กรงขังสีดำ

กลิ่นอายจางๆ ของไวน์แดงราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในบรรยากาศอับทึบของห้องนอนชุดใหญ่บนชั้นบนสุดของคฤหาสน์อัครเดโช ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคิรากร เขายืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างบานสูงที่ถูกปิดตายด้วยเหล็กดัดลายวิจิตร ทอดสายตามองออกไปเบื้องล่างที่มีเพียงความมืดมิดของรัตติกาล ขณะที่รินรดานั่งตัวสั่นเทาอยู่ริมขอบเตียงกว้าง มือเรียวบางกำผ้าปูที่นอนเนื้อดีจนยับย่น ความเงียบงันระหว่างพวกเขาน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง คิรากรค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เปลวไฟในดวงตาสีรัตติกาลของเขาวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนที่เขาเองก็พยายามปฏิเสธ รอยแผลเป็นในอดีตทำให้เขาเกลียดความพ่ายแพ้ และการที่ผู้หญิงคนนี้กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาเมื่อครู่ กำลังทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึ่ง "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่เตรียมขย้ำเหยื่อ "คิดว่าเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว จะเดินออกไปได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือครับ" รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาฉายแววพยศ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่... คุณต่างหากที่บังคับฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของพ่อ คุณไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันหรอก คิรากร!" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองหน้าเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัวและแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชัง "ความกตัญญูมันเป็นบาปมหันต์ ถ้ารู้จักใช้มันให้ถูกคน... แต่สำหรับคุณ มันคือโซ่ตรวนที่ผมเป็นคนตีขึ้นมาเองกับมือ" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ให้ดี รินรดา ว่าที่นี่ไม่มีประตูหลัง ไม่มีทางหนีทีไล่ และไม่มีใครหน้าไหนช่วยคุณได้ทั้งนั้น... กฎข้อแรกของคฤหาสน์หลังนี้คือ ห้ามคิดหนี... เพราะทุกตารางนิ้วที่นี่คืออาณาจักรของผม และคุณเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ผมมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งออกสุดแรง แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อnแม้แต่น้อย ร่างหนากลับโถมเข้าประชิดจนเธอต้องล้มลงไปนอนราบกับเตียงกว้างโดยมีร่างสูงทาบทับอยู่เหนือร่าง "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย!" เธอตวาดลั่น พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง "ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ครับ" คิรากรกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ปลายจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมความหอมหวานจากซอกคอระหงจนร่างบางสะấuสะท้าน "ยิ่งคุณพยายามดิ้นรนมากเท่าไหร่ โซ่ที่ล่ามคุณไว้มันก็จะยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น จำคำผมไว้ให้ขึ้นใจ" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกเข้ามา ทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งสองคนกลับมาสู่ความเป็นจริง คิรากรขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่มีคนกล้าขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัวของเขา ดวงตาดุดันละสายตาจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อของหญิงสาวเบื้องล่างอย่างไม่เต็มใจนัก "เข้ามา" เขาตวัดเสียงสั่งด้วยความหงุดหงิด ประถูกเปิดออกช้าๆ ธีร์ มือขวาคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าแววตาที่กวาดมองมายังรินรดาที่กำลังอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยบนเตียงนั้น กลับซ่อนประกายความกังวลและความเจ็บปวดเอาไว้ลึกซึ้ง ธีร์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นายครับ... ทางฝั่งตระกูลวงศ์วารีเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ พวกเขาส่งคนมาสืบเรื่องการหายตัวไปของคุณรินรดา และดูเหมือนว่าจะมีคนเริ่มสงสัยว่าเราเป็นคนพาตัวเธอมา" คิรากรแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววดูแคลนระคนสมเพช "ให้พวกมันหาไปสفل... ในเมื่อพวกมันกล้าทำเรื่องระยำไว้กับครอบครัวผม ก็ต้องเตรียมรับผลที่จะตามมาด้วย" ชายหนุ่มหันกลับมามองรินรดาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินข่าวคราวจากทางบ้าน รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ดูเหมือนว่าครอบครัวที่คุณพยายามเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องกำลังจะตามมา "ต้อนรับ" ความพินาศด้วยตัวเองแล้วนะครับ... รินรดา" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า บ่วงกรรมที่คิรากรสร้างขึ้นไม่ได้กักขังแค่เพียงเธอคนเดียวเสียแล้ว แต่มันกำลังจะดึงทุกคนที่เธอรักให้ดำดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความตายพร้อมกันทั้งหมด... และเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากรอเวลาให้มัจจุราชเปิดฉากฆ่าล้างบางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ