ศัตรูในเงามืด

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงลอยวนอยู่ในห้องทำงานมืดสลัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นเส้นสายทาบทับลงบนร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน คิรากรไม่ได้ขยับเขยื้อนกายมานานร่วมชั่วโมงแล้ว นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างไม่กะพริบ ภาพที่ปรากฏคือร่างบางของรินรดากำลังยืนจัดแจงกองเอกสารอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอนใหญ่ ชั้นบนของคฤหาสน์ สำหรับเขาแล้ว รินรดาไม่ใช่แค่ตัวประกันหรือเครื่องมือในการชำระแค้น แต่นាងเปรียบเสมือนกรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง และกรงนี้... ห้ามใครหน้าไหนแตะต้องเป็นอันขาด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออก ธีร์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของมือขวาหนุ่มฉายแวววิตกกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "รายงานมาสิ ธีร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่คิรากรไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน เขายังคงจ้องมองหน้าจอที่ฉายภาพรินรดาถอนหายใจออกมาเบาๆ "สายของเราที่ชายแดนส่งข่าวมาแล้วครับนาย... 'กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬ' เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่ธุรกิจส่งออกของเรา แต่มันกำลังพุ่งเป้ามาที่... คุณรินรดา" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความหนาบีบคั้นทันที อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงจนเยือกเย็น คิรากรค่อยๆ วางแก้วทรงเตี้ยในมือลงบนโต๊ะ เสียงกระทบกันของแก้วกับเนื้อไม้หนักแน่นราวกับเสียงประกาศิตแห่งความตาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของชายหนุ่มทาบทับร่างของธีร์จนมิด "พวกมันบังaجญถึงขนาดส่งคนเข้ามาสอดแนมใกล้ตัวฉันแล้วอย่างนั้นรึ" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต "ครับนาย ลูกน้องของเราเก็บกวาดพวกมันได้สามคนแถวรั้วด้านหลังเมื่อตอนหัวค่ำ แต่... สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ สาส์นที่พวกมันทิ้งไว้" ธีร์ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเปื้อนคราบดินให้ผู้เป็นนาย คิรากรรับมาเปิดดูด้วยมือข้างเดียว ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงบนโต๊ะ เป็นภาพโคลสอัพของรินรดาขณะกำลังเดินซื้อของอยู่ที่ตลาดสดเมื่อสามวันก่อน โดยมีเป้าเล็งสีแดงประทับอยู่กลางหน้าผากของเธออย่างแม่นยำ กรามแกร่งของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบวาบแสงโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "มันกล้าดียังไง..." เสียงกระซิบลอดไรฟันของคิรากรน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำราม ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนชั้นบน รินรดารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวมันเงียบสงัดจนเกินไป เสียงลมหายใจของเธอดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกหวาดระแวงเกาะกุมหัวใจดวงน้อยตั้งแต่เหตุการณ์ประหลาดเมื่อช่วงบ่ายที่เธอเห็นเงาคนแปลกหน้าเคลื่อนไหวอยู่แถวสวนหย่อม เธอเดินเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่เพื่อจะรูดม่านปิด แต่ทว่า... ภาพสะท้อนในกระจกกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ที่มุมมืดของห้อง... มีเงาร่างหนึ่งยืนซ่อนอยู่หลังผ้าม่านสีทึบ ร่างนั้นสูงใหญ่และส่งกลิ่นอายอันตรายคละคลุ้ง รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธออ้าปากเตรียมจะกรีดร้องเรียกชื่อใครบางคน แต่ยังไม่ทันที่เสียงแรกจะหลุดรอดจากริมฝีปาก มือหนาหยาบกร้านคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาตะמתปิดปากเธอไว้แน่นจนมิด แรงมหาศาลดึงรั้งเธอกลืนหายเข้าไปในความมืดของมุมห้องทันที ประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "นายท่านของเธอ... ปกป้องเธอได้ไม่ตลอดไปหรอก... คนสวย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก