คืนล้างแค้น

“ถ้าคุณขยับอีกเพียงก้าวเดียว ผมรับรองว่ากระสุนนัดนี้จะไม่ทำแค่เฉี่ยวผิวแก้มของคุณแน่นอนครับ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้อง รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวไปถึงโทรศัพท์บ้าน มือเรียวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ความเย็นเยียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับจากทางด้านหลังทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ เธอหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ “คุณ... คิรากร” เธอเค้นชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “จำชื่อผมได้แม่นยำดีนี่ครับ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย็นเยียบผ่านความมืด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยปะทะจมูก “ตกใจหรือครับที่เห็นผมในบ้านที่คุณคิดว่าปลอดภัยที่สุด? หรือว่า... กำลังรอให้ใครบางคนมาช่วย?” “คุณต้องการอะไร!” รินรดาหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว คิรากร อัครเดโช ยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มขับให้เขามีอำนาจราวกับพญามัจจุราชที่ก้าวออกมาจากขุมนรก “ผมต้องการคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวผม” เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงลมหายใจกั้น ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปบีบปลายคางของเธอแน่นบังคับให้เงยหน้าสบตากับเขา แววตาของคิรากรไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนถึงแรงอาฆาตที่ถูกบ่มเพาะมานับสิบปี “พ่อคุณทำลายทุกอย่างของผมไป แล้ววันนี้... ผมก็จะทำลายสิ่งที่พ่อคุณรักที่สุด เช่นเดียวกับที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนี้” รินรดาพยายามสะบัดหน้าหนี แต่เขากลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงมหาศาลจากชายผู้ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีทำให้เธอไร้ทางสู้ “คุณมันปีศาจ! พ่อฉันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน!” “คนผิดมักจะอ้างว่าไม่รู้เรื่องเสมอครับ” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบางที่เม้มแน่น “แต่ความจริงก็คือความจริง รินรดา... นับจากวินาทีนี้ไป คุณไม่ใช่ลูกสาวคุณหนูผู้สูงส่งอีกแล้ว คุณเป็นเพียงสมบัติชิ้นใหม่ของผม สมบัติที่จะต้องชดใช้ความแค้นแทนทุกคนในตระกูลวงศ์วารี” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในบ้าน คิรากรปรายตามองไปทางหน้าประตูเล็กน้อย ก่อนจะกระชากร่างบางให้เดินตามไปอย่างไม่ปรานี ธีร์ มือขวาของเขายืนรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาที่มองรินรดาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยว่าผมเคยมาที่นี่” คิรากรสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะลากตัวหญิงสาวออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย ร่างของรินรดาถูกผลักเข้าไปในรถคันหรูที่จอดสตาร์ทเครื่องรออยู่ ภายในรถอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรนั่งไขว่ห้างมองดูหญิงสาวที่พยายามขดตัวหนีไปชิดขอบประตู เขายื่นมือไปกระชากแขนเธอให้กลับมาหาตัวเขาอีกครั้ง แรงปะทะทำให้เสื้อผ้าของรินรดาเสียรูป เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สั่นระริกด้วยความกลัว “กลัวผมเหรอครับ?” เขาถามพลางใช้นิ้วชี้ไล้ไปตามแนวสันกรามของเธออย่างคุกคาม “อย่าเพิ่งกลัวตอนนี้เลยครับ เพราะคืนนี้... คือคืนเริ่มต้นของการลงทัณฑ์ที่คุณไม่มีวันลืม” รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนเปลี่ยว มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ลับกลางหุบเขาที่ซึ่งไม่มีใครล่วงรู้ถึงการมีอยู่ รินรดามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้ดีว่าจากนี้ไปชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเขามันรุนแรงพอๆ กับความสั่นสะเทือนในหัวใจที่เธอไม่อยากจะยอมรับ เมื่อรถจอดสนิทหน้าประตูรั้วเหล็กขนาดมหึมาที่แผ่รังสีของกรงขังอันน่าสะพรึงกลัว คิรากรก้าวลงจากรถก่อนจะเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบ “ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ครับ รินรดา” ทันใดนั้น แสงไฟจากสปอร์ตไลท์รอบคฤหาสน์สว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับมีการต้อนรับที่วางแผนไว้ และเมื่อประตูคฤหาสน์บานยักษ์เปิดออก กลิ่นอายของบางสิ่งที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาดก็โชยมาแตะจมูก รินรดาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่แขวนเด่นอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มันคือภาพถ่ายของแม่เธอที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ในมือของคิรากรหยิบสร้อยข้อมือทองคำเก่าคร่ำคร่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนมันลงแทบเท้าของเธอเบาๆ ราวกับเศษเหล็กที่ไร้ค่า “คุณบอกว่าพ่อคุณบริสุทธิ์งั้นหรือ... งั้นช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่าทำไมของสำคัญที่สุดของแม่คุณ ถึงไปอยู่ในห้องใต้ดินของพ่อคุณ ตั้งแต่คืนที่เขาตาย?” คิราห์ลวงรักขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปในความมืดมนนี้ด้วยกันครับ