อ้อมกอดแห่งความแค้น

"หายไปไหน..." เสียงพึมพำของรินรดาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนฝุ่นจากการกวาดมือสำรวจความว่างเปล่าภายในตู้ไม้โอ๊คโบราณสั่นสะท้าน เธอทรุดกายลงนั่งบนพื้นพรมราคาแพงที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงฉากหลังของความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ จดหมายแผ่นเล็กในมือถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่ ข้อความสีเลือดที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ พลันเด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำ *อย่าไว้ใจใคร... แม้แต่เงาของตัวเอง* "เธอกำลังหาอะไรอยู่หรือ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาฉายแวววาวโรจน์ดุจนักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อในกรงขัง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงมหาศาลจนเธอเสียหลักเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา "คุณ... คุณทำอะไรกับร่างนั้น?" เธอเค้นเสียงถาม ทั้งที่ความกลัวบีบคั้นลำคอจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่เคยไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังสนุกกับการเห็นเหยื่อดิ้นรน "ร่างนั้น? รินรดา ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าสอดรู้เรื่องของคนตาย... หรือว่าเธอกำลังโหยหาความตายที่หลุดลอยไปล่ะ?" เขาจงใจบดเบียดร่างกายเข้าหากันจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน รสสัมผัสของความแค้นที่ฝังรากลึกในกายชายหนุ่มส่งผ่านออกมาทางอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวขัดกับความเย็นชาในแววตา มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ปล่อยฉัน..." เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่คิรากรกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะตรึงกับบานประตูตู้ที่ยังเปิดอ้าอยู่ "ปล่อย? ในเมื่อเธอก้าวเข้ามาในวงโคจรของผมแล้ว อย่าหวังว่าจะออกไปได้โดยที่ยังครบสามสิบสองเลย" เขาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นประสาท "คนของผมรายงานว่ามีหนอนบ่อนไส้... และดูเหมือนว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุด กำลังจะทำให้เธอต้องชดใช้แทนเขา" รินรดาใจหายวูบเมื่อได้ยินประโยคหลัง "ธีร์? คุณคิดจะทำอะไรเขา!" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "ความห่วงหาอาทรที่มีให้ชายอื่น... ต่อหน้าผม... มันทำให้ความอดทนของผมหมดลง รินรดา" เขาโน้มริมฝีปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงความรุนแรงที่ต้องการประกาศความเป็นเจ้าของและลงทัณฑ์เธอให้หลาบจำ รินรดาดิ้นรนขัดขืนแต่ยิ่งดิ้นคิรากรก็ยิ่งบดขยี้หนักข้อขึ้น ราวกับต้องการจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หายไปพร้อมกับความลับที่เธอค้นพบ รสสัมผัสจาบจ้วงนั้นเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อมือหนาเปลี่ยนจากที่รวบข้อมือมาเลิกชายกระโปรงของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วแกร่งกรีดกรายผ่านผิวเนียนละเอียดช้าๆ แต่หนักแน่น บีบคั้นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธแค้นและการตอบสนองที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ "จำไว้... ร่างกายนี้... ความรู้สึกนี้... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" เขากระซิบพลางละริมฝีปากออกเพียงนิด สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มพร่าเลือนของเธอ "ต่อให้ต้องขังเธอไว้ในกรงทองที่ไม่มีทางออก ผมก็จะทำ" รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ความขัดแย้งในใจปะทุขึ้นราวกับไฟสุมขอน เธอเกลียดเขา เกลียดความโหดเหี้ยมนี้ แต่ทำไม... ทำไมใจดวงนี้ถึงยังเต้นแรงทุกครั้งที่เขาใกล้ชิด ในจังหวะที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น เสียงเคาะประตูห้องอย่างร้อนรนจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... ที่ห้องใต้ดิน ศพที่หายไป... มัน..." เสียงของธีร์ดังแทรกผ่านเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก คิรากรชะงัก ร่างกายที่เบียดชิดรินรดาผละออกอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความอำมหิตในชั่วพริบตา เขาหันไปคว้าปืนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตูออกไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านในห้องพักของเธอเอง... ฝีเท้าที่ไม่ควรจะมีใครอยู่ในนั้น นอกจากเธอคนเดียว รินรดามองไปที่เงามืดใต้เตียงนอน ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ ไม่ใช่ร่างของคนตายที่หายไป แต่มันคือใบหน้าที่เหมือนกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน กำลังคลานออกมาจากใต้เตียงพร้อมกับมีดสั้นในมือที่ชี้ตรงมาที่แผ่นหลังของคิรากร "คิรากร... ระวัง!" เธอกรีดร้องสุดเสียง แต่ดูเหมือนความตายที่เธอกลัวที่สุด กำลังจะเผชิญหน้ากับชายผู้กักขังเธอไว้ในพันธะแห่งความแค้นนี้เสียแล้ว ... หวังว่าตอนที่สิบเจ็ดนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดาและคิรากรนะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันครับ – คิราห์ลวงรัก