พันธะสัญญาเลือด

“ถ้ามึงกล้าขยับอีกเพียงนิ้วเดียว เลือดของมึงจะเป็นสิ่งแรกที่อาบพื้นห้องนี้ แทนที่จะเป็นไวน์ราคาแพงของกู” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะกลายเป็นสูญญากาศ เขาไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาจากเงามืด ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเพียงแค่ลูบไล้ไปตามขอบแก้วคริสตัลอย่างเชื่องช้า สายตาของเขายังคงจ้องมองร่างบางของรินรดาที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในมุมมืดของห้องทำงาน “คุณคิรากร... พวกมันมาเพื่อจบเรื่องทั้งหมด” ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำด้วยความกังวล มือของเขาเลื่อนไปแตะที่อาวุธข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของมือขวาหนุ่มเหลือบมองรินรดาเพียงเสี้ยววินาที ความเป็นห่วงที่เขาพยายามซ่อนเร้นแทรกซึมอยู่ในแววตานั้น แต่คิรากรที่สังเกตการณ์อยู่ตลอดกลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “จบเรื่องงั้นหรือธีร์? เรื่องนี้มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก” คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงระยับดูราวกับรูปปั้นเทพเจ้าแห่งสงครามที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเพื่อเข่นฆ่า เขาเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากคฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม ซึ่งในเวลานี้มันไม่ได้มีเพียงความเงียบสงบ แต่คือรังของศัตรูที่กำลังจ้องจะกัดกินเขาจากข้างใน “คุณคิรากร... ปล่อยฉันไปเถอะ” รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอพยายามดึงสติที่แตกกระเจิงให้กลับมา “ถ้าการมีตัวตนของฉันคือต้นเหตุที่ทำให้คนพวกนั้นจ้องจะฆ่าคุณ ก็แค่จบมันที่ฉัน... อย่าเอาตัวเองไปแลกกับความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุดเลย” คิรากรหันกลับมามองเธอช้าๆ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่รุนแรง เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ ก่อนจะก้มลงจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา “เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะให้ฉันแลกชีวิตด้วยงั้นหรือ รินรดา? เธอเป็นเพียงกรงขังที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเองต่างหาก... และถ้าจะมีใครที่ตายเพราะความแค้นนี้ คนแรกต้องไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพวกที่กล้าหันกระบอกปืนเข้าหาเจ้าของกรงขังอย่างฉัน” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าจำนวนหนึ่งดังกระหึ่มขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ธีร์ชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว เตรียมรับมือกับการจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ “พวกมันบุกเข้ามาแล้วครับ!” ธีร์ตะโกนบอก คิรากรไม่สะทกสะท้าน เขากระชากร่างของรินรดาให้ลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงไปไว้ด้านหลังตัวเขา มือหนึ่งโอบเอวคอดไว้แน่น อีกมือหนึ่งคว้าปืนพกกระบอกสวยที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาประทับบ่าด้วยความชำนาญ “อยู่หลังฉัน อย่าแม้แต่จะก้าวออกมา” เขาออกคำสั่งเด็ดขาด น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีเพียงความเย็นชา แต่มันคือความเป็นเจ้าของที่น่ากลัวที่สุด ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า คิรากรพุ่งตัวออกไปพร้อมกับการยิงตอบโต้ที่แม่นยำ ทุกวิถีของกระสุนคือความตายที่เขามอบให้ผู้บุกรุกโดยไม่ลังเล เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องพร้อมกับกลิ่นดินปืน รินรดาหมอบลงกับพื้น ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ภาพความรุนแรงที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น แต่ในจังหวะที่คิรากรหันหลังกลับมาเพื่อปกป้องเธอ กระสุนนัดหนึ่งก็เฉี่ยวเข้าที่ไหล่กว้างจนเลือดไหลซึมออกมา “คิรากร!” เธอเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ ความรู้สึกเกลียดชังที่เคยมีกลับกลายเป็นความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วอก คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความเจ็บปวด แต่กลับเป็นความท้าทายที่น่าสะพรึงกลัว “นี่แหละคือพันธะสัญญา... รินรดา” เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย ในวินาทีที่การต่อสู้ดูเหมือนจะสงบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนอีกกลุ่มหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้อง คิรากรลดปืนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาของชายผู้หนึ่งในชุดสูทสีเทาที่คุ้นตา เขายืนอยู่ท่ามกลางซากศพของพวกศัตรูด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับกำลังชมการแสดงในโรงละคร “เก่งมาก คิรากร... ไม่เสียแรงที่ฉันเลี้ยงแกมากับมือ” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับตบมือเบาๆ คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ “เลี้ยงงั้นหรือ? แกมันก็แค่ตัวกาฝากที่อาศัยอำนาจของตระกูลอัครเดโชหากิน... วันนี้แหละที่ฉันจะปิดบัญชีทั้งหมด” ทว่าก่อนที่คิรากรจะได้ลั่นไก ร่างของรินรดาก็ถูกกระชากจากด้านหลังโดยธีร์ มือของธีร์ไม่ได้แตะที่ตัวเธออย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการล็อกตัวเธอไว้แน่นด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนไปจากเดิม “ขอโทษนะคิรากร” ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวแต่หนักแน่น “แต่ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอหนี... ฉันมาเพื่อทำตามพันธะสัญญากับคนที่จะเป็นใหญ่ในตระกูลนี้แทนแก” คิรากรเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระบอกปืนของธีร์จ่อเข้าที่ขมับของรินรดา ในขณะที่ชายชุดเทาคนนั้นเดินเข้ามาหยิบปืนอีกกระบอกจ่อที่หลังของเขาเอง นี่ไม่ใช่การบุกรุกเพื่อทำลาย... แต่มันคือการหักหลังครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา! หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตรึงใจกับความบีบคั้นในกรงขังนี้ไปกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก