รอยมลทินแรก

“ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งแบบนี้นะครับรินรดา อย่าเพิ่งรีบสิ้นฤทธิ์ไปเสียก่อน เพราะนรกที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ... มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยือกของคิรากรดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ เขาโน้มตัวลงมาประชิดโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวลากผ่านแผ่นกระดาษสัญญาที่วางเด่นหราอยู่ตรงหน้า หญิงสาวตรงหน้าเขา... รินรดา พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมลมหายใจที่สั่นไหวและเรียวขาที่แทบจะยืนไม่อยู่ “คุณไม่มีสิทธิ์... คุณไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาพ่อฉันแบบนั้น!” รินรดาแค่นเสียงตอบกลับ แม้ดวงตาคู่สวยจะรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้นที่คิรากรนึกอยากจะบดขยี้ให้แหลกคามือ “หลักฐานมันคาตาขนาดนั้น ยังจะหลับหูหลับตาปกป้องคนตายอีกหรือครับ?” คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มสมเพช “ดูนี่สิ ของชิ้นนี้... มันไม่ได้มีไว้แค่ประดับบารมี แต่มันคือกุญแจที่ไขความลับทั้งหมดที่พ่อคุณพยายามซ่อนไว้” เขาโยนสร้อยข้อมือทองคำสลักลวดลายวิจิตรลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังสนั่นราวกับเสียงเคาะโลงศพ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยแข็งขืนดูอ่อนแรงลงไปถนัดตา เธอจำได้ดี... สร้อยเส้นนี้คือของรักของแม่เธอที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน “มันไปอยู่ในมือคุณได้ยังไง...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ “คำถามไม่ใช่ว่าผมได้มันมายังไง แต่คือ... คุณจะจ่ายคืนหนี้มหาศาลที่พ่อคุณสร้างไว้ด้วยอะไรต่างหาก” คิรากรหยิบปากกาหมึกซึมยื่นไปตรงหน้าเธอ “เซ็นชื่อลงไปในสัญญาฉบับนี้เสียรินรดา แล้วผมจะพิจารณาเรื่องการยืดเวลาชำระหนี้ให้กับครอบครัวคุณ... หรือถ้าคุณไม่เซ็น ผมก็แค่ยึดทุกอย่างที่บ้านคุณมี รวมถึงส่งฟ้องให้พ่อคุณกลายเป็นอาชญากรไร้เกียรติในประวัติศาสตร์” รินรดามองปากกาด้ามนั้นราวกับมันเป็นอาวุธร้าย เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลักของปีศาจตรงหน้า คิรากรไร้ซึ่งความปรานี ดวงตาสีเข้มของเขามืดดำราวกับหลุมลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า “ถ้าฉันเซ็น... คุณจะปล่อยครอบครัวฉันไปจริงๆ ใช่ไหม?” เธอถามด้วยความลังเล “ผมเป็นนักธุรกิจครับรินรดา ผมไม่โกหก... แต่เงื่อนไขในสัญญานี้ มันไม่ใช่แค่การขัดดอกด้วยเงินทอง แต่มันคือตัวคุณ” เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มเนียน “คุณต้องเป็นของเล่นที่อยู่ในสายตาผมทุกวินาที... ยามที่ผมต้องการ คุณต้องอยู่ตรงนี้ ยามที่ผมสั่ง คุณต้องตอบสนอง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินรดาเท่านั้นที่ดังชัดเจนในโสตประสาท เธอหยิบปากกาขึ้นมา มือที่สั่นเทาบรรจงเขียนชื่อลงไปบนกระดาษ ทันทีที่ปลายปากกาตวัดเส้นสุดท้ายเสร็จสิ้น คิรากรก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่มากพอจะทำให้กระดูกร้าวทำเอาเธอต้องนิ่วหน้า “ยินดีด้วยครับ... ตอนนี้คุณคือสมบัติชิ้นใหม่ของผมอย่างเป็นทางการแล้ว” เขาดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด แรงกระชากนั้นทำให้รินรดาเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักแกร่ง กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง คิรากรใช้อีกมือเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา “คืนนี้... คุณไม่ต้องกลับบ้านแล้ว เรามาเริ่มบทเรียนแรกกันเลยดีกว่า” เขากดกริ่งบนโต๊ะเพียงครั้งเดียว ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับธีร์ที่เดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของชายหนุ่มคนสนิทกลับฉายชัดถึงความกังวลอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นรินรดาอยู่ในสภาพที่ดูไม่จืดบนตักของเจ้านายตนเอง “เตรียมห้องสูทชั้นบนไว้ให้เรียบร้อย” คิรากรสั่งโดยไม่หันไปมอง “และธีร์... บอกให้คนของเราเฝ้าประตูหน้าไว้ให้ดี อย่าให้ใครรบกวนเวลาส่วนตัวของผมกับ ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหม่” ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตารินรดาเพียงเสี้ยววินาที ความเวทนาที่เขามีต่อเธอมันหนักอึ้งเกินกว่าจะเก็บไว้ได้ แต่คำสั่งของคิรากรคือเด็ดขาดเสมอ “รับทราบครับนาย” ธีร์ก้มศีรษะลง แต่ก่อนจะหันหลังกลับ เขาได้ทิ้งประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาตกวูบลงไปถึงตาตุ่ม “แต่ก่อนหน้านั้นนายครับ... มีคนสำคัญจากกรมตำรวจโทรมาแจ้งว่า พบศพเพิ่มอีกหนึ่งศพในที่ดินเขตโรงงานเก่าของตระกูลอัครเดโช... ซึ่งดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับคดีที่นายกำลังสงสัยอยู่ครับ” คิรากรชะงักกึก แรงบีบที่ข้อมือรินรดาผ่อนคลายลงทันที ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของคนทั้งสามเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติที่เพิ่งเกิดขึ้น รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคิรากรเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นความเคร่งขรึมที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม “ว่าไงนะ... ศพใคร?” “ศพของ... พยานปากเอกคนสุดท้ายที่ควรจะอยู่ในการดูแลของคุณไงครับนาย” ธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่กระแสความกดดันในห้องกลับพุ่งทะยานจนแทบหยุดหายใจ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดกับคิราห์ลวงรักนะครับ