ในห้องแห่งความลับ

“อย่าริอาจคิดว่าโลกภายนอกที่เธอโหยหานักหนาจะเปื้อนด้วยสีชมพู รินรดา… บางทีการได้เห็น ‘ความจริง’ ด้วยตาตัวเอง อาจจะทำให้เธอเลิกฝันกลางวันเสียที” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นคำประกาศิตที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนเขาจะก้าวออกจากคฤหาสน์ไปทิ้งให้รินรดาเผชิญกับความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความกดดัน ร่างบางยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊คเก่าแก่ที่ถูกซ่อนอยู่หลังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ภายในห้องหนังสือชั้นใต้ดิน บานประตูที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน จนกระทั่งคิรากรจงใจ ‘เปิดเผย’ มันให้เธอเห็นผ่านกล้องวงจรปิดที่เขาส่งข้อความมาบอกใบ้ มือสั่นเทาของรินรดาเอื้อมไปแตะกลอนประตูที่เย็นเยียบ โลหะเนื้อดีต้านแรงหมุนเล็กน้อยก่อนจะยอมจำนนด้วยเสียงดัง *คลิก* แผ่วเบาที่บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายออกมาทันทีที่ประตูถูกแง้ม รินรดาคว้าไฟฉายจากโต๊ะทำงานมาเปิดดู แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นห้องขนาดไม่กว้างนัก ทว่าทุกตารางนิ้วกลับถูกปกคลุมไปด้วยแฟ้มเอกสาร แผนผังธุรกิจ และรูปถ่ายที่ถูกปักหมุดไว้บนผนังอย่างเป็นระบบ รินรดาเดินเข้าไปในห้องนั้นราวกับคนละเมอ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับชื่อที่คุ้นเคย ‘วงศ์วารี’ ตัวอักษรสีแดงฉานถูกขีดฆ่าบนรูปภาพของบิดาเธอ “ไม่… ไม่จริงใช่ไหม” เธอหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกอ่าน มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดดูเอกสารภายใน มันคือหลักฐานการโอนเงิน การว่าจ้าง และบันทึกการสังหารที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ข้อมูลการล้มละลายของบริษัทครอบครัวเธอไม่ได้เกิดจากวิกฤตเศรษฐกิจ แต่มันถูก ‘ออกแบบ’ มาโดยคนในตระกูลอัครเดโชทั้งหมดเพื่อบีบให้เธอต้องเดินเข้าสู่กรงขังแห่งนี้ ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกที่เคยสับสนระหว่างความเกลียดชังและความหลงใหลในตัวคิรากรเริ่มมอดไหม้เหลือเพียงความขยะแขยงที่พุ่งสูงขึ้น เธอถูกหลอก… เธอเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกนำมาวางบนกระดานที่พังทลายตั้งแต่ต้น “ยังอยากหนีไปไหนอีกล่ะ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ความเย็นเยียบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังของเธอ รินรดารีบหันกลับไปพบกับร่างสูงใหญ่ของคิรากรที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า “คุณมันปีศาจ… คุณทำลายทุกอย่างของฉัน เพียงเพราะความแค้นบ้าๆ นั่น!” เธอแผดเสียงใส่เขา หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม คิรากรก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอขณะที่เขากดเธอให้หลังแนบชิดกับชั้นเอกสาร มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่ไร้ปรานีของเขา “ผมไม่ได้ทำลายมัน รินรดา… ผมแค่สร้าง ‘โลกใหม่’ ที่มีแค่ผมกับเธอในนั้นต่างหาก โลกที่ไม่มีคำว่าวงศ์วารี ไม่มีอิสระที่เธอโหยหา มีเพียงพันธะที่ผมจะล่ามโซ่เธอไว้จนกว่าชีวิตจะหาไม่” “ฉันเกลียดคุณ… ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ!” เธอพยายามผลักไส แต่มือของเขากลับรวบข้อมือเธอไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจที่ควรจะแข็งแกร่งกลับสั่นคลอนอย่างน่าสมเพช “เกลียดสิ… เกลียดให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้” เขาขบเม้มใบหูเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน “เพราะยิ่งเธอเกลียดผมมากเท่าไหร่ ความเร่าร้อนบนเตียงของเรามันก็จะยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น… เธอเองก็รู้ดี ไม่ใช่เหรอ?” รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เอกสารเหล่านั้น แต่คือความจริงที่ว่าร่างกายของเธอยังคงตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างทรยศหักหลังจิตใจตัวเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องใต้ดิน คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางประตูด้วยสายตาคมกริบ ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งของเขาซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ต แววตาที่เคยสงบเยือกเย็นของมือขวาหนุ่มบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการทรยศ “ปล่อยเธอซะ คิรากร… ก่อนที่เรื่องนี้จะจบลงด้วยการที่คนหนึ่งต้องตาย” ธีร์กล่าวเสียงเรียบ แต่กระบอกปืนที่ปรากฏขึ้นในมือเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย คิรากรหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขาน่าขนลุกกว่าครั้งไหนๆ เขาส่งยิ้มให้รินรดาที่กำลังตัวแข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้วหันไปหาธีร์ด้วยท่าทีสบายใจอย่างเหลือเชื่อ “กล้าดีนี่ ธีร์… แต่แกคิดว่าปืนกระบอกนั้นจะหยุด ‘เจ้าของ’ ของแกได้จริงๆ งั้นเหรอ?” สิ้นคำพูดนั้น ไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิด! หวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับความบีบคั้นในบทนี้ แล้วเรามาพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของผมเสมอมาครับ