ความจริงที่น่าสะพรึง

"ทิ้งซองนั่นลงพื้นซะ... แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องเปลี่ยนร่างแกให้เป็นรังผึ้ง" เสียงของคิรากรต่ำทุ้ม เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ถูกแช่ไว้ในขุมนรก ปืนพกในมือของเขาเล็งตรงไปยังร่างเงาลึกลับบนระเบียงที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ธีร์ที่เลือดไหลซึมจากรอยถากที่หัวไหล่ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าคิรากรไว้แน่น ใบหน้าของมือขวาผู้ภักดีฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราครั่งสีเลือดบนซองจดหมายนั้น "คุณคิรากรครับ... อย่าเพิ่งใจร้อน" ธีร์เอ่ยกระซิบ เสียงสั่นพร่า "ถ้าคนพวกนี้กล้าเข้ามาถึงในคฤหาสน์ได้ แสดงว่าความปลอดภัยของเรากลายเป็นอากาศธาตุไปแล้ว" ร่างเงาบนระเบียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนเศษแก้วบาดกัน "โกรธที่ความลับเน่าๆ ถูกขุดขึ้นมาเหรอครับ คุณคิรากร? หรือว่ากลัว... กลัวว่าผู้หญิงที่คุณกักขังไว้ในกรงทองตัวนี้ จะรู้ว่าจริงๆ แล้ว 'สายเลือด' ที่ไหลเวียนในตัวเธอนั้น มันคือสาเหตุที่ทำให้พ่อคุณต้องตาย?" รินรดาที่เพิ่งวิ่งเข้ามาจากโถงทางเดินหยุดชะงัก ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองแผ่นหลังของคิรากรที่แข็งค้างไปชั่วขณะ "หุบปาก!" คิรากรคำราม ลั่นไกปืนพุ่งทะลุไหล่ของคนแปลกหน้าจนมันเซถอยหลังทว่าร่างนั้นกลับหัวเราะร่า พร้อมกับโยนซองจดหมายลงบนพื้นไม้ขัดมัน ก่อนจะกระโดดหายไปในความมืดของสวนหลังคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานที่พังยับเยิน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคิรากร รินรดาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย มือที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปหยิบซองจดหมายสีดำที่ร่วงหล่นอยู่ "อย่าแตะมัน..." คิรากรหันขวับมา ดวงตาคู่คมของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวในใจของหญิงสาว ความเกรี้ยวกราดก็แปรเปลี่ยนเป็นความหน่วงลึกในอก "รินรดา วางมันลง" "คุณโกหกฉันมาตลอดใช่ไหม?" เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอไม่สนใจคำสั่งนั้น นิ้วเรียวแกะตราครั่งออกด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น "ที่บอกว่าพ่อฉันติดหนี้คุณ ที่บอกว่าครอบครัวฉันทำลายธุรกิจคุณ... แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่?" เธอคลี่จดหมายออก ในนั้นมีเพียงภาพถ่ายใบเก่าที่ซีดจางและเอกสารทางราชการบางอย่างที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง รินรดากวาดสายตาอ่านเนื้อหาเพียงไม่กี่บรรทัด ก่อนที่โลกทั้งใบจะหมุนคว้าง ภาพของคิรากรในสายตาเธอเริ่มบิดเบี้ยว "เอกสารนี้..." เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาหยดแรกร่วงหล่นลงบนกระดาษ "มันระบุว่า พ่อของฉัน... คือคนที่ช่วยชีวิตแม่ของคุณไว้จากเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อยี่สิบปีก่อน และนั่นไม่ใช่เหตุบังเอิญ แต่มันคือสัญญาเลือด... คุณคิรากร... เราสองคน..." "รินรดา เงียบ!" คิรากรพุ่งเข้ามากระชากร่างของเธอเข้าหาตัว บีบไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูก "เธอไม่รู้อะไรเลย! ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พระเอกในนิทานที่เธอคิด เขาคือปีศาจที่ฆ่าแม่ของฉันเพื่อชิงอำนาจ และเลือดที่เธอได้รับมา... มันก็แปดเปื้อนไม่ต่างจากเขา!" "แต่คุณก็รู้ว่าฉันบริสุทธิ์!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขา ทั้งน้ำตา "คุณเอาฉันมาขังไว้ที่นี่เพื่อแก้แค้นคนที่ตายไปแล้วโดยใช้ฉันเป็นเครื่องมือใช่ไหม? คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อชดเชยปมด้อยในอดีตของตัวเอง!" คิรากรนิ่งอึ้ง คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจที่เขาอุตส่าห์ปิดตายไว้ เขากระชากเธอเข้ามาจูบอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่ใช่เพื่อปลอบประโลม แต่เพื่อดับความรู้สึกผิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินรดาดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ถูกเขาบดจูบจนไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น ธีร์มองภาพนั้นด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาค่อยๆ ถอยห่างออกไปจากห้องทำงานนั้น เพราะเขารู้ดีว่าความลับนี้จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล "คุณคิรากรครับ..." ธีร์หยุดที่หน้าประตู แล้วหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยนัยยะ "คนของฝั่งอัครเดโชสาขาใหญ่กำลังมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาที และพวกเขามี 'คำสั่ง' ตรงมาจากคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุด" คิรากรผละออกจากริมฝีปากของรินรดา เขาหอบหายใจรุนแรง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกละเอียด เห็นขบวนรถสีดำนับสิบคันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดล้อมคฤหาสน์ คิรากรแค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใด "ให้พวกมันเข้ามา... เพราะวันนี้ฉันจะบอกให้คนทั้งโลกได้รู้ ว่ารินรดากับฉัน เราไม่ได้เป็นแค่ศัตรู... แต่เราคือพันธะที่ไม่มีวันตัดขาดต่อกัน แม้กระทั่งในความตาย" รินรดามองเขาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นว่าคิรากรหยิบกุญแจมือเหล็กกล้าออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาของนักล่าที่ตัดสินใจจะกักขังเหยื่อไว้ในกรงที่แน่นหนากว่าเดิม... ตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดหม่นของคิราห์ลวงรักมาจนถึงวินาทีนี้นะครับ