนคนที่ทำจะเป็น...” ธีร์หยุดชะงัก สายตาของเขาเหลือบมองรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดคิดออกมา “น้องชายของรินรดา... เขาเป็นคนส่งข้อมูลทั้งหมดให้ฝ่ายกฎหมายครับ” คิรากรนิ่งไปทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่รังสีสังหารออกมา รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรู้ดีว่าหากน้องชายเธอทำแบบนั้นจริง คิรากรจะไม่ปล่อยให้เขาผ่านคืนนี้ไปได้อย่างแน่นอน “รินรดา...” คิรากรหันมาหาเธอ มือที่เคยบีบคางบัดนี้ลูบไล้แก้มเธออย่างแผ่วเบาจนน่าขนลุก “ดูเหมือนว่าความเมตตาของผมจะทำให้ครอบครัวคุณได้ใจมากไปหน่อย” เขากดกริ่งเรียกคนสนิททันทีด้วยน้ำเสียงดุดัน “ไปเอาตัวมันมา... ต่อหน้าผม... และเตรียมเตรียมเครื่องทรมานไว้ด้วย” รินรดาโถมตัวเข้าหาคิรากร มือเรียวคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น “ไม่นะ! ได้โปรด... อย่าทำอะไรน้องฉัน เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย! ถ้าคุณอยากจะฆ่าใคร ให้ฆ่าฉันแทนเถอะ!” คิรากรก้มลงมองใบหน้าที่เปียกชื้นด้วยน้ำตาของเธอ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น “ฆ่าคุณน่ะเหรอ? ไม่หรอก รินรดา... ผมจะให้คุณดูเองว่า การได้เห็นคนที่รักต้องทรมานเพราะความผิดพลาดของตัวเอง มันให้รสชาติที่ขมปร่าและเร้าอารมณ์เพียงใด” เขากระชากแขนเธอให้เดินตามออกไปข้างนอก ในขณะที่เสียงไซเรนรถตำรวจดังระงมเข้ามาใกล้คฤหาสน์มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ทว่า... เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก สิ่งที่รออยู่หน้าห้องไม่ใช่กองกำลังตำรวจอย่างที่ธีร์รายงาน แต่กลับเป็นร่างของชายปริศนาในชุดดำที่ถือปืนจ่อตรงมาที่คิรากร พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสี “ลืมฉันไปแล้วหรือไง... พี่ชาย?” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนเข้าที่ไหล่ของคิรากรจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความบีบคั้นของพันธะกรงขังนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก