ความขัดแย้งทางอารมณ์

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับหนี รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจสั่นพร่าของหญิงสาว กุญแจมือเหล็กกล้าในมือเขาดูเย็นเยียบและทรงพลัง มันสะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานเป็นประกายวาววับที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา เธอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับชั้นวางหนังสือไม้โอ๊คเก่าแก่ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยประกายทิฐิ บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดหวั่น เธอไม่ได้กลัวความตาย เธอแค่กลัวการตกเป็นสมบัติที่มีชีวิตภายใต้การควบคุมที่ไร้ซึ่งทางออกของชายคนนี้ "คุณมันปีศาจ คิรากร..." เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นระริก หากแต่ยังคงมีความดื้อรั้นเจืออยู่ "คุณทำแบบนี้เพียงเพราะต้องการลบหลู่ศักดิ์ศรีของฉัน หรือเพราะคุณไม่อาจยอมรับได้ว่ามีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อยู่ในมือกันแน่" คิรากรก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา สายตาของเขาไม่ได้ดุดันอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความสับสน... ความวูบไหวที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ว่ามันคือความแค้นที่สั่งสมมา หรือความปรารถนาที่กัดกินจิตวิญญาณ "ศักดิ์ศรีหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้มือหนาเชยคางมนขึ้น "ศักดิ์ศรีของคนตระกูลวงศ์วารีไม่ได้มีความหมายอะไรกับผมตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามาที่นี่ รินรดา... ที่ผมทำไปทั้งหมด ก็เพื่อให้คุณรู้ว่าต่อให้คุณจะกรีดร้องจนเสียงแหบแห้ง หรือภาวนาต่อพระเจ้าองค์ไหน คุณก็ไม่มีวันหลุดมือไปจากเงื้อมมือของผมได้" เขากระชากข้อมือบางของเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่กุญแจมือจะรัดตรึงข้อมือเล็กนั้นไว้กับพนักเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ เสียงโลหะกระทบกันดัง 'คลิก' ฟังดูเหมือนเสียงกุญแจล็อคกรงขังชั่วนิรันดร์ รินรดาเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ข้อมือ แต่อยู่ที่หัวใจ "คุณเกลียดฉันไม่ใช่หรือ? คนที่เกลียดกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก" คิรากรชะงัก นิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามลำคอระหงอย่างถือสิทธิ์ เขาจ้องมองดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขมขื่น "ความเกลียดชังกับความรัก... บางทีมันก็มีเส้นกั้นบางๆ ที่ผมเองก็หาไม่เจอเหมือนกัน รินรดา ผมอาจจะเกลียดครอบครัวคุณ แต่ทุกครั้งที่ผมได้ยินเสียงหัวใจคุณเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้ผม... ผมกลับรู้สึกอยากจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก เพื่อให้เหลือแค่ผมคนเดียวที่จะได้เห็นแววตาแบบนี้ของคุณ" บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตา คิรากรโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ความสับสนในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ เขาปรารถนาจะกักขังเธอไว้ในกรงที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อทรมาน แต่เพื่อกลืนกินทุกส่วนเสี้ยวของเธอจนกว่าจะไม่มีใครสามารถแตะต้องเธอได้อีก "ปล่อยฉันเถอะคิรากร..." เธอวิงวอน เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณกำลังทำลายเราทั้งคู่" "เราไม่ได้มีคำว่า 'เรา' ตั้งแต่แรกแล้ว" เขาตอบเสียงพร่า ก่อนจะบดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง รุนแรง และเว้าวอนในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่จูบที่แสดงความรัก แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นการตีตราจองที่ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก ในขณะที่รินรดากำลังจะยอมพ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่ร้อนแรงนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ธีร์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด สายตาคมกริบของเขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "นายครับ... คนของฝั่งศัตรูเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และพวกมันส่งข้อความทิ้งไว้ที่ชั้นล่าง" คิรากรผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งในทันที เขามองธีร์สลับกับรินรดาที่ใบหน้าแดงก่ำจากการถูกกักขัง ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานและหยิบซองจดหมายสีดำที่ธีร์ยื่นให้ เขาคลี่จดหมายออก อ่านข้อความเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะกำมันจนยับยู่ยี่ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยโทสะที่ปะทุขึ้นมาใหม่ "รินรดา..." เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้อีกครั้ง "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนกล้าลองดีกับ 'ของรัก' ของผม... และดูเหมือนว่าคนที่ส่งข้อความมานี้ จะรู้ความลับเรื่องที่คุณแอบติดต่อกับธีร์ด้วยนะ" ร่างของรินรดาชาวาบ ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลบสายตาคิรากร ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วห้องทำงาน เมื่อคิรากรหยิบปืนพกคู่ใจออกมาวางบนโต๊ะพร้อมกับกุญแจที่ไขข้อมือของเธอ "ถ้าคุณอยากหนีไปกับมันนัก ก็จงไปดูให้เห็นกับตาว่าโลกภายนอกที่รักนักรักหนาน่ะ... มันไม่ได้ต้อนรับคุณอย่างที่คิดหรอก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับ