การสารภาพรักที่ขมขื่น

เสียงกระสุนนัดแรกแผดสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์หรู กลิ่นดินปืนฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกทันทีที่ธีร์พุ่งตัวเข้าประชิดประตู พร้อมกับผลักร่างของรินรดาให้หลบไปอยู่หลังตู้ไม้โอ๊กขนาดใหญ่ "ไปซะรินรดา! ทางออกสำรองหลังห้องเก็บไวน์... อย่าหันหลังกลับมา" ธีร์ตะโกนบอกเสียงเครียด แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอาลัยอาวาสที่เธอไม่เคยเข้าใจมาก่อน คิรากรไม่รอให้คำสั่งนั้นจบลง เขากระชากแขนรินรดาจากมือของธีร์ด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าคมสันของเขาบัดนี้ดุดันราวกับซาตานที่หลุดออกมาจากขุมนรก ดวงตาคู่คมจ้องมองศัตรูที่กำลังกรูเข้ามาทางโถงทางเดิน ก่อนจะเหวี่ยงร่างหญิงสาวไปจนชิดมุมห้องที่มืดสนิท "อยู่ตรงนี้ ถ้าเธอขยับแม้แต่ก้าวเดียว... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการขัดคำสั่งฉันมันมีค่าตอบแทนที่เจ็บปวดแค่ไหน" เสียงเข้มของคิรากรดังก้อง แม้จะเป็นคำขู่ แต่รินรดากลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น คมกระสุนพุ่งผ่านประตูเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย คิรากรอาศัยความชำนาญในการรบสวนกลับอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการเหนี่ยวไกคือลมหายใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ในใจของเขากลับนึกถึงเพียงใบหน้าของหญิงสาวที่เขากักขังไว้ในกรงทองแห่งนี้มาตลอดหลายเดือน เมื่อช่องว่างของเสียงปืนหยุดลงชั่วขณะ คิรากรอาศัยจังหวะนั้นถอยกรูดเข้ามาหาเธอ เขาคว้ามือเธอมากดแนบไว้กับอกกว้างที่กำลังหอบกระชั้น เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนเธอรู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "รินรดา..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงที่เคยทรงอำนาจกลับแหบพร่าและสั่นเครือ "มองตาฉัน... มองให้ดีๆ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิตของเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของคิรากรบัดนี้กลับทอประกายความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "ถ้าวันนี้ฉันต้องตาย... ฉันแค่เสียใจที่ที่ผ่านมา ฉันแสดงออกกับเธอด้วยวิธีที่ผิดพลาดที่สุด" "คิรากร... คุณพูดเรื่องอะไร" เธอถามเสียงสั่น ความโกรธเคืองที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่เกาะกุมหัวใจ เขาก้มลงต่ำ ปลายจมูกโด่งกดลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างแรงราวกับจะกักตุนกลิ่นกายนี้ไว้เป็นครั้งสุดท้าย มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา ต่างจากสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนในทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา เขากดจูบเน้นย้ำที่ลาดไหล่ ก่อนจะกระซิบคำที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากปีศาจเช่นเขา "ฉันรักเธอ... รักจนยอมให้ทุกอย่างพังทลายเพียงเพื่อขังเธอไว้ในกรงที่ชื่อว่าความแค้นของฉัน ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันทำร้ายเธอแค่ไหน... ฉันขอโทษ" คำสารภาพนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ ความขมขื่นแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ในขณะที่คิรากรประทับจูบลงบนริมฝีปากบาง จูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดที่อัดแน่นมานานนับปี รสสัมผัสของเขาหวานล้ำแต่ปนไปด้วยรสฝาดปร่าของน้ำตาที่รินรดาเผลอหลั่งออกมา เขาบดเบียดริมฝีปากอย่างเร่าร้อนและถวิลหา มือหนาสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมของเธอ ดึงรั้งให้ร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจร้อนระอุประสานกันเป็นหนึ่งเดียว คิรากรใช้จังหวะนี้ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่เขาไม่เคยเอ่ยออกไป ความรุนแรงที่เคยมีถูกเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่ปลอบประโลมและทะนุถนอมในชั่วขณะที่ความตายอาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวของเขาลากผ่านผิวเนียนนุ่ม ปลุกเร้าอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใต้ความหวาดกลัว รินรดาตอบรับจูบนั้นด้วยความรู้สึกที่โอนอ่อน ความแค้นที่มีต่อเขาถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะอธิบาย คิรากรเลื่อนมือลงไปกอบกุมความอ่อนนุ่มที่ปลายยอดอกผ่านเนื้อผ้า เธอสะดุ้งเฮือกพลางแอ่นอกรับสัมผัสนั้นด้วยความลืมตัว "ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะผละออกไปคว้าปืนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเสียงฝีเท้าของศัตรูดังใกล้เข้ามา ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูด้านหลังที่รินรดาคิดว่าเป็นทางออกกลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคน ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้คิรากรต้องชะงัก "ซึ้งกันพอหรือยังคิรากร?" เสียงทุ้มต่ำของผู้มาใหม่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น "เพราะต่อจากนี้ไป... นายจะไม่มีวันได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีก" คิรากรเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ซึ่งยืนอยู่ต่อหน้าเขาในยามนี้ รินรดารู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เมื่อคนคนนั้นไม่ได้มาเพื่อฆ่า... แต่มาเพื่อพรากทุกอย่างไปจากเขาอย่างทรมานที่สุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์ที่บีบคั้นของตัวละครกับคิราห์ลวงรักนะครับ