ความลับในดวงตา

"ถ้าคุณยังไม่เลิกมองหาทางออกด้วยสายตาแบบนั้น ผมเกรงว่าผมคงต้องทำสิ่งที่น่ารังเกียจกว่าการขังคุณไว้ในห้องนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดผ่านผิวหนังดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนอน รินรดาที่กำลังง่วนอยู่กับการพยายามเชื่อมต่อสัญญาณดาวเทียมจากโทรศัพท์เครื่องหรูที่คิรากรทิ้งไว้ให้เพื่อล่อตาล่อใจ สะดุ้งจนเครื่องมือสื่อสารราคาแพงร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ความมืดสลัวในห้องทำให้ใบหน้าของเขาดูคล้ายรูปปั้นหินที่ไร้ความปรานี คิรากรก้าวเข้ามาใกล้ จังหวะการเดินของเขามั่นคงและเงียบเชียบราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดาถอยกรูดไปจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบ เธอซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างหลัง พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองรบ "ฉันแค่... ฉันแค่หาสัญญาณดูข่าว" เธอโกหก คำพูดนั้นแผ่วเบาและสั่นพร่า คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะฉีกกระชากความลับทุกอย่างที่เธอซ่อนไว้ เขาไม่ได้คาดคั้นด้วยเสียงตะคอก แต่น้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างผิดปกติกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "โกหกไม่เก่งเลยนะครับรินรดา" เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "คุณรู้ใช่ไหมว่าโลกภายนอกที่กำลังรอคุณอยู่น่ะ มันไม่ได้สวยงามอย่างที่จินตนาการ ครอบครัวของคุณ... พ่อของคุณ... พวกเขาต่างหากที่เป็นคนหยิบยื่นความตายให้ตัวเองผ่านทางหนี้สินที่ท่วมหัว" "ไม่จริง! พ่อไม่ได้ทำอะไรผิด คิรากร! ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะหาเงินมาคืนคุณเอง จะให้ทำอะไรก็ได้ แต่ได้โปรด... อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยว" รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วย เธอพยายามผลักแผงอกแกร่งที่ขวางกั้นอิสรภาพของเธอไว้ แต่เขากลับนิ่งเฉยราวกับภูผา คิรากรเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตากับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น "ทำอะไรก็ได้งั้นหรือ? งั้นลองพิสูจน์ให้ผมดูสิ ว่าคุณจะแลกอะไรได้บ้างเพื่อแลกกับลมหายใจของคนที่คุณรัก" ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดารู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ โทรศัพท์เครื่องนั้นถูกเขี่ยออกไปไกลด้วยปลายเท้าของเขา คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ มันเป็นกลิ่นของกรงขังที่เธอไม่อาจหลบหนี เธอพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง สังเกตเห็นเงาตะคุ่มของธีร์ที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตู เขาไม่ได้มองมาทางนี้ แต่กำปั้นที่กำแน่นจนขึ้นข้อขาวทำให้เธอรู้ว่า เขาก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน "คุณมันปีศาจ" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ปีศาจก็มีหัวใจนะครับรินรดา แต่น่าเสียดาย... หัวใจของผมมันถูกกัดกินด้วยความแค้นจนไม่เหลือที่ว่างให้ความเมตตา" เขากระซิบชิดใบหู ก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามาปะทะกับร่างหนาจนเธอไม่มีที่ว่างให้หายใจ "คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ โดยเฉพาะการสอนให้คุณรู้ว่า 'พันธะ' ของเรามันมีค่าแค่ไหน" คิรากรกระชากมือของเธอออกจากการซ่อนเร้น เผยให้เห็นเศษชิ้นส่วนของซิมการ์ดที่เธอกำลังพยายามหักทิ้งเพื่อทำลายหลักฐาน เขายิ้มเหยียดที่มุมปาก ก่อนจะบีบข้อมือเธอแน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าโง่" เขาสะบัดมือเธอออกอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงกับเตียง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักหน่วงก็ดังขึ้น ธีร์พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือเขามีซองจดหมายสีดำที่ประทับตราประหลาดซึ่งทำให้คิรากรชะงักไปทันที "นายครับ... มีคนส่งมาให้ที่หน้าคฤหาสน์" ธีร์ส่งเสียงสั่นเครือ "มันบอกว่าเป็นเรื่องของ 'นรก' ที่นายเคยสร้างไว้เมื่อสิบปีก่อน" คิรากรขมวดคิ้ว มือที่กำลังจะเอื้อมไปหาคอเสื้อของรินรดาหยุดกึก แววตาที่เคยดุดันกลับวูบไหวด้วยความไม่คาดฝัน เขาแย่งซองจดหมายนั้นมาเปิดออก และเมื่อดวงตาคู่นั้นกวาดมองข้อความข้างใน ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงจนเห็นได้ชัด รินรดามองภาพนั้นด้วยความงุนงง เธอเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่เผยให้เห็นรูปถ่ายในซอง—มันคือรูปของเธอและคิรากรในอิริยาบถที่ดูราวกับคนรักกันกำลังเดินในสวนเมื่อตอนกลางวัน แต่จุดที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นคือ 'รอยเลือด' ที่สาดกระเซ็นอยู่บนรูปถ่ายนั้น "ใคร?" คิรากรคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง มือที่กำซองจดหมายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "ผมไม่รู้ครับ แต่คนส่ง... เขาทิ้งข้อความไว้แค่ว่า 'เวลาของมึงกำลังจะหมดลง คิรากร'" ขอบคุณที่ติดตามร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดของความปรารถนาไปกับคิราห์ลวงรักนะครับ