บาดแผลแห่งความเชื่อใจ

“บอกให้หมอบลง!” เสียงคำรามของคิรากรก้องไปทั่วห้องโถงกว้างท่ามกลางเสียงกระจกที่แตกกระจายจากแรงปะทะของวิถีกระสุนที่เจาะทะลวงเข้ามาจากภายนอก ทว่ารินรดากลับไม่ทำตามคำสั่งนั้น ร่างบางที่สั่นเทาด้วยความตระหนกกลับพุ่งตัวเข้าใส่แผ่นหลังหนาของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งกรงขังในชีวิตของเธอด้วยสัญชาตญาณที่เหนือกว่าเหตุผล ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก คิรากรเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากร่างของหญิงสาวที่กระโจนเข้ามากอดเขาไว้แน่น กลิ่นคาวเลือดจางๆ เริ่มแตะจมูกพร้อมกับแรงสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาถึงกายแกร่ง “ริน...” คิรากรประคองร่างของเธอไว้แน่นในอ้อมแขนขณะที่ธีร์รีบตะโกนสั่งการลูกน้องให้เข้าประจำตำแหน่งป้องกันอย่างรวดเร็ว แววตาของมาเฟียหนุ่มที่เคยเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยโทสะบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ รินรดาหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานซีดเผือด แต่ทว่าในดวงตาคู่สวยนั้นกลับไร้ซึ่งความเสียใจ “ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตาย” เธอกระซิบเสียงสั่น แขนเรียวที่โอบรัดเขาไว้เริ่มไร้เรี่ยวแรง “ถ้าคุณตาย... ใครจะรับผิดชอบสิ่งที่ทำกับฉันล่ะ” แม้จะเป็นคำพูดที่ฟังดูประชดประชัน แต่คิรากรรู้ดีว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เธอเลือกที่จะเอาชีวิตของตัวเองมาเป็นโล่ป้องกันให้เขา ความแค้นที่เคยบดบังดวงตาของเขาดูเหมือนจะถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน คิรากรช้อนร่างของเธอขึ้นแนบอกท่ามกลางสมรภูมิที่ยังไม่สงบ เขาพาเธอไปยังห้องลับใต้ดินที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยไอเย็น ความรีบร้อนและตื่นตระหนกทำให้เขาจัดการวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มือหนาซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจะทำได้ เขาเริ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกเพื่อสำรวจบาดแผล กระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่ากระเด็นหลุดไปตามแรงอารมณ์ที่ผสมปนเปไปกับความวิตก “อย่า... อย่าถอดมันนะ” รินรดาครางห้าม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบขาดใจ “อยู่นิ่งๆ รินรดา! ฉันกำลังดูว่าเธอเจ็บตรงไหน!” เขาตะคอก แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับ เมื่อผิวขาวผุดผ่องปรากฏแก่สายตา รอยกระสุนถากผ่านหัวไหล่จนเลือดสีสดไหลรินเป็นทางยาว คิรากรขบกรามแน่น ความเจ็บปวดที่เห็นเธอเป็นเช่นนี้รุนแรงยิ่งกว่าการถูกกระสุนนัดนั้นยิงเข้าที่ตัวเขาเองเสียอีก เขาคว้าผ้าสะอาดมาซับเลือด ก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆ ที่บาดแผลนั้นเพื่อปลอบประโลม สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นร้อนทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ความเงียบงันเริ่มปกคลุมในพื้นที่แคบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ คิรากรเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเฝ้ากักขังและทำร้ายมาโดยตลอด แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความต้องการที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ มันเป็นความโหยหาที่เกินกว่าจะควบคุมได้ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อน รสจูบที่เต็มไปด้วยความสับสน ความผิดบาป และความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแค้น รินรดาไม่ขัดขืน ในวินาทีนั้นเธอกลับตอบสนองเขาอย่างดิบเถื่อน ราวกับจะใช้ความใกล้ชิดนี้กลบเกลื่อนบาดแผลในใจที่เขามอบให้ มือของเธอจิกเกร็งไปบนบ่ากว้างของเขา ในขณะที่มือหนาของคิรากรสำรวจไปทั่วร่างกายของเธออย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่ดุดันแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนในแบบฉบับของมาเฟียหนุ่มทำให้เธอหลอมละลายไปกับความเร่าร้อน อากาศในห้องดูเหมือนจะน้อยลงทุกขณะเมื่อร่างกายของทั้งสองสอดประสานกันท่ามกลางความมืดมิด ความเจ็บปวดจากบาดแผลของรินรดากลายเป็นเพียงความซ่านสยิวที่ถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่รุนแรง คิรากรเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วงและมั่นคง ทุกจังหวะการหายใจและทุกสัมผัสคือการประกาศก้องว่าเธอเป็นของเขา... เพียงผู้เดียว “ถ้าเธอตายไป... โลกของฉันก็คงไม่มีอะไรเหลืออีกเลย” เขาพึมพำข้างหูเธอในขณะที่อารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่าท่ามกลางความเร่าร้อนที่กำลังถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงจากภายนอกห้องลับ ธีร์ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าปกติ “คุณคิรากรครับ! เราพบเบาะแสแล้ว... คนที่สั่งการลอบยิงครั้งนี้ ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอก แต่เป็นคนในตระกูลอัครเดโชเองครับ!” คิรากรหยุดชะงัก ร่างกายที่ยังคงเชื่อมต่อกับรินรดาสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นใหม่ เขาละตัวออกมาจากร่างบางที่หอบหายใจด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นมัจจุราชในพริบตา ก่อนที่เสียงของธีร์จะดังขึ้นอีกครั้งพร้อมข้อมูลที่ทำให้หัวใจของคิรากรแทบหยุดเต้น “และที่สำคัญ... ในข้อมูลที่หลุดออกมา มีหลักฐานชัดเจนว่ารินรดาไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อเป็นเบี้ยล่าง แต่นั่น... มันคือแผนการที่เธอร่วมมือกับคนในตระกูลคุณมาตั้งแต่แรกครับ!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและเปี่ยมด้วยพันธะแห่งใจในครั้งนี้ด้วยนะครับ คิราห์ลวงรัก