สงครามที่ไม่มีวันจบ

“กระสุนนัดเดียวมันปรานีเธอเกินไป... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากคิรากรดังก้องขึ้นท่ามกลางกลิ่นดินปืนที่อบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง เขาไม่ได้หันไปมองร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง แต่สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากำลังจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มนับสิบที่เคลื่อนไหวอยู่ภายนอกกระจกกันกระสุน ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูคิรากรด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนจนผิดสังเกต “เจ้านายครับ พวกมันไม่ได้มาเพื่อชิงตัวประกัน แต่มันมาเพื่อปิดบัญชี... และผมพบเอกสารบางอย่างในห้องทำงานของรินรดา มันไม่ใช่ตราประทับของตระกูลศัตรู แต่มันคือตราของหน่วยข่าวกรองลับ” คิรากรแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว มือหนาคว้าต้นคอระหงของรินรดาเข้ามาใกล้จนลมหายใจรินรดกัน เขาจงใจบีบกระชับลำคอเธอเบาๆ ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อกักขัง “คนของฉันบอกว่าเธอเป็นหนอนบ่อนไส้ที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่เคยเจอมาจริงหรือเปล่า? หืม?” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าคุณเชื่อใจคนของท่านมากขนาดนั้น ก็ปล่อยให้พวกมันเข้ามาฆ่าฉันเสียทีสิครับ... อ้อ ไม่สิ ต้องบอกว่าฆ่า 'ภรรยา' ที่คุณกักขังไว้ในกรงทองนี้” “ปากดี” คิรากรสวนกลับด้วยการกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนของเธออย่างแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการลงทัณฑ์ เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่คำตอบ แต่เขาต้องการ 'ครอบครอง' เธอไว้ภายใต้อาณัติในขณะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา เสียงกระจกแตกละเอียดจากแรงปะทะของระเบิดแสงด้านนอกดึงสติให้ตึงเครียดถึงขีดสุด ธีร์รีบชักปืนออกมายืนเคียงข้าง แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองรินรดาด้วยความอาทรที่ซ่อนไม่มิด “ธีร์ ไปจัดการพวกมันให้หมด แต่อย่าให้ใครแตะต้องตัวผู้หญิงของฉันแม้แต่ปลายก้อย” คิรากรสั่งเสียงเหี้ยม ก่อนจะอุ้มร่างของรินรดาขึ้นพาดบ่าโดยไม่สนใจเสียงคัดค้าน เธอทุบหลังเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาไม่ได้สะทกสะท้าน กลับมุ่งหน้าตรงไปยังห้องลับใต้ดิน—สถานที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ นอกจากเขาและกามารมณ์ที่เขามอบให้เธอเพียงผู้เดียว ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงผสมกับกลิ่นอายมาเฟียของเขากลายเป็นส่วนผสมที่น่าอึดอัด คิรากรเหวี่ยงร่างของเธอลงบนเตียงกว้างก่อนจะทาบทับลงมาทันที สัมผัสของเขาหยาบโลนแต่แฝงด้วยความโหยหา มือหนากระชากชุดเดรสเนื้อบางของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวพรรณที่สั่นสะท้านภายใต้แสงไฟสลัว “ถ้าฉันจะตายวันนี้ ฉันก็จะเอาความบริสุทธิ์และวิญญาณของเธอไปด้วย” คิรากรคำรามชิดริมฝีปากของเธอ ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างดุดัน รินรดาตอบโต้ด้วยการขย้ำเส้นผมของเขา ความแค้นในใจปะทุขึ้นพร้อมกับแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ การสอดประสานของร่างกายเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อน เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังระงมแข่งกับเสียงปืนที่ดังแว่วมาจากชั้นบน ทุกสัมผัสที่เขามอบให้คือการยืนยันถึงความต้องการอันบิดเบี้ยว รินรดาบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ ร่างกายของเธอเหมือนกำลังถูกแผดเผาจากภายใน ขณะที่นิ้วเรียวยาวของคิรากรลากไล้ไปตามสรีระที่เขาคุ้นเคย ทุกรอยจูบที่เขาฝากไว้บนยอดอกคือตราประทับแห่งความเป็นเจ้าของที่ไม่มีวันลบเลือน ในช่วงเวลาที่จุดสูงสุดแห่งความสุขสมมาถึง ร่างกายของทั้งคู่สั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบงันของห้องลับที่ราวกับแยกตัวออกจากโลกภายนอกที่กำลังลุกเป็นไฟ ทว่า เมื่อความร้อนแรงเริ่มมอดลง คิรากรกลับชะงัก สายตาของเขาจ้องมองรอยสักปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของรินรดาหลังจากที่เธอเหงื่อชุ่มจนชุดผ้าไหมแนบไปกับผิว มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่นักฆ่าที่ลอบสังหารบิดาของเขาเคยทิ้งไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน เขาสะดุดลุกขึ้นก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึง ใบหน้าคมสันที่เคยเยือกเย็นกลับซีดเผือด ขณะที่รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง สวมชุดที่ขาดรุ่งริ่งพลางเช็ดคราบเลือดมุมปาก เธอไม่ได้มีความหวาดกลัวอีกต่อไป ตรงกันข้าม แววตาของเธอกลับฉายชัดด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเขาหลายเท่า “คุณตามหาตัวจริงของคนฆ่าพ่อคุณมาตลอดใช่ไหม คิรากร...” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางเสียงประตูห้องลับที่ค่อยๆ ถูกพังเข้ามาจากคนของธีร์ “มองให้ดีๆ สิครับ... ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อในกรงขังนี้” ธีร์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับปืนที่ลดลงต่ำ สายตาของเขามองไปที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “เจ้านายครับ... เธอไม่ใช่แค่หนอนบ่อนไส้ แต่เธอคือลูกสาวของคนที่คุณฆ่าตายเมื่อคืนนี้” คิรากรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงที่ถูกกระชากออกมาตรงหน้าช่างโหดร้ายเสียยิ่งกว่าสงครามภายนอกอาคารเสียอีก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมนของคิรากรและรินรดานะครับ หวังว่าจะพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ