ก้าวข้ามขีดจำกัด

"หยุดสั่นสักที รินรดา... หรือว่าเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าหนีไม่พ้นตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในความเงียบงันที่บีบคั้น เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่กลับใช้นิ้วเรียวยาวลากผ่านแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของหญิงสาว สัมผัสที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งแต่กลับแผดเผาราวกับเปลวเพลิงสร้างความสั่นสะท้านให้รินรดาจนเธอต้องกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ "คุณมันปีศาจ คิรากร..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายที่สั่นเทาไม่ได้เกิดจากความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความตระหนกต่อแรงปรารถนาที่เขากำลังปลุกปั่นให้ตื่นขึ้นอย่างโหดร้าย "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายคุณก็แค่ต้องการเห็นฉันแตกสลาย" คิรากรหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วใบหน้าที่เปื้อนหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้น มือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "แตกสลาย? เปล่าเลยรินรดา ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอแตกสลาย... ฉันต้องการให้เธอกลายเป็นของฉันโดยสมบูรณ์ ทั้งร่างกาย ความคิด และทุกๆ ห้วงลมหายใจ" เขาประทับจูบลงบนกลีบปากของเธอ ไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยน แต่เป็นการรุกล้ำและเรียกร้อง เป็นการประกาศศักดาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต้านทาน แต่ด้วยความแข็งแกร่งของผู้ชายที่อยู่เหนือกว่า มือหนึ่งของเขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือเริ่มสำรวจเส้นทางที่เร้นลับด้วยจังหวะที่จงใจทรมาน บรรยากาศในห้องสวีทชั้นบนสุดของคฤหาสน์อัครเดโชเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลุ่มหลงและความโกรธแค้นที่ผสมปนเปกัน ทุกสัมผัสของคิรากรเปรียบเสมือนการจารึกชื่อของเขาลงบนเรือนร่างของเธอ ราวกับต้องการลบเลือนร่องรอยของโลกภายนอกที่เธอยึดเหนี่ยวเอาไว้ "มองตาฉัน..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากเธอขณะที่ลมหายใจร้อนผ่าวรดริน "บอกฉันสิ ว่านี่คือการบังคับ หรือว่าลึกๆ แล้ว เธอกำลังโหยหามันมากกว่าใคร..." รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่าเลือนด้วยอารมณ์ที่ตีรวน ความเกลียดชังที่เธอพยายามสร้างเป็นกำแพงสูงชันค่อยๆ พังทลายลงภายใต้สัมผัสที่ซอกซอนลึกซึ้งจนถึงจิตวิญญาณ ในนาทีที่ความอดทนถึงขีดสุด เธอกลับไม่สามารถปฏิเสธความต้องการที่แท้จริงได้ เธอพุ่งตัวเข้าหาเขา แลกเปลี่ยนจูบที่ร้อนแรงไม่แพ้กันราวกับจะทำลายล้างกันและกันให้สิ้นซาก ในค่ำคืนนี้ ไม่มีคำว่าศัตรู มีเพียงสัตว์ป่าสองตัวที่กำลังขย้ำกันด้วยความหลงใหล สถานะที่เคยเป็นเพียงเจ้าหนี้กับลูกหนี้ หรือเหยื่อกับผู้ล่า ได้เปลี่ยนไปเป็นพันธะที่ไม่มีใครสามารถถอนตัวออกได้อีกต่อไป ร่างกายที่แนบชิดผสานเป็นหนึ่งเดียวในจังหวะที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง ทุกเสียงครางแผ่วเบาคือหลักฐานของความพ่ายแพ้ที่หอมหวานที่สุดที่คิรากรเคยได้รับ เขาไม่ได้แค่ครอบครองร่างกายของเธอ แต่เขากำลังเสพสมกับความเจ็บปวดที่เธอมอบให้ และเขาก็รู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ รินรดาจะไม่มีวันเป็นคนเดิมอีกต่อไป เมื่อทุกอย่างสงบนิ่งลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจในความมืด คิรากรใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าหญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่ใต้ร่างเขา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความพึงพอใจอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วเปิดข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเพียงไม่กี่วินาทีก่อน ข้อความนั้นระบุสั้นๆ ว่า: *“แผนการของธีร์ล้มเหลวแล้ว นายท่าน... สายลับของเราพบว่ามันกำลังแอบขนย้ายเอกสารลับของตระกูลอัครเดโชออกไปให้ฝั่งศัตรู และในกระเป๋านั่น... มีกุญแจห้องนี้สำรองอยู่ด้วย”* คิรากรกระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาบีบไหล่รินรดาเบาๆ จนเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ "รินรดา... ดูเหมือนว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุด กำลังจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขากล้าพอที่จะขโมยสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุดไปจากเตียงของฉันเลยนะ" เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "คิดว่าถ้าธีร์เห็นภาพที่เราเพิ่งทำกันไปเมื่อกี้... เขาจะยังกล้าพาเธอหนีไป หรือจะยอมตายอยู่แทบเท้าฉันกันแน่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก