ความมืดมิดที่ย้อนกลับมา

“อย่าได้คิดจะมองหาทางออกในเอกสารกองนี้เลย รินรดา เพราะต่อให้เธอพลิกดูจนจบทุกหน้า มันก็มีเพียงหลักฐานความเน่าเฟะของตระกูลเธอเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารเก่าเก็บที่ถูกรื้อออกมาจากเซฟลับที่เขาเพิ่งทำลายมันลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รินรดาไม่ตอบโต้ มือที่ถือกระดาษแผ่นหนึ่งสั่นสะท้าน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความดื้อรั้นบัดนี้กลับเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน “นี่มันหมายความว่ายังไง... คิรากร? พ่อของฉัน... พ่อฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่ท่านบอกมาตลอดเหรอ?” คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนา เขาใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนชั้นหนังสือเพื่อกักขังเธอไว้ในวงแขน “อุบัติเหตุงั้นหรือ?” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “พ่อเธอคือต้นเหตุของหนี้เลือดที่ตระกูลอัครเดโชต้องแบกรับมาตลอดยี่สิบปี เขาไม่ได้ตายเพราะเคราะห์กรรม แต่มันคือการแลกเปลี่ยน... แลกเปลี่ยนชีวิตเขากับอิสรภาพของเธอที่ขายกินมาจนถึงทุกวันนี้ไง” “ไม่จริง! คุณโกหก!” รินรดาตะโกนลั่น พยายามผลักอกแกร่งออกไป แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “ดูรูปพวกนี้ให้ดีๆ รินรดา” เขาออกคำสั่งพลางหยิบภาพถ่ายขาวดำใบหนึ่งขึ้นมาสะบัดใส่หน้าเธอ “คนที่อยู่ในรูปนี้... คือคนที่พ่อเธอทรยศหักหลัง และคนคนนี้แหละ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของ ‘มลทิน’ ที่เธอพยายามหนี” รินรดาก้มมองภาพถ่ายด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ในภาพนั้นคือชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือเงาของเธอ... ดวงตาคู่นั้น ริมฝีปากนั่น แต่มันกลับเป็นชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ ของตระกูลอัครเดโช “นี่มัน... เรื่องตลกอะไรกัน?” เธอกระซิบ เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “มันไม่ใช่เรื่องตลก แต่มันคือพันธะที่ถูกตีตราไว้ตั้งแต่วันที่เธอเกิด” คิรากรกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสผิวแก้มเธออย่างคุกคาม “เธอไม่ใช่แค่ของเล่นที่ฉันซื้อมา แต่เธอคือ ‘ค่าไถ่’ ที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้ฉันทรมานเล่นยังไงล่ะ” ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ธีร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขาเหลือบมองรินรดาด้วยความสงสารก่อนจะหันไปสบตากับเจ้านายด้วยความกังวล “คุณคิรากรครับ... พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว” ธีร์กล่าวเสียงเครียด “สถานีตำรวจได้รับหมายจับฉบับใหม่ และคราวนี้... มันไม่ได้ระบุชื่อแค่ทางฝั่งเรา” คิรากรชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองรินรดาด้วยความอาฆาตเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังทันที เขาละมือออกจากหญิงสาวแล้วหมุนตัวไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนกว้างด้านล่าง “หมายจับใคร?” คิรากรถามเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความเย็นเยียบ “รินรดาครับ... พวกมันรื้อฟื้นคดีฉ้อโกงที่พ่อเธอเคยทำไว้ และตอนนี้หลักฐานทั้งหมดถูกส่งไปที่หน่วยงานตรวจสอบพิเศษแล้ว ซึ่งนั่นหมายความว่า... ไม่ว่าเธอจะเป็นเมียคุณหรือสมบัติของคุณ ต่อให้ผมอยากช่วยเธอแค่ไหน กฎหมายก็จะไม่ปล่อยเธอไปครับ” รินรดาทรุดลงกับพื้น เอกสารในมือร่วงหล่นกระจัดกระจาย ความจริงที่ว่าเธอคือทายาทของอาชญากรที่คิรากรตามล่ากำลังจะทำลายชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือแววตาของคิรากรที่หันกลับมามองเธออีกครั้ง—มันไม่ใช่แววตาของความโกรธแค้น แต่มันคือความกระหายที่ต้องการจะครอบครองเธอก่อนที่โลกภายนอกจะพรากเธอไปจากเขา “ถ้ากฎหมายอยากได้เธอไปขังลืมในคุก...” คิรากรเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงเชยคางหญิงสาวขึ้นมาอย่างถือดี “งั้นฉันจะขังเธอไว้ในที่ที่ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกนี้จะหาเธอเจอ แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยไม่ได้... เตรียมตัวให้พร้อมรินรดา เพราะค่ำคืนนี้ เราจะทำลายทุกอย่างทิ้ง ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือกฎเกณฑ์ที่ขวางทางเรา” ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นจากแนวป่าหลังคฤหาสน์ ธีร์ถลาเข้ามาบังหน้าคิรากรตามสัญชาตญาณ กระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับบนระเบียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่ ร่างนั้นถือซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งที่คุ้นตา คิรากรหน้าถอดสีทันทีที่เห็นตราประทับนั้น เพราะมันคือสัญลักษณ์ของคนที่เขาคิดว่า ‘ตายไปแล้ว’ พร้อมกับความลับของรินรดาเมื่อยี่สิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งความมืดมิดและปมรักที่ถักทอด้วยเลือดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก