ทางเลือกแห่งชีวิต

“ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้ก้าวเดียว... อย่าหาว่าผมใจร้ายที่ต้องขยี้ทุกอย่างที่เธอรักให้แหลกคามือ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว หรือไอ้ผู้ชายที่มันเสนอหน้ามาวางแผนพาเธอหนี” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่หน้าบานกระจกฝ้าที่มองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง มือของเขากำแก้ววิสกี้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว รินรดาเม้มริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความอัดอั้น เธอไม่ได้กลัวตาย แต่ความห่วงใยที่มีต่อครอบครัวมันกลายเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามขาเธอไว้ไม่ให้ก้าวไปไหน “คุณมันปีศาจ คิรากร” เสียงของเธอแหบพร่า “คุณมีทุกอย่าง มีอำนาจ มีเงินทองล้นฟ้า แต่คุณกลับไม่มีหัวใจ... ที่คุณทำอยู่ คุณเรียกว่าความรักงั้นเหรอ?” คิรากรหันขวับกลับมา แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งราวกับจะกรีดเนื้อเธอให้ขาดสะบั้น เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางคุกคาม กดดันจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก “ความรัก?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนากระแทกกับโต๊ะข้างๆ ร่างบาง กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “สำหรับผม... ความรักคือการได้ครอบครองสิ่งที่ผมอยากได้ และถ้าสิ่งที่อยากได้มันดื้อรั้นนัก... การทำลายให้แตกสลายคามือ แล้วค่อยประกอบร่างขึ้นใหม่ในแบบที่ผมพอใจ นั่นแหละคือวิธีที่ผมถนัดที่สุด” “คุณต้องการอะไรกันแน่...” รินรดาถามน้ำตาคลอ “จะให้ฉันตายไปต่อหน้า หรือจะให้ฉันอยู่อย่างศพไร้วิญญาณในกรงขังของคุณ?” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ไอความร้อนจากลมหายใจของเขาทำให้อารมณ์ของรินรดาแปรปรวน มันมีทั้งความเกลียดชังที่สุมอก และความวาบหวามที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของเขาโดยไม่ตั้งใจ “เลือกเอาสิ รินรดา” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ “ประตูบานนั้นเปิดอยู่... ธีร์มันรอเธออยู่ที่รถด้านล่าง มันสัญญาว่าจะพาเธอไปที่ที่ผมตามไม่เจอ แต่ต้องแลกกับการที่พี่ชายเธอต้องชดใช้หนี้ที่ยังเหลืออยู่ด้วยชีวิต... เธอจะไปกับมันแล้วทิ้งให้ครอบครัวเธอพังพินาศ หรือจะยอมศิโรราบให้ผม แล้วผมจะเปลี่ยนกรงขังนี้ให้เป็นวิมานที่เธอจะไม่มีวันลืม... ว่าร่างกายของเธอเป็นของใคร” คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ รินรดาหันไปมองประตูบานนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอรู้ดีว่าธีร์เป็นคนเดียวที่พยายามช่วยเธอ แต่ความน่ากลัวของคิรากรนั้นไร้ขีดจำกัด การหนีอาจหมายถึงจุดจบที่เลวร้ายยิ่งกว่า “คุณมันเลว...” “ใช่... ผมเลว และนั่นคือเหตุผลที่เธอหนีจากผมไม่ได้” คิรากรลากปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง “อีกสามนาที... ถ้าเธอยังไม่เดินออกจากห้องนี้ไปหาไอ้ธีร์ ผมจะถือว่าเธอเลือกแล้ว... เลือกที่จะเป็นของเล่นของผมไปตลอดกาล” ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินรดาเห็นเงาของใครบางคนที่หน้าประตู เธอรู้ว่าเป็นธีร์ที่แอบเข้ามาและกำลังรอสัญญาณจากเธอ หากเธอพยักหน้า หรือเดินออกไปตอนนี้ เธออาจเป็นอิสระ... แต่ถ้าคิรากรทำตามที่เขาพูด พี่ชายของเธอจะไม่มีวันได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้ เข็มวินาทีบนนาฬิกาเรือนหรูบนผนังเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะเหมือนเสียงเคาะประตูสู่ขุมนรก “หนึ่งนาทีสุดท้าย” คิรากรกระซิบ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายหิวกระหาย “ผมเริ่มอดใจไม่ไหวแล้วสิว่า... รสชาติของการตัดสินใจของเธอ จะหวานหรือขมกันแน่” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอหันไปมองประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย เห็นปลายกระบอกปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวของธีร์ในเงามืด เขาพร้อมจะปะทะ เขาพร้อมจะพาเธอหนี ทว่าสายตาของเธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะของคิรากร... คิรากรที่ขู่ว่าจะทำลายทุกอย่าง เธอตัดสินใจในวินาทีนั้น... เธอหันกลับมาหาคิรากร ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะที่อกแกร่งของเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความเด็ดเดี่ยวที่น่าพรั่นพรึง “ฉันเลือกแล้ว... คิรากร” มือของเธอผลักอกเขาออกเบาๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู ธีร์ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง ทว่าทันทีที่มือของรินรดาแตะลงบนลูกบิดประตู เธอกลับหันหลังกลับมามองคิรากรด้วยรอยยิ้มที่ทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกับชะงัก “ฉันเลือก... ที่จะอยู่” เธอกล่าวเสียงเรียบ “แต่มีข้อแม้... คุณต้องปล่อยตัวพี่ชายฉันไปวันนี้ เดี๋ยวนี้ และถ้าคุณแตะต้องเขาอีกแม้แต่เส้นผม ฉันจะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเอง” คิรากรหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว ดึงร่างของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด “ดี... ในเมื่อเธอเลือกทางนี้ ก็จงเตรียมตัวรับมือกับบทลงโทษที่เธอเรียกร้องเองเถอะ” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้มลงจูบเธอ เสียงปืนก็ดังลั่นขึ้นจากทางหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด ธีร์ที่เคยยืนรออยู่ที่หน้าประตู กลับไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่เขากลับยืนถือปืนอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม และกระสุนนัดนั้นไม่ได้ยิงใส่คิรากร... แต่มันยิงเข้าที่หัวไหล่ของรินรดาจนเธอล้มลงไปในอ้อมแขนของคิรากร พร้อมกับการปรากฏตัวของตำรวจนับสิบที่บุกพังประตูเข้ามาในห้อง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและพันธะแห่งรักนี้ไปกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก