รอยยิ้มที่หายไป

"ใส่สร้อยเส้นนี้ซะ ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าคุณเป็นสมบัติที่มีมูลค่าสูงที่สุดในงานคืนนี้" คิรากรกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบคอ สร้อยเพชรน้ำงามราคาหลายสิบล้านที่เขากำลังคล้องคอให้เธอนั้น ไม่ต่างอะไรกับปลอกคอทองคำที่สลักชื่อเจ้าของไว้ชัดเจน นิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มลากผ่านลำคอระหงอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอฉีดพรมทั่วร่างนั้น มันตอกย้ำให้รินรดารู้สึกถึงพันธะที่มองไม่เห็นแต่มัดตัวเธอไว้จนแน่นหนา รินรดาสบตากับเขากระจกบานใหญ่ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแต่เธอเลือกที่จะนิ่งเงียบ เธอพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่าเพียงแค่คิรากรกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งก็รวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง "รินรดา... อย่าดื้อ ถ้าคุณทำให้ผมขายหน้าในงานคืนนี้ สิ่งที่คุณต้องแลกอาจจะไม่ใช่แค่ความอิสระที่เหลืออยู่ แต่มันคือทุกอย่างที่คุณพยายามปกป้องมาตลอด" เขากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่น่าสะพรึงกลัว รินรดาหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกขยะแขยงผสมกับความหวั่นไหวที่เธอมักจะเผลอใจไปกับสัมผัสของเขาอยู่บ่อยครั้ง เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของปีศาจผู้นี้ได้ง่ายดายเหลือเกิน "ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ คุณคิรากร" เธอเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "คุณเป็นยิ่งกว่านั้นสำหรับผม" เขาหันร่างของเธอให้มาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบสายตาที่ลุกโชนด้วยแรงปรารถนาและความเป็นเจ้าของ "คืนนี้ ยิ้มให้ทุกคนเห็นว่าคุณมีความสุขแค่ไหนตอนอยู่ข้างกายผม... หรือถ้าคุณทำไม่ได้ ผมก็มีวิธีทำให้คุณยิ้มได้เองบนเตียง" รถหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงในคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ ทันทีที่ก้าวลงจากรถ แสงแฟลชจากสื่อมวลชนที่คิรากรอนุญาตให้เข้าทำข่าวก็สาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน คิรากรโอบเอวเธอไว้แน่น บีบกระชับราวกับจะส่งสัญญาณเตือนไม่ให้เธอคิดตุกติก เขาประกาศศักดาความเป็นเจ้าของผ่านกิริยาท่าทางที่ดูนุ่มนวลต่อหน้าคนอื่น แต่เบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอมนั้น มือของเขาที่วางอยู่บนเอวเธอกำลังจิกเล็บลงบนเนื้อนุ่มเพื่อสะกดอารมณ์ ท่ามกลางผู้คนในงานที่ต่างจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความเกรงขาม รินรดาพบกับสายตาคู่หนึ่งที่มองมาจากมุมมืดของงาน... ธีร์ มือขวาผู้ภักดีของคิรากรยืนนิ่ง เขากำลังถือแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาที่เขามองมาที่รินรดาไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความเจ็บปวดและแววตาแห่งการตัดสินใจที่รุนแรง รินรดาหัวใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าธีร์กำลังหาทางช่วยเธอ และเขาก็รู้ดีว่าคืนนี้คือโอกาสสุดท้ายก่อนที่เขาจะถูกส่งไปจัดการงานที่ต่างประเทศ "ยิ้มสิครับ รินรดา" คิรากรกระซิบผ่านไรฟัน เมื่อเห็นเธอเผลอมองไปทางอื่น รินรดาฝืนยกยิ้มขึ้นตามคำสั่ง แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่แห้งแล้งและว่างเปล่าที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา ทว่าในจังหวะที่คิรากรหันไปทักทายนักธุรกิจคนสำคัญ ธีร์ก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับถาดเครื่องดื่มที่มือ มือหนาของเขาแสร้งเดินสะดุดเล็กน้อยขณะผ่านร่างของเธอ และส่งกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่พับไว้แน่นเข้าสู่อุ้งมือของเธออย่างรวดเร็ว หัวใจของรินรดาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอรับมันไว้แล้วรีบเก็บเข้ากระเป๋าคลัทช์ทันที คิรากรหันกลับมาพอดี เขามองหน้าเธอด้วยสายตาจับผิด "คุยอะไรกับลูกน้องผมหรือเปล่า?" "ฉันจะไปคุยอะไรได้ล่ะคะ" รินรดารีบตอบ เสียงของเธอเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เขาก็แค่มาเสิร์ฟเครื่องดื่ม" "ดี..." คิรากรหรี่ตามองเธออย่างไม่ไว้วางใจ ก่อนจะดึงเธอให้ไปทักทายแขกเหรื่อคนต่อไป "เพราะถ้าผมรู้ว่าคุณคิดจะเล่นเกมอะไรลับหลังผม... รอยยิ้มที่คุณเพิ่งแสดงออกมาเมื่อกี้ จะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่คุณได้มีบนใบหน้า" ตลอดทั้งคืนรินรดารู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงทองที่มีสายตานับร้อยจับจ้อง เธอไม่อาจขยับตัวไปไหนได้โดยไม่มีคิรากรขนาบข้าง จนกระทั่งงานเริ่มเลิกราและเธอกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ ธีร์ที่ยืนรอจังหวะอยู่แล้วก็ดักหน้าเธอไว้ในมุมมืดของระเบียง "ริน... ฟังผมนะ" ธีร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเร่งรีบ "แผนการทุกอย่างถูกเปลี่ยนแล้ว คืนนี้เขาจะไม่มีวันปล่อยคุณไป และเขาเริ่มระแวงผมแล้วด้วย" "ฉันต้องทำยังไง?" เธอถาม เสียงสั่นด้วยความกลัว "ในกระดาษนั่นคือรหัสผ่านระบบความปลอดภัยของคฤหาสน์... และเบอร์ติดต่อคนของผมที่รออยู่ข้างนอกประตูทิศเหนือ เที่ยงคืนนี้ ผมจะทำให้ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลง คุณต้องวิ่งไปที่นั่นให้เร็วที่สุด อย่าหันกลับมาเด็ดขาด" รินรดากำกระดาษแน่นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้ายของชีวิต ทว่าทันใดนั้น ประตูระเบียงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยเกินไป "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูน่าสนุกจังนะ" คิรากรยืนพิงกรอบประตู ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมืดมิด มือข้างหนึ่งของเขาถือแก้ววิสกี้ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้ว อีกข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ด้วยท่าทางสบายๆ แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดทับจนอากาศหายใจแทบหมดไป ธีร์ตัวแข็งทื่อ รินรดาหน้าซีดเผือด คิรากรก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ สายตาของเขามองไปที่กระดาษในมือของรินรดาที่กำจนยับยู่ยี่ ก่อนจะหยุดลงที่ธีร์ด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยือกถึงกระดูกสันหลัง "ธีร์... ผมเคยสอนคุณแล้วใช่ไหมว่าของของผม ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" คิรากรคว้าคอเสื้อของธีร์แล้วกระชากเข้าหาตัวพร้อมกับซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าเต็มแรงจนธีร์ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่เขาจะหันมาหารินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเหี้ยมเกรียม "ส่วนคุณรินรดา... ดูเหมือนว่ารอยยิ้มของคุณวันนี้ มันถึงเวลาต้องหายไปจริงๆ เสียแล้วล่ะครับ" เขากระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง ก่อนจะหยิบปืนพกออกจากเสื้อสูทแล้วจ่อไปที่ขมับของธีร์ที่พยายามลุกขึ้นมา รินรดากรีดร้องในลำคอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คิรากรแสยะยิ้มให้กับความสิ้นหวังในแววตาของหญิงสาวที่เขารักและแค้นที่สุดในชีวิต ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังทุกอย่างของเธอลงอย่างราบคาบ "เอาล่ะ... เลือกว่าจะให้ผมยิงมันตายเดี๋ยวนี้ หรือจะคลานเข่ากลับห้องไปรอผมที่เตียงเพื่อชดใช้ความผิดนี้... ด้วยร่างกายของคุณเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก