ในสายตาปีศาจ

“หมายความว่ายังไง... ที่บอกว่าคนใกล้ตัว?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานในขณะที่เธอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับกำแพงห้องทำงานที่เย็นเยียบ คิรากรไม่ได้ขยับตัวตาม แต่สายตาคมกริบดั่งใบมีดของเขากลับตรึงเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา สร้างเงาที่ดูราวกับปีศาจร้ายที่กำลังเพลิดเพลินกับการเห็นเหยื่อค่อยๆ แตกสลาย “อย่าถามคำถามที่เธอเองก็พอจะเดาคำตอบได้เลย รินรดา” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ ผ่านกองเอกสารลับที่เธอเพิ่งจะถอยห่างออกมา “ความแค้นที่ฉันยึดถือมาตลอดสามปี... วันนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิตฉัน เพราะคนที่ฆ่าพ่อเธอ คือคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด” คิรากรหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมตัวเธอไว้จนแทบขาดใจ เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้น สัมผัสของเขาร้อนผ่าวทว่าแฝงไปด้วยความดิบเถื่อนที่ทำให้รินรดาต้องกลั้นหายใจ “ไม่ใช่ตระกูลอัครเดโช... แล้วทำไมถึงต้องกักขังฉันไว้? ทำไมต้องทำลายทุกอย่างของฉันในเมื่อคุณเองก็รู้ความจริงแล้ว?” คำถามของเธอทำให้คิรากรชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มไหวระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป เขาจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคู่นั้น ความโกรธแค้นที่เคยเป็นเข็มทิศชีวิตเขากำลังถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่เขาก็ไม่ต้องการจะยอมรับ... มันคือความสงสารที่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอย่างบ้าคลั่ง “เพราะถ้าไม่มีโซ่ตรวนพวกนี้ เธอก็จะหนีไปหาคนที่มันฆ่าพ่อเธอไงล่ะ” คิรากรกัดฟันพูด “ฉันไม่ได้กักขังเธอไว้เพราะความแค้นอีกต่อไปแล้ว... รินรดา แต่ฉันกักขังเธอไว้เพราะฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของ’ ของฉัน” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนผิวแก้ม รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงความสับสนในแววตาของปีศาจตรงหน้า เขาไม่ได้กำลังทรมานเธอด้วยความเกลียดชังเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือแรงปรารถนาที่มืดมิดและหนักหน่วงจนเธอกลัว “คุณมันบ้า... คุณมันปีศาจในคราบมนุษย์ คิรากร” “แล้วถ้าปีศาจตัวนี้อยากจะรักเธอขึ้นมาล่ะ?” เขาพึมพำ ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างถึงที่สุด ราวกับจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หายไปจากโลกใบนี้ รินรดาพยายามดิ้นรน แต่เขากลับรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนชิดแนบแน่น แรงกอดนั้นรุนแรงและปวดร้าว มือหนาข้างหนึ่งกดท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องรับรสสัมผัสที่ซ่านสยิวและบีบคั้นหัวใจไปพร้อมๆ กัน ความแค้นที่เคยเป็นกำแพงกั้นกลางกำลังทลายลง เหลือเพียงความต้องการที่โต้ตอบกันอย่างดุเดือดท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงอารมณ์ คิรากรผละออกช้าๆ สายตาของเขากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง แม้ว่าลมหายใจของเขาจะยังคงหอบถี่ไม่ต่างจากเธอ “เข้ามา” เสียงเขาทรงอำนาจดังขึ้น ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของ ‘ธีร์’ ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด แววตาของมือขวาหนุ่มตวัดมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างกายเจ้านาย ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับคิรากรด้วยความนัยบางอย่างที่รินรดาไม่อาจเข้าใจได้ “นายครับ... หลักฐานชิ้นใหม่ที่ผมเพิ่งได้มา เกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น... ผมคิดว่านายจำเป็นต้องดูเอง” ธีร์วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ พร้อมกับทิ้งประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคิรากรเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ “และนายครับ... เรื่องที่นายเริ่ม ‘หวั่นไหว’ กับผู้หญิงคนนี้ มันกำลังทำให้ศัตรูที่แท้จริงเคลื่อนไหวได้ง่ายขึ้นนะครับ” คิรากรหันไปมองธีร์ด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าฟัน แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกไป ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ ร่างของหญิงสาวผู้เป็นคนใกล้ตัวที่สุด... คนที่คิรากรไว้ใจจนมอบกุญแจทุกดอกในบ้านให้... ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและปืนในมือที่จ่อตรงมายังรินรดา “น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ คิรากร... เห็นคุณเริ่มมีหัวใจแบบมนุษย์เข้าจริงๆ แบบนี้ ฉันก็คงปล่อยให้ความผิดพลาดนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้แล้วนะคะ” คิรากรเบิกตากว้าง ความเป็นมาเฟียเลือดเย็นในตัวเขากำลังสั่นคลอนเมื่อเห็นเงาของความตายที่กำลังจะพรากสิ่งที่เขาสุดหวงแหนไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดไปกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก