การตามล่า

"ถ้ามึงกล้าขยับอีกเพียงก้าวเดียว กระสุนนัดนี้จะไม่ได้แค่ฝังลงที่ไหล่ แต่มันจะเจาะกะโหลกมึงให้สมกับความทรยศที่มึงเพิ่งทำลงไป!" เสียงคำรามต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของคิรากรดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันปืนและคาวเลือด ความเงียบงันหลังเสียงปืนนัดนั้นรุนแรงยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ ร่างของธีร์ทรุดลงกับพื้น มือข้างที่กุมไหล่เปื้อนไปด้วยเลือดสีสดที่ค่อยๆ ไหลซึมผ่านนิ้วมือ เขายังคงเงยหน้าสบตากับเจ้านายด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวทนาที่จุดประกายอยู่ในดวงตาคู่นั้น "คุณคิรากรครับ..." ธีร์เค้นเสียงหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง "ความลับที่ผมเก็บมาสิบปี มันไม่ได้มีแค่เรื่องของตระกูลอัครเดโช แต่มันรวมถึง 'รินรดา' ด้วย เธอไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะกักขังไว้ในกรงทองแห่งความแค้นนี้ได้ตลอดไปหรอกครับ" คิรากรเดินเข้าไปใกล้ กระชากคอเสื้อคนสนิทขึ้นมาจนใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงลมหายใจ ดวงตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความคลั่งแค้นที่ปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม เขาไม่ได้โกรธเพียงเพราะถูกหักหลัง แต่เขากำลัง 'คลั่ง' เพราะรินรดาหายไปจากสายตาเขาในวินาทีที่กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง "รินรดาอยู่ที่ไหน!" เขาเค้นเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม "อย่าให้กูต้องใช้ความรุนแรงกับมึงไปมากกว่านี้ บอกมาว่ามึงเอาตัวเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน!" คิรากรกระชากมือออกพลางถอยห่างอย่างก้าวร้าว เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดให้ลูกน้องกระจายกำลังปิดล้อมทุกเส้นทางในคฤหาสน์และพื้นที่โดยรอบ ความกระวนกระวายใจกัดกินเขาเหมือนปลวกที่แทะกินเนื้อไม้ ในหัวของเขามีเพียงภาพรอยยิ้มสุดท้ายของรินรดาที่ทิ้งไว้ก่อนจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน เขาบุกเข้าไปในห้องนอนของเธอ ห้องที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอโปรดปราน คิรากรคว้าเสื้อตัวบางที่เธอลืมทิ้งไว้ขึ้นมาดม กลิ่นนั้นทำให้นัยน์ตาเขาสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด เขาเขวี้ยงมันลงพื้นก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องจนไปหยุดที่ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งถูกเปิดค้างไว้ จดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว *‘อิสรภาพของฉัน... ไม่ได้อยู่ในกรงขังของคุณ และความแค้นของคุณก็ทำลายได้เพียงร่างกาย แต่ไม่ใช่หัวใจของฉัน’* กระดาษถูกขยำจนยับยู่คามือหนา คิรากรระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวถูกกระชากออกจนเหลือเพียงชายผู้หิวกระหายการครอบครอง เขาจะไม่ยอมให้เธอไปไหน ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดขอบฟ้าหรือซ่อนตัวอยู่ในนรกขุมไหน เขาก็จะลากตัวเธอกลับมา... กลับมาลงโทษให้สาสมกับความบังอาจนี้ ท่ามกลางการตามล่าที่ไร้ความปรานี คิรากรพบเบาะแสสุดท้ายที่ท่าเรือร้างชายฝั่ง ในความมืดมิดของค่ำคืน สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย เขามุ่งหน้าไปที่นั่นเพียงลำพังด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ ณ โกดังเก่าที่ผุพัง แสงไฟจากสปอร์ตไลท์รถยนต์คันหรูของเขาสาดส่องไปทั่วบริเวณ และที่นั่นเอง เขาก็เห็นร่างของหญิงสาวผู้เป็นดั่งลมหายใจ รินรดายืนอยู่ริมขอบท่าเรือ ลมทะเลพัดพาเส้นผมยาวสลวยของเธอให้ปลิวไสว ร่างบางนั้นดูเปราะบางแต่กลับเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด "ริน..." เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ได้ดุดัน แต่กลับสั่นเครือด้วยความโหยหา รินรดาหันกลับมามองเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับว่างเปล่า "คุณมาทำไมที่นี่ คิรากร... ความแค้นของคุณมันยังไม่พออีกหรือไง?" "สำหรับฉัน... มันไม่มีคำว่าพอ" คิรากรก้าวเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้า "ริน ต่อให้เธอจะเกลียดฉันจนอยากตาย แต่ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอิสระไปจากฉันเด็ดขาด" เขากระชากร่างบางเข้าหาตัว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน รินรดาขัดขืน ดันอกแกร่งของเขาออก แต่คิรากรกลับรวบข้อมือเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะประทับจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงลงบนริมฝีปากนุ่ม มันไม่ใช่จูบที่เปี่ยมด้วยความรัก แต่เป็นจูบที่ต้องการประกาศอาณาเขตและกักขังวิญญาณ เขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปควานหาความหวานที่เขาโหยหา ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้านกับความร้อนแรงนั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่ร่างกายกลับทรยศความรู้สึกด้วยการตอบสนองอย่างลึกซึ้ง คิรากรอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบกายก่อนจะพาเข้าไปในซอกมุมมืดของโกดัง ความเย็นเยียบของอากาศถูกแทนที่ด้วยไอความร้อนที่พุ่งสูงขึ้น มือหนาสัมผัสไปตามส่วนโค้งเว้าของเธออย่างถือสิทธิ์ เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกปลดเปลื้องออกด้วยความรีบร้อน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง รสจูบเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่ม ในจังหวะที่ความสุขสมเข้าครอบงำ คิรากรกระซิบที่ข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "ไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน... สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาสยบอยู่ใต้ร่างของฉันแบบนี้ตลอดไป" ทว่าในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่ง คิรากรชะงัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่หัวใจของมาเฟียหนุ่ม "ปล่อยเธอซะ คิรากร..." เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด "เพราะคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้... ไม่ใช่แก" คิรากรหันไปมอง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยเล่ห์กล... ใครกันที่กล้าลองดีกับพยัคฆ์ร้ายในนาทีที่เขากำลังคลั่งที่สุด? หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเดินทางในบทนี้ร่วมกับผมนะครับ ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตาม "คิราห์ลวงรัก" มาโดยตลอดครับ