ความห่วงใยที่แฝงเร้น

"อย่าดื้อรั้นไปมากกว่านี้เลยรินรดา ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันต้องใช้วิธีที่รุนแรงกว่านี้ในการกดเธอให้อยู่กับเตียง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของคิรากรกดทับบรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางให้หนักอึ้ง ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง ราวกับเงาพญามัจจุราชที่ไม่มีวันปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ ในขณะที่รินรดาซึ่งนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาพยายามยันกายขึ้นด้วยความยากลำบาก ใบหน้าสวยซีดเซียวเหงื่อซึม กลิ่นไอความไข้ที่คุกรุ่นทำให้ดวงตาของเธอดูลึกล้ำและสั่นไหวอย่างน่าเวทนา "ฉันไม่ได้ต้องการความเมตตาจากคุณ... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้ามันมาจากมือที่คอยกักขังฉันไว้แบบนี้" เธอเค้นเสียงตอบกลับด้วยความขมขื่น ลมหายใจที่หอบถี่ทำให้ลำคอระหงสั่นไหว คิรากรขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เขาเกลียดเหลือเกินเวลาที่เห็นท่าทีดื้อรั้นของเธอในสภาพที่เปราะบางเช่นนี้ มือหนาคว้าชามแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีเข้มส่งกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกมาไว้ในมือ ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียงที่ยุบตัวลงตามน้ำหนัก "ดื่มซะ" เขาออกคำสั่งสั้นๆ แฝงความเผด็จการ แต่ดวงตาคมกริบกลับไหววูบชั่วขณะเมื่อเห็นความร้าวรานในแววตาคู่สวยของหญิงสาว "ถ้ามันคือยาพิษ คุณก็คงสมหวัง..." รินรดาแค่นยิ้มหยัน ทว่ามือที่สั่นเทากลับยอมรับชามนั้นมาอย่างว่าง่าย เพราะความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อต้าน คิรากรเฝ้ามองทุกจังหวะการกลืนของเธอ ลำคอที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการดื่มทำให้เขารู้สึกถึงความปรารถนาที่พุ่งพล่านในอก ไม่ใช่ความปรารถนาทางกายเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความกระหายที่จะครอบครองและปกป้อง... ทั้งที่เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันย้อนแย้งกับความแค้นที่เขามีต่อครอบครัวของเธอเหลือเกิน เมื่อรินรดาหลับตาลงด้วยความเพลียจากฤทธิ์ยา ร่างสูงจึงลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงไปที่ระเบียงห้อง เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาจางหายไปในอากาศยามวิกาล ในหัวของเขามีเพียงภาพของธีร์ที่ส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยเกินหน้าเกินตาในตอนเย็นวันนี้ ภาพที่มือขวาของเขาแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม... ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลประดังเข้ามาจนเขารู้สึกอยากจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก เขากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งในยามดึกสงัด เมื่อแสงไฟจากโคมข้างเตียงหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัว รินรดานอนหลับลึก ใบหน้าที่เคยตึงเครียดกลับดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาในห้วงนิทรา คิรากรย่อตัวลงข้างเตียง มือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านสนามรบและเล่ห์เหลี่ยมธุรกิจค่อยๆ เอื้อมไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือที่สุด "ทำไมต้องทำให้ฉันต้องร้ายกาจขนาดนี้รินรดา..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วสัมผัสผิวแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยความทะนุถนอม ซึ่งแตกต่างจากวิธีการกระชากกระชั้นที่เขาใช้กับเธอในยามปกติ เขานั่งเฝ้าเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง คิรากรขมวดคิ้ว ก่อนจะถอยตัวหลบเข้าสู่เงามืดมุมห้องทันที ประตูปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างโปร่งที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... 'ธีร์' ธีร์ย่องเข้ามาในห้องด้วยท่าทีระแวดระวัง สายตาของเขาจับจ้องไปยังรินรดาด้วยความอาทรที่ไม่มีการปิดบัง เขาหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่วางทิ้งไว้ข้างอ่างน้ำขึ้นมา บิดจนหมาด แล้วเริ่มซับเหงื่อตามใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา คิรากรที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นประหนึ่งไฟสุมทรวงเมื่อเห็นมือของลูกน้องคนสนิทสัมผัสคนที่เขาตีตราจองเอาไว้ ธีร์ชะงักไปเล็กน้อยราวกับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากมุมห้อง เขาหันไปมองรอบๆ แต่กลับไม่เห็นใครนอกจากความเงียบงัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "อดทนอีกนิดนะริน... คืนนี้ฉันจะพาเธอออกไปจากนรกขุมนี้เอง ไม่ว่าคิรากรจะร้ายกาจแค่ไหน ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำลายชีวิตเธอไปมากกว่านี้" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของคิรากรก็ก้าวออกมาจากเงามืดราวกับภูตผี ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนธีร์สะดุ้งสุดตัว คิรากรยืนจ้องมองมือขวาของตนด้วยสายตาที่พร้อมจะสังหารคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ "แกกล้าดียังไง... ถึงได้ย่างกรายเข้ามาในห้องของฉัน ในเวลาที่ฉันสั่งให้ทุกคนไปพักผ่อนแล้ว" เสียงของคิรากรเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กัดกินกระดูก ธีร์หน้าซีดเผือด แต่สายตายังคงยืนกรานไม่ยอมแพ้ "ผมแค่ทนเห็นเธอต้องตายลงในกรงขังของคุณไม่ได้!" ทันใดนั้น คิรากรคว้าคอเสื้อของธีร์แล้วเหวี่ยงร่างอีกฝ่ายกระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝันด้วยความตระหนก สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นคิรากรยืนอยู่เหนือร่างของธีร์ที่กุมหน้าอกด้วยความจุก "ริน! หนีไป!" ธีร์ตะโกนสุดเสียง คิรากรแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม "หนีงั้นเหรอ? ในเมื่อแกทั้งคู่พร้อมใจกันทรยศฉันขนาดนี้... ก็จงดูให้ดีว่า ความตายหรือการมีชีวิตอยู่บนกองเลือด มันจะเจ็บปวดกว่ากัน!" เขาชักปืนสีเงินเงาวับออกมาจากข้างเอว แล้วกดปากกระบอกปืนลงบนขมับของธีร์ ก่อนจะหันมาสบตารินรดาที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง "เลือกรินรดา... จะให้ฉันลั่นไกใส่หัวไอ้คนทรยศนี่ หรือจะยอมเป็นของฉันแบบถวายชีวิต... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความบีบคั้นของพันธะกรงขังนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก