เงาของความตาย

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อเข้าที่ขมับของรินรดา แรงกดจากนิ้วชี้ของชายฉกรรจ์ที่อยู่เบื้องหลังเธอกำลังสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก ทว่าคิรากรกลับยืนนิ่งประหนึ่งรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่คนร้าย แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขากักขังไว้ในกรงทองมาตลอดหลายเดือน “ลดปืนลงเสีย แล้วฉันจะให้ทางรอดแก่แกหนึ่งทาง” เสียงของคิรากรทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าขนลุก “มึงอย่าเข้ามา! กูบอกให้มึงถอยไป ไม่งั้นกูเป่าสมองนังนี่ทิ้งแน่!” เสียงของไอ้ลูกสมุนทรยศแผดลั่น คิรากรยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเมตตา แต่คือความสมเพช “รินรดา...” คิรากรเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที “มองตาฉัน แล้วจำเอาไว้ว่า ต่อให้ความตายอยู่ตรงหน้า เธอไม่มีวันหลุดไปจากเงื้อมมือของฉันได้” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้กลัวความตายที่จ่ออยู่ที่ขมับ แต่เธอกำลังกลัว 'ความจริง' ที่คิรากรเพิ่งมอบให้ผ่านสายตานั่น—เขารู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และเขากำลังเล่นสนุกกับชีวิตของเธอราวกับเป็นหมากตัวหนึ่งบนกระดาน “ถ้าคุณอยากได้ตัวฉันคืน... ก็แลกมาด้วยข้อเสนอที่คุ้มค่าสิครับ” คิรากรก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัวกระสุนปืน “มึงบ้าไปแล้วหรือไง!” คนร้ายตะโกนลั่น ก่อนจะเหนี่ยวไก ปัง! เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่น ทว่าคิรากรกลับพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ เขาเบี่ยงตัวหลบกระสุนเฉี่ยวไหล่ไปเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะคว้าข้อมือคนร้ายแล้วบิดจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ ร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน คิรากรไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาตามไปเหยียบอกอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วจ่อปืนกลับคืนไปที่จุดเดิม คิรากรหันกลับมามองรินรดาที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความสั่นเทา เขาเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงช้อนใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นมอง รอยช้ำที่มุมปากของเธอจากการต่อสู้ทำให้ดวงตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่ได้โกรธคนร้าย แต่เขากำลังโกรธตัวเองที่ปล่อยให้ 'ของรัก' มีรอยขีดข่วน “กลัวหรือครับ?” เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย มือหนาเกลี่ยคราบเลือดที่มุมปากเธออย่างแผ่วเบา “คนพวกนี้ไม่ได้มีค่าพอจะทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาหรอก รินรดา” เขาอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะพาเธอเดินกลับเข้าสู่ความมืดมิดของคฤหาสน์ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน รินรดาซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียน แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและหวาดหวั่นไปในคราวเดียวกัน เมื่อพ้นประตูห้องนอนเข้ามา คิรากรวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก เขาทรุดตัวลงคร่อมร่างเธอไว้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความหิวกระหายที่ยากจะควบคุม “คุณจะทำอะไร...” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอยังเป็นของใคร...” ริมฝีปากหนาประกบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เขาบดเบียดเรียวปากของเธอด้วยความโหยหา ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานที่เขาปรารถนา มือแกร่งกระชากชุดเดรสของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สั่นไหวอยู่ภายใต้พันธนาการของเขา เขาสำรวจเรือนร่างเธอด้วยสายตา ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาว ส่งผ่านสัมผัสวาบหวามที่ทำให้รินรดาต้องแอนกายขึ้นด้วยความทรมานใจ ทุกสัมผัสของคิรากรคือการประกาศความเป็นเจ้าของ เขาเน้นย้ำความสัมพันธ์ผ่านลมหายใจหอบถี่ เสียงครางประท้วงที่แผ่วเบาของเธอทำให้อารมณ์ของเขายิ่งพุ่งพล่าน เขาจัดการกับอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นร่างกายของทั้งคู่ ก่อนจะโน้มกายเข้าหาส่วนลึกของเธออย่างหนักหน่วงและหนักแน่น ความร้อนแรงจากร่างกายที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนกว้างเปรียบดั่งการปลดปล่อยความอัดอั้นภายในใจ คิรากรขยับกายเป็นจังหวะที่เร่งเร้าและดุดัน รินรดาจำต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายความหวามไหวที่พุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทั้งคู่ต่างดื่มด่ำกับรสชาติของความรักที่ปนเปไปกับความแค้น จนลมหายใจสุดท้ายแทบจะขาดห้วงไปพร้อมๆ กัน คิรากรพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังของเธอเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “ต่อให้เธอจะพยายามวิ่งหนีไปจนสุดขอบโลก แต่คนที่จะตามไปลากคอเธอให้กลับมานอนใต้ร่างฉันได้... ก็มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น” รินรดานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา แววตาของเธอเหม่อมองเพดานห้องด้วยความสับสน ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบที่กำลังปกคลุมไปทั่วห้อง “คุณคิรากรครับ...” เสียงของธีร์ดังลอดเข้ามา พร้อมความร้อนรนที่สัมผัสได้แม้ผ่านบานประตู “ผมเจอหลักฐานบางอย่างที่ห้องทำงาน... เรื่องครอบครัวของรินรดา มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ แต่มันคือคำสั่งของ 'พ่อ' คุณ!” คิรากรชะงักกึก ร่างกายที่ทาบทับอยู่บนตัวรินรดาแข็งทื่อขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหญิงสาวที่ยังคงเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปเปิดประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน หวังว่าทุกท่านจะอิ่มเอมไปกับบทรักและความกดดันที่ผมตั้งใจบรรจงแต่งให้ได้ติดตามกันนะครับ คิราห์ลวงรัก