กลลวงของมาเฟีย

"ถ้าเธอคิดจะก้าวเท้าออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ก็เตรียมสั่งเสียครอบครัวเธอไว้ได้เลย รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคิรากรดังก้องขึ้นในความเงียบงัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือบางที่กำลังจะเอื้อมไปแตะกลอนประตูชะงักค้าง เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งปีศาจในคราบมนุษย์ นัยน์ตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นปนหวาดหวั่น "คุณมันบ้าไปแล้ว คิรากร! ฉันแค่อยากไปสูดอากาศข้างนอก... ฉันไม่ใช่เชลยศึกของคุณนะ" เธอโต้กลับ เสียงของเธอกึ่งตะโกนกึ่งสะอื้น คิรากรไม่ตอบในทันที เขายืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน ปล่อยให้ควันจากซิการ์ราคาแพงลอยฟุ้งเป็นสาย กลิ่นยาสูบผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบคอ เขาค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เชลยศึก? เธอยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองอีกหรือไง" คิรากรเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา "โลกข้างนอกนั่นไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิด โดยเฉพาะตอนนี้... ศัตรูของฉันมันพร้อมจะควักหัวใจใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับฉันออกมาชำแหละ เธออยากเป็นหนึ่งในนั้นไหมล่ะ?" "โกหก!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรง "คุณแค่ต้องการกักขังฉันไว้เพื่อสนองความต้องการวิปริตของคุณ! คุณกลัวว่าฉันจะหนีไปฟ้องตำรวจ? กลัวว่าความเลวทรามของคุณจะถูกเปิดโปง?" คิรากรนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที—จากความเย็นชาเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดใจ เขาแกล้งทำเป็นแค่นหัวเราะอย่างดูแคลนเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยนั้น "ถ้าการที่ฉันปกป้องเธอคือความวิปริต... งั้นฉันก็คงเป็นปีศาจที่เลวทรามที่สุดอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ" เขาขยับเข้าไปใกล้จนร่างของเธอแนบชิดกับบานประตู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของเธอ "ฟังให้ดีนะรินรดา คืนนี้มีคนจ้องจะเอาชีวิตเธอ พวกมันรู้แล้วว่าเธอคือจุดอ่อนเดียวของฉัน ถ้าเธอออกไปตอนนี้... ศพของเธอจะถูกส่งกลับไปให้ครอบครัวภายในไม่กี่ชั่วโมง" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังจนรินรดาเผลอใจหายวาบ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น พยายามค้นหาคำลวง แต่นอกจากความมืดมิดและกระแสความห่วงใยที่แปลกประหลาด เขากลับดูเหมือนคนที่พร้อมจะทำลายโลกทั้งใบเพื่อเก็บเธอไว้คนเดียว "ฉันไม่เชื่อคุณ... ธีร์บอกฉันว่า..." "ธีร์?" คิรากรขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบถึงกระดูก "ธีร์มันเป็นแค่ลูกน้องที่เห็นแก่ตัว มันไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของเธอ แต่มันอยากได้เธอไปครองต่างหาก ถ้าเธอเชื่อใจมัน เธอก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่ที่เอาคอไปพาดบนเขียง" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน ความเชื่อใจที่เธอมีต่อธีร์เริ่มสั่นคลอน เมื่อนึกถึงท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเขาในหลายวันที่ผ่านมา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเชื่อคำพูดของคิรากรได้ทั้งหมด "แล้วทำไมฉันถึงต้องอยู่ที่นี่... ในกรงขังมลทินของคุณ?" คิรากรโน้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาส่งผ่านกระแสไฟฟ้าไปทั่วร่างของหญิงสาว "เพราะเธอคือของของฉัน... และฉันไม่มีวันปล่อยให้สิ่งที่ควรเป็นของฉันต้องมีรอยขีดข่วนจากพวกเศษเดนสังคม" เขาลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวกรามของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้าความรู้สึกขัดแย้งในใจของรินรดาจนเธออยากจะกรีดร้อง เธอโหยหาอิสรภาพ แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายของมาเฟียหนุ่มก็ทำให้เธอมึนเมาและสูญเสียการควบคุมตัวเองทุกครั้งที่เขาสัมผัส จังหวะหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบที่กดดัน จู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงของธีร์ที่ดูร้อนรน "นายครับ... มีคนบุกเข้ามาในเขตคฤหาสน์ทางทิศเหนือ พวกมันดูเหมือนจะเตรียมตัวมาดีเกินกว่าที่จะเป็นแค่โจรทั่วไป" คิรากรชะงักไป ดวงตาที่เคยมีเพียงความเย็นชาเปลี่ยนเป็นประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาคว้าแขนเธอแน่นแล้วลากไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ถูกดัดแปลงเป็นทางลับก่อนจะผลักเธอเข้าไปข้างใน "อยู่ที่นี่... อย่าส่งเสียง... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้เห็น "คิรากร! คุณจะไปไหน! ปล่อยฉันนะ!" รินรดาพยายามดิ้นขัดขืน แต่คิรากรกลับกดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว ก่อนจะปิดบานประตูตู้จนมืดมิด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรู แสงไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดจากการถูกยิงเข้าใส่ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขา คิรากรชักปืนกระบอกคู่ใจออกมาด้วยความคล่องแคล่ว แววตาสังหารฉายชัด แต่ในขณะที่เขากำลังจะลั่นไก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลังเขา... เสียงที่ทำให้มือของมาเฟียหนุ่มชะงักค้างไปชั่วขณะ "วางปืนลงซะ คิรากร... เกมไล่ล่าของแกมันจบลงตั้งแต่วินาทีที่ฉันก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว" นั่นไม่ใช่เสียงของศัตรูที่เขาคาดคิด... แต่เป็นเสียงของคนที่เขาไว้ใจที่สุดและคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ – คิราห์ลวงรัก