กรงขังใหม่

“ถ้าอยากเห็นมันตายคากรง... ก็แค่เห่าออกมาให้ดังกว่านี้หน่อย รินรดา” กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างคละคลุ้งไปทั่วโสตประสาท รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อแรงกระชากที่เส้นผมดึงรั้งศีรษะของเธอให้แหงนเงยขึ้น เธอไม่รู้ว่าถูกพาตัวมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงว่าความมืดมิดและเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นปูนอย่างจังหวะเนิบนาบกำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเธอจนเกือบหมดสิ้น ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มซึ่งเป็นคู่ปรับตลอดกาลของคิรากร—'อิทธิพล'—กำลังโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มสมเพชฉาบไว้เหนือความอำมหิต รินรดาหอบหายใจรวยริน ร่างกายที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ข้อมือทั้งสองข้างเหนือศีรษะทำให้เธอแทบไม่มีแรงทรงตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของอิทธิพลรดรินอยู่ข้างหู “คิรากรไม่มาหรอก... มันทิ้งเธอก็เหมือนทิ้งเศษขยะที่หมดประโยชน์แล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหญิงสาว “คุณ... หลงตัวเองเกินไปแล้ว” รินรดาเค้นเสียงตอบ ทั้งที่ริมฝีปากแตกยับเยินมีเลือดซึม “เขาไม่เคยปล่อยให้ใครมาหยามเกียรติของเขา... โดยเฉพาะกับคนกระจอกอย่างคุณ” *เพียะ!* ฝ่ามือหนักหน่วงฟาดลงบนใบหน้าสวยจนเธอหน้าหัน แรงปะทะทำให้รสเลือดคาวคลุ้งในปาก อิทธิพลคว้าคางเธอไว้แน่น บีบจนกล้ามเนื้อกรามแทบแหลกละเอียด “ความภักดีที่โง่เขลา... จะทำให้เธอตายอย่างทรมานในห้องนี้แหละ” เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องสองคนก้าวเข้ามา พวกมันใช้มีดพกกรีดไล่ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นของเธอ ความหนาวเหน็บจากปลายเหล็กสัมผัสผิวเนื้อจนเธอขนลุกชัน รินรดาหลับตาแน่น ปรารถนาให้วินาทีนี้เป็นเพียงฝันร้าย แต่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจริงนั้นตอกย้ำว่าเธอกำลังเผชิญกับกรงขังใหม่ที่เลวร้ายยิ่งกว่า ในจังหวะที่คมมีดกำลังจะกรีดผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มตรงลาดไหล่ เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากเบื้องบนก็เปลี่ยนบรรยากาศในห้องใต้ดินให้กลายเป็นสมรภูมิเลือดทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนที่รินรดาคุ้นเคยที่สุดในชีวิต “ใครที่แตะต้องตัวเธอ... เตรียมฝังตัวเองลงในหลุมนี้ได้เลย!” เสียงของคิรากรเย็นเยียบ ดุดัน และเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตที่กดทับทุกคนจนหายใจไม่ออก อิทธิพลชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “มาช้าไปแล้ว คิรากร! เมียรักของแกกำลังจะกลายเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของฉัน!” คิรากรในชุดโค้ทสีดำก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรก ธีร์เดินขนาบข้างพร้อมอาวุธครบมือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่การต่อสู้จะปะทุขึ้นราวกับระเบิด คิรากรไม่ได้สนใจลูกน้องที่กระโจนเข้าใส่ เขาพุ่งเป้าไปที่อิทธิพลที่ยังคงรัดร่างรินรดาไว้แน่น เขาเตะสกัดขาจนอิทธิพลเสียหลัก ก่อนจะกระชากคอเสื้อศัตรูขึ้นมาแล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าอย่างไม่ปรานี “อย่าได้ริอาจ... แตะต้องสิ่งที่ฉันตีตราจอง!” คิรากรสะบัดอิทธิพลออกเหมือนขยะ แล้วหันมาหาหญิงสาวที่ไร้เรี่ยวแรง เขาใช้มีดพกที่ยึดมาได้ตัดโซ่ตรวนออกอย่างรวดเร็ว รินรดาทรุดตัวลงในอ้อมแขนกว้างของเขา กลิ่นกายของคิรากร—กลิ่นบุหรี่จางๆ และความดุดัน—โอบล้อมเธอไว้ราวกับเกราะป้องกันที่เธอโหยหามาตลอด “รินรดา...” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม ความโกรธแค้นในดวงตาเปลี่ยนเป็นความหวงแหนที่ลึกซึ้ง “มองฉัน... มองฉันเดี๋ยวนี้!” เธอลืมตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบนั้น ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะปฏิเสธ คิรากรช้อนร่างเธอขึ้นแนบกาย ก่อนจะหันไปสั่งธีร์ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “เก็บกวาดให้สะอาด... อย่าให้เหลือแม้แต่ซากของมัน” เขาก้าวพาเธออกไปจากห้องใต้ดิน ท่ามกลางเสียงโหยหวนและเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย คิรากรพาเธอกลับมายังห้องพักส่วนตัวที่คฤหาสน์หรูหรา—กรงขังทองคำที่เธอจำต้องยอมจำนนอีกครั้ง เขาบรรจงวางเธอบนเตียงกว้างก่อนจะขึ้นคร่อม ลมหายใจหอบถี่ของเขารดรินใบหน้าเธอ “อย่าคิดว่าการที่ฉันมาช่วย หมายความว่าฉันจะปล่อยเธอไป” เขาพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธอ “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า... ในกรงขังนี้ ไม่มีที่ว่างให้ใครนอกจากฉันคนเดียว” รินรดาไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่เอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อเขาไว้แน่น ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นปะทุขึ้นในใจ การสอดประสานของริมฝีปากที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์กลายเป็นคำตอบเดียวที่สื่อสารความรู้สึกทั้งหมด... ความเจ็บปวด ความโกรธ และความหลงใหลที่ถักทอจนแยกไม่ออก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะดึงรั้งเธอเข้าสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลง เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงก็ดังก้องขึ้น ตามด้วยเสียงของธีร์ที่เอ่ยผ่านเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเย็นเยียบผิดปกติ “นายครับ... ตำรวจมาที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ และ... คนที่นำมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณลุงของรินรดาเอง!” คิรากรชะงัก รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูร้ายกาจหายไป กลายเป็นความฉงนที่แฝงด้วยอันตราย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง—นี่ไม่ใช่การช่วยเหลือ... แต่นี่คือกับดักที่เขารอให้เธอเดินเข้ามาติดเองตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้หรือไม่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมนนี้ไปด้วยกันนะครับ คิราห์ลวงรัก