การดูแลที่อ่อนโยน

“ลดปืนลง... ถ้าเจ้าไม่อยากเห็นเลือดของตัวเองสาดกระเซ็นไปทั่วห้องนี้แทนที่จะเป็นเลือดของข้า” คิรากรกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าดวงตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองผ่านหัวไหล่ของธีร์ ไปยังร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงกว้าง รินรดายังคงไม่ได้สติ ใบหน้าซีดเผือดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากสัมผัสผิดจังหวะ ธีร์กัดกรามแน่น ปืนในมือสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความยับยั้งชั่งใจจะกลับมาแทนที่ เขาค่อยๆ ลดอาวุธลง แต่แววตาสีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “แกทำลายทุกอย่าง คิรากร... ทั้งชีวิตของเธอ และความหวังเดียวที่เธอมี” “ข้าทำลาย หรือข้ากำลังปกป้อง... เจ้าแยกไม่ออกหรือไง” คิรากรย่างสามขุมเข้าหาศัตรูคนสนิท ก่อนจะคว้าคอเสื้อธีร์แล้วผลักออกไปที่ประตู “ออกไปให้พ้น แล้วอย่าให้ข้าเห็นหน้าแกในห้องนี้อีก จนกว่าข้าจะสั่ง” ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคที่ดังกังวานราวกับเสียงโซ่ตรวนที่คล้องมัดโชคชะตาของพวกเขาไว้ด้วยกัน คิรากรผ่อนลมหายใจหนักหน่วง ความเงียบงันในห้องนอนหรูหรานั้นบีบคั้นหัวใจเสียยิ่งกว่าเสียงปืนเมื่อครู่ เขาเดินตรงไปยังข้างเตียง ทรุดกายลงนั่งบนขอบที่นอนอย่างแผ่วเบา เขามองใบหน้าเนียนละเอียดที่เคยดื้อรั้นและเต็มไปด้วยไฟแค้น ตอนนี้มันกลับดูเปราะบางไร้ทางสู้ ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจเขามันแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความใคร่ที่เคยมีเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันคือความหวงแหนที่หนักอึ้งจนน่ากลัว คิรากรยื่นมือไปเกลี่ยไรผมที่ปรกลงบนหน้าผากมนของรินรดา นิ้วมือหนาสัมผัสผิวแก้มเย็นเฉียบอย่างทะนุถนอม ราวกับเฝ้าระวังไม่ให้ตุ๊กตาแก้วใบนี้ร้าวฉานไปมากกว่าที่เป็นอยู่ “เจ้าเกลียดข้าจนเข้ากระดูกดำเลยใช่ไหม... รินรดา” เสียงของเขาพร่าลงด้วยความเจ็บปวดที่เจ้าตัวไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส “แต่ถึงจะเกลียดจนตาย เจ้าก็ต้องอยู่ตรงนี้ ในกรงขังของข้า... เพียงผู้เดียว” เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามกรอบหน้าและลำคอระหง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวพรรณของหญิงสาวทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนในกายเขาปั่นป่วน ยิ่งมองดูความบอบช้ำตามร่างกายที่เกิดจากความรุนแรงในอดีต เขาก็ยิ่งนึกเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องราวบานปลายถึงเพียงนี้ มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อนอนตัวบางของเธอออกอย่างเชื่องช้า ความร้อนจากฝ่ามือปะทะกับผิวเนื้อเนียนนุ่มจนหญิงสาวส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความรำคาญใจที่ถูกรบกวน ร่างกายที่งดงามภายใต้ผ้าแพรบางเบานั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชน คิรากรเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างกายของเธอในเวลานี้ แต่เขากำลังโหยหาการยอมรับจากจิตวิญญาณที่เขากักขังเอาไว้ เขาสอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบชิดอกแกร่ง ผิวเนื้อที่สัมผัสกันทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดรุนแรง คิรากรฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่เขารู้สึกหลงใหลจนยากจะถอนตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวหนังละเอียด ทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่ไร้สติเริ่มขยับไหวตอบสนองตามสัญชาตญาณ “อื้อ...” เสียงครางหวานหูทำให้คิรากรไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เขารุกเร้าด้วยจูบแผ่วเบาไล่เลี่ยจากลำคอระหงขึ้นไปถึงติ่งหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มหนักหน่วงที่ริมฝีปากนุ่ม สัมผัสของเขาในครานี้ไม่ได้มีความป่าเถื่อนดั่งวันวาน หากแต่เต็มไปด้วยความห่วงหาที่น่าขนลุก มือใหญ่ลูบไล้ไปตามสรีระเย้ายวนอย่างเชื่องช้า เน้นย้ำทุกสัดส่วนที่เขาเป็นเจ้าของ รินรดาเผยอปากครางรับอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นจากส่วนลึกทำให้เธอเริ่มโอนอ่อนเข้าหาไออุ่นจากร่างหนา คิรากรแทรกกายเข้าหาความหวานล้ำอย่างใจเย็น ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความละเอียดอ่อน เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ความพึงพอใจ แต่ต้องการทิ้งร่องรอยแห่งความรักที่บิดเบี้ยวนี้ไว้ในทุกอณูขุมขนของเธอ “จำไว้... รินรดา ต่อให้โลกนี้จะพังทลาย เจ้าก็จะเป็นของข้า... เพียงคนเดียว” ในวินาทีที่เขากำลังจะดำดิ่งลงสู่ความหอมหวานแห่งอารมณ์ ร่างของหญิงสาวในอ้อมกอดก็สั่นสะท้าน ดวงตากลมโตที่เคยหลับพริ้มกลับลืมโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความมึนงง แต่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตและหวาดกลัวที่สั่นประสาทที่สุด รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าทว่าบาดลึกเข้าถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม “ถ้าฉันต้องตายในอ้อมกอดนี้... ฉันจะขอให้มีคนพาฉันออกไป... คนที่เขารักฉันมากกว่าที่แกเคยทำ” คิรากรชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นเข้าสู่ไขสันหลังเมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนใบข้างๆ... ปืนพกกระบอกเล็กที่เขาลืมไปว่าเธอเก็บมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มือที่เปื้อนคราบเลือดจากความโกรธแค้นของเธอกำลังสั่น แต่มันจ่อตรงไปที่หน้าอกซ้ายของเขาอย่างแม่นยำที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม คิราห์ลวงรัก ครับ