เชลยผู้เต็มใจ

“อย่าคิดว่าความอ่อนหวานจอมปลอมที่เธอปรนเปรอให้ผมเมื่อคืน จะลบภาพความสกปรกของคนในครอบครัวเธอออกไปได้ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคิรากรดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบและราคาของความเย็นชา เขาไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา สายตาจับจ้องอยู่กับเอกสารบัญชีรายชื่อทรัพย์สินที่เขาเพิ่งยึดมาได้จากตระกูลวงศ์วารี รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อนึกย้อนไปถึงสัมผัสร้อนแรงที่เกิดขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวในห้องนอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มันไม่ใช่ความรัก... เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ มันคือเครื่องมือ คืออาวุธที่เธอใช้เพื่อปกป้องลมหายใจของคนที่บ้าน แต่ทำไมร่างกายถึงยังคงสั่นสะท้านยามที่นึกถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขา “ฉันรู้ดีค่ะ...” เธอพยายามเค้นเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ใจจะสั่นคลอนจนแทบยืนไม่อยู่ “หน้าที่ของฉันคืออะไร และฉันก็ไม่เคยลืมว่าสถานะของตัวเองในบ้านหลังนี้มันต่ำต้อยแค่ไหน” คิรากรวางเอกสารในมือลงอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหาเธอ ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาใกล้เหมือนกับการต้อนสัตว์ที่จนตรอกให้เข้ามุม ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นจนรินรดาแทบจะหยุดหายใจ เขาทาบมือลงบนผนังด้านหลังตัวเธอ กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำเอาเธอต้องเบือนหน้าหนี “ต่ำต้อยหรือ? ไม่หรอก...” เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ยากจะหยั่งถึง “เธอมันร้ายกาจกว่าที่ผมคิดไว้มาก รินรดา เธอหลอกล่อให้ผมหลงใหลในเรือนร่างของเธอ เพื่อที่เธอจะได้หาจังหวะแทงข้างหลังผมผ่านทางไอ้ธีร์สินะ?” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ “คุณหมายความว่ายังไง!” “อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลย” คิรากรกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้เธอขนลุกชัน “ธีร์มันพยายามจะส่งข่าวให้เธอหนีไป ใช่ไหม? เขาคงบอกเธอสินะว่ามีช่องโหว่ตรงไหนในระบบรักษาความปลอดภัยของผม... น่าขำที่เธอคิดว่าผู้ชายซื่อบื้ออย่างมันจะช่วยเธอให้พ้นจากกรงขังนี้ได้” เขากดจูบหนักๆ ลงที่ต้นคอระหงเป็นการลงโทษ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความรู้สึกผิดที่เธอแอบติดต่อกับธีร์เพื่อหาทางออกให้ชีวิตเริ่มกัดกินใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่คิรากรกระทำต่อเธออย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อนเมื่อคืน ก็ทำให้ความเกลียดชังที่เธอควรจะมีเริ่มละลายหายไปราวกับน้ำแข็งที่ถูกโยนลงในกองไฟ “ฉันไม่ได้อยากหนี... ถ้ามันหมายความว่าครอบครัวฉันต้องตาย” เธอสารภาพออกมาด้วยความร้าวราน สบตาเขาอย่างท้าทายทั้งน้ำตา “แต่คุณมันปีศาจ คิรากร! คุณขังฉันไว้เพื่อทรมาน หรือขังฉันไว้เพราะคุณขาดฉันไม่ได้กันแน่!” คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันหายไปจากใบหน้าคมคาย แทนที่ด้วยแววตาที่สับสนและปั่นป่วน เขาบีบไหล่เธอแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่มันกลับเป็นความเจ็บที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขายังคงมีตัวตนอยู่ตรงนี้... อยู่กับเธอ “ถ้าฉันเป็นปีศาจ เธอก็คือเหยื่อที่ยินยอมเอาตัวเข้ามาสังเวยให้ฉันเอง” เขาคำรามเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด “ถ้าเธออยากให้ครอบครัวเธออยู่รอด ก็จงทำหน้าที่เชลยที่ว่าง่ายของฉันต่อไป ส่วนไอ้ธีร์... คืนนี้ฉันจะให้มันเห็นกับตา ว่าของรักของหวงของมัน ถูกฉันครอบครองไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!” ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกเปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะ ธีร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด เขามองเห็นภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดและเกรี้ยวกราดในเวลาเดียวกัน แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหายใจติดขัดที่สุด ไม่ใช่การปรากฏตัวของมือขวาหนุ่มคนนี้ หากแต่เป็นเอกสารฉบับหนึ่งที่ธีร์ถืออยู่ในมือ—เอกสารที่ระบุว่าคำสั่งซื้อหุ้นใหญ่ของตระกูลวงศ์วารีที่คิรากรครอบครองอยู่นั้น... กำลังจะถูกโอนไปให้บุคคลที่สามในคืนนี้ “นายครับ... มีคนกำลังลอบชิงอำนาจจากภายใน เราโดนหักหลังครับ!” ธีร์ประกาศเสียงสั่นพลางหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เดาไม่ออกว่ากำลังสื่อถึงอะไร “และชื่อคนที่อยู่เบื้องหลังการโอนหุ้นทั้งหมดนี้... คือชื่อของคนใกล้ตัวที่สุดของนายเอง!” คิรากรหรี่ตาลงจ้องมองรินรดาสลับกับธีร์ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งในลำคอ “ในที่สุด... เกมนี้ก็เริ่มสนุกขึ้นมาบ้างแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก