กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปกับความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงหัวใจของผมเต้นระรัวหนักหน่วงอยู่ในอกท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ผมกระชากตัวรินรดาเข้าหาตัว สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่สั่นเทาของเธอภายใต้วงแขนที่ผมใช้โอบกอดไว้แน่นหนา
"อย่าขยับ" ผมกระซิบเสียงต่ำ พยายามปรับประสาทสัมผัสท่ามกลางความมืดมิด
"คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ คิรากร..." เสียงของรินรดาไม่สั่นอย่างที่ผมคาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโกรธขึ้งและ... สิ่งอื่นที่ผมอ่านไม่ออก
ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบโต้ แสงไฟสำรองจากเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินก็วูบติดขึ้นมา เผยให้เห็นรอยกระสุนที่ฝังอยู่บนผนังหินอ่อนด้านหลังเธอเพียงไม่กี่คืบ รินรดาไม่ได้ดูหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคู่สวยของเธอที่มักจะฉายแววตัดพ้อ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่คุกรุ่น ผมมองเห็นความขัดแย้งในแววตานั้น มันคือความเกลียดชังที่ถูกแผดเผาด้วยความปรารถนาจนแทบมอดไหม้
"ทำไม... ทำไมต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อคนอย่างฉัน" เธอถามพลางขยับเข้ามาใกล้ ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ตรงแผงอก
"เพราะฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ รินรดา" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเย็นชาเอาไว้ "ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องของของฉัน... แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์"
รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเย้ยหยันและท้าทายในเวลาเดียวกัน เธอขยับปลายนิ้วขึ้นมาแตะที่ปกเสื้อของผม ก่อนจะออกแรงกระชากลงมาอย่างแรงจนตัวผมถลาเข้าหาเธอ บังคับให้เราสองคนต้องเผชิญหน้ากันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของลมหายใจ
"ถ้าฉันเป็นของคุณ... งั้นก็แสดงให้เห็นสิ" เธอพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความกระหายที่ดิบเถื่อน "แสดงให้เห็นว่าคุณต้องการฉันแค่ไหน ไม่ใช่แค่การกักขัง... แต่เป็นการโต้ตอบด้วยทุกอย่างที่คุณมี"
ผมรู้สึกเหมือนเลือดในกายพุ่งพล่าน รินรดาไม่ได้เป็นฝ่ายถูกกระทำอีกต่อไป เธอกำลังรุกรานผมด้วยความปรารถนาที่เธอเองก็ปิดบังไว้ไม่มิด เธอเอื้อมมือมากอดคอผมแน่น แรงบีบที่ไหล่ทำให้ผมรู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น ฝ่ามือบางลูบไล้ไปตามแนวสันกรามของผม ก่อนจะรั้งใบหน้าผมลงไปหา
รสจูบที่เธอประทับลงมานั้นไร้ความปราณี มันเป็นจูบที่ร้อนแรงและบ้าคลั่ง ดั่งการประกาศสงครามของหัวใจที่อัดอั้นมานาน ผมตอบสนองกลับไปอย่างไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีก มือของผมช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้จนเท้าของเธอพ้นพื้น เธอตวัดเรียวขาเกี่ยวรัดสะโพกผมแน่นราวกับกลัวว่าผมจะหลุดลอยไปไหน
ผมพาเธอตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้อง แรงอารมณ์ของเราทั้งคู่พุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่ ผมจัดการปลดพันธนาการเสื้อผ้าที่ขวางกั้นเราออกจากกันอย่างเร่งรีบ รินรดาช่วยผมอย่างเต็มใจ ปลายนิ้วของเธอซุกซนและเร่าร้อน เธอสำรวจร่องรอยตามร่างกายของผมราวกับจะจดจำทุกตารางนิ้ว ความนุ่มหยุ่นของผิวกายเธอที่แนบชิดกับความแข็งแกร่งของผมมันสร้างแรงกระตุ้นมหาศาล
"มองฉัน... อย่าละสายตาไปไหน" ผมสั่งเสียงแหบพร่า ขณะที่เธอกำลังโน้มตัวลงมาหาผมบนโซฟา ร่างกายของเราประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้น รินรดาครางกระเส่าในลำคอ ดวงตาของเธอประสานกับผมอย่างไม่ยอมแพ้ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นความสุขสม
เสียงหอบหายใจของเธอดังสะท้อนอยู่ข้างหูผม ผมมอบสัมผัสที่หนักหน่วงและเร่าร้อนเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ในขณะที่เธอก็โต้ตอบกลับด้วยการหยัดกายรับสัมผัสจากผมอย่างเต็มใจ ความอ่อนหวานของเธอผสมผสานกับความดิบเถื่อนของผมจนกลายเป็นท่วงทำนองที่ไม่มีใครยอมใคร
มันไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย แต่มันคือการปะทะกันของจิตวิญญาณที่เกลียดชังกัน แต่กลับไม่อาจพรากจากกันได้ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของผมเมื่อเธอใกล้ถึงจุดหมาย ปลายทางที่ความปรารถนาทั้งหมดถูกปลดปล่อยจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ผมเร่งเร้าจังหวะให้หนักขึ้นและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม จนกระทั่งเราทั้งคู่ทะยานไปสู่จุดที่ความมืดมิดและแสงสว่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
เมื่อทุกอย่างสงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ยังคงดังอยู่รำไร รินรดาซบหน้าลงกับอกของผม ผิวหน้าของเธอขึ้นสีระเรื่อ ผมลูบเรือนผมของเธออย่างเบามือ ความรู้สึกบางอย่างที่ผมพยายามกดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง
"คิรากร..." เธอเรียกชื่อผมเบาๆ หลังจากความเงียบปกคลุมไปครู่ใหญ่
"ว่าไง..." ผมตอบพลางจุมพิตที่หน้าผากของเธอ
"ถ้าวันนี้... ฉันเป็นคนถือปืนกระบอกนั้นล่ะ"
คำถามของเธอดึงผมให้หลุดออกจากภวังค์ ผมมองลึกลงไปในดวงตาที่เคยไร้เดียงสานั้น รินรดาค่อยๆ ผละออกจากอกของผม พร้อมกับหยิบปืนกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เบาะโซฟาออกมาจ่อเข้าที่หัวใจของผมทันที! ในจังหวะที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงของธีร์ที่ดังขึ้น
"ท่านครับ! พวกมันล้อมอาคารไว้หมดแล้ว... และที่แย่กว่านั้น รินรดาไม่ใช่คนที่คุณคิดว่าเธอเป็น"
ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นของตัวละครชุดนี้จากใจ คิราห์ลวงรัก นะครับ
พันธะกรงขังมลทิน (Shattered Vow of Obsession)•ตอนที่ 38
การโต้ตอบของหัวใจ
ผลงานโดย คิราห์ลวงรัก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (คิราห์ลวงรัก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พันธะกรงขังมลทิน (Shattered Vow of Obsession) นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!