รอยร้าวในใจ

“ถ้าคุณมั่นใจนักว่าผมเป็นฆาตกรที่ฆ่าพ่อคุณ... ทำไมมือที่กำลังถือมีดเล่มนั้นถึงสั่นนักล่ะ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากสปอตไลท์เหนือโต๊ะทำงานที่สาดส่องลงมายังใบหน้าคมสันของเขา ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสีเข้มดุจถ่านไฟฉายจ้องมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า มือเรียวบางของรินรดากำมีดปอกผลไม้ที่ฉกมาจากห้องครัวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เพราะฉันเกลียดคุณ!” รินรดาแผดเสียงตอบ ทว่าหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมากลับทรยศความตั้งใจของเธอ “เกลียดจนอยากจะแทงให้คุณตาย... แต่ทุกครั้งที่ฉันมองตาคุณ ฉันกลับเห็นภาพซ้อนของใครอีกคนที่ฉันไม่รู้จัก” คิรากรลุกขึ้นช้าๆ ท่วงท่าของเขาเหมือนเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เขาเดินผ่านแสงไฟเข้าหาเธออย่างไม่เกรงกลัวคมมีด ร่างสูงใหญ่กดดันจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังไปจนชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ “ภาพซ้อนงั้นหรือ?” เขาโน้มตัวลงมา กระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยความกดดัน “คุณกำลังเริ่มสงสัยแล้วใช่ไหมว่า ‘ปีศาจ’ อย่างผม จริงๆ แล้วอาจจะเป็นแค่เหยื่อในเกมของคนอื่น?” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ ข้อมูลที่เธอแอบไปพบในห้องลับของธีร์เมื่อคืนนี้ยังคงหลอกหลอน เอกสารการโอนเงินและจดหมายที่ถูกทำลายบางส่วนชี้ให้เห็นว่า คิรากรไม่ได้เป็นคนวางแผนลอบสังหารพ่อของเธอแต่แรก หากแต่เป็น ‘ใครบางคน’ ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังในนามของเขา “หลักฐานในห้องใต้ดิน... ลายเซ็นบนเอกสารนั่นไม่ใช่ของคุณ” เธอพึมพำ เสียงสั่นพร่า “คิรากร... ถ้าคุณถูกใส่ร้าย ทำไมคุณถึงปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นคนเลวร้ายในสายตาฉันขนาดนี้ ทำไมคุณถึงยอมให้คนอื่นเกลียดคุณไปทั้งชีวิต?” คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับถูกมีดกรีดลงกลางใจ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความเย็นชาก็กลับมาแทนที่ เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วบีบแน่นจนมีดร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม “ความจริงมันไม่มีราคาสำหรับคนตายหรอกรินรดา” เขาคำรามเบาๆ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายแนบชิด “และที่สำคัญที่สุด คือคนอย่างผม... ไม่จำเป็นต้องแก้ตัวกับเบี้ยล่างที่คิดจะฆ่าผมหรอก” เขาก้มลงจูบปิดปากเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความโหยหาและการลงทัณฑ์ รินรดาทุบตีอกแกร่งด้วยความอัดอั้น แต่ความแข็งแรงของเขากลับทำให้เธอไร้ทางสู้ เธอสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาของเขาที่ไหลปนลงมากับจูบของเรา... มันไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกกักขังไว้ใต้ความเย็นชา ในขณะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง ธีร์เดินเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตู เขามองภาพตรงหน้าที่คิรากรกำลังกอดรัดรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “นายครับ... สายของเราส่งข่าวมาแล้ว” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คิรากรต้องผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว “คนที่คุณตามหา... คนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ปรากฏตัวขึ้นที่งานเลี้ยงการกุศลของตระกูลอัครเดโชแล้วครับ” รินรดานิ่งงันเมื่อได้ยินชื่อตระกูลของชายตรงหน้า คิรากรหันไปมองธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นมาใหม่ เขาคว้าสูทตัวนอกมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “อยากรู้ความจริงไม่ใช่หรือไง?” เขาแสยะยิ้มที่ทำให้เธอกลัวจับใจ “ไปแต่งตัวซะ... คืนนี้ฉันจะพาเธอไปดูว่าใครกันแน่ที่ทำลายชีวิตเธอ และทำไมฉันถึงต้องเป็นกรงขังที่คอยปกป้องเธอจากนรกที่แท้จริง” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของคิรากรก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอที่ระบุว่าเป็นเบอร์ของ 'คนตาย' ที่เขาเป็นคนฝังกับมือเมื่อสามปีก่อน เขากดรับช้าๆ พร้อมเปิดลำโพงให้เสียงจากปลายสายดังก้องไปทั่วห้อง “คิรากร... ลูกรัก นายยังเล่นบทพระเอกกับผู้หญิงของฉันสนุกอยู่ใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนน่าอึดอัด คิรากรหน้าซีดเผือดลงในทันที ส่วนรินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ได้แต่เบิกตากว้างเมื่อจำน้ำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เสียงที่เธอคิดว่าหายไปตลอดกาล เสียงของพ่อที่ตายไปแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก