การสำรวจความเจ็บปวด

"วางแฟ้มนั้นลงซะ รินรดา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่เข้าเรื่องของคุณ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคิรากรดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือของเธอที่กำลังสั่นระริกขณะถือเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในตู้เซฟของเขาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมสันที่ดูดุดันราวกับเทพบุตรปีศาจ เขายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นและความหวาดกลัวที่แล่นริ้วอยู่ในอก เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตสั่นไหวแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันแค่ต้องการรู้... พ่อของฉันไม่มีวันทำเรื่องชั่วช้าพวกนี้ คุณใส่ร้ายเขาใช่ไหม คิรากร?" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นนั้นบาดลึกลงไปถึงหัวใจของหญิงสาว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าดูหนักแน่นและทรงพลังราวกับจะย่างกรายเข้ามาบดขยี้เธอให้จมดิน "ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ และผมก็เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่อยากให้คุณต้องแบกรับมันไว้" คิรากรยื่นมือหนาออกมาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "พ่อของคุณไม่ได้เป็นวีรบุรุษอย่างที่คุณวาดฝัน เขาเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานของผม และเมื่อหมดประโยชน์... เบี้ยตัวนั้นก็ต้องถูกกำจัด" "โกหก!" รินรดาสะบัดหน้าหนี น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลพราก "คุณมันก็แค่ฆาตกรที่เอาปมแค้นส่วนตัวมาทำลายชีวิตคนอื่น!" คิรากรไม่โกรธเคือง ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มมุมปากก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหนีพ้น ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่ข้างใบหูทำให้รินรดาขนลุกชันด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง "ถ้าผมเป็นฆาตกร... งั้นคุณก็คงเป็นเหยื่อที่แสนหวานที่สุดเท่าที่ผมเคยครอบครองมา" มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสที่หน้าท้องแบนราบ ลากไล้ผ่านความอ่อนนุ่มด้วยสัมผัสที่แฝงไปด้วยการคุกคาม "อยากรู้นักใช่ไหมว่าพ่อคุณตายยังไง? อยากเห็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ผมเก็บไว้ไหม?" รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดีว่าคำถามนี้อาจนำไปสู่หายนะ แต่ความโหยหาที่จะลบล้างมลทินให้ผู้เป็นพ่อทำให้เธอต้องยอมจำนน "ที่ไหน..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน คิรากรกระซิบตอบเสียงพร่า "ในห้องใต้ดิน... ที่ที่คุณไม่มีวันได้รับอนุญาตให้ก้าวเท้าเข้าไป ถ้าหากคุณยังอยากมีลมหายใจอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน คิรากรผละออกจากตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ธีร์ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดผิดปกติ เขาเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาที่ซ่อนความสงสารไว้ลึกๆ ก่อนจะกระซิบรายงานกับผู้เป็นนาย "คุณคิรากรครับ... มีคนบุกรุกเข้ามาทางหลังคฤหาสน์ และดูเหมือนว่ามันจะรู้วิธีเปิดระบบความปลอดภัยชั้นในได้ด้วยครับ" คิรากรหรี่ตาลง สายตาคมกริบจ้องมองไปที่รินรดาที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะการสำรวจความเจ็บปวดของเรานะ รินรดา" เขาหยิบปืนพกขึ้นมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วบรรจุกระสุนด้วยท่าทางนิ่งเฉย "ธีร์ พาเธอไปที่ห้องนิรภัย ถ้าเกิดอะไรขึ้น... จงทำตามที่ผมเคยสั่งไว้" ธีร์ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของรินรดาอย่างแรง แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากโถงทางเดินชั้นล่าง ตามมาด้วยเสียงกระจกแตกกระจาย รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่คุ้นตาบุกทะลวงเข้ามา และชายคนนั้นไม่ได้มาเพื่อขโมยของ แต่มาเพื่อ 'บางสิ่ง' ที่คิรากรซ่อนไว้ในตัวเธอ... หรืออาจจะเป็นสิ่งที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ รินรดาชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นคนที่บุกเข้ามาไม่ใช่ศัตรูของคิรากรอย่างที่คิด แต่มันคือชายคนเดียวกันกับที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของพ่อ... ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดเมื่อยี่สิบปีก่อน! "พ่อ...?" เธอหลุดปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก