แรงปรารถนาที่สวนทาง

“เงียบให้สนิท... ถ้าไม่อยากเห็นเลือดของคนที่เธอรักไหลนองพื้นห้องนี้” คำสั่งเสียงต่ำทุ้มจากคิรากรดังก้องอยู่ในมโนภาพของรินรดา แม้บัดนี้ในห้องนอนหรูที่เปรียบเสมือนกรงขังทองคำจะเหลือเพียงความเงียบงัน แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวราวกับกลองศึก รินรดากระชับผ้าห่มเนื้อดีเข้าหาตัวจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกขณะจ้องมองไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท เธอรู้ดีว่าชายที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่คือ ‘ธีร์’ มือขวาผู้กุมความลับและรอยร้าวของคฤหาสน์หลังนี้ไว้ทั้งหมด ความแค้นที่สั่งสมในใจเธอกำลังสั่นคลอน เธอกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นทุกครั้งที่คิรากรแตะต้องร่างกายเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของเขาที่ยังติดค้างอยู่บนที่นอน มันคือ ‘มลทิน’ ที่เธอกำลังพยายามขัดล้างออก แต่ทุกครั้งที่เธอคิดจะเกลียด สัมผัสหนักแน่นและสายตาที่เว้าวอนในคราที่เขาไร้ซึ่งหน้ากากมาเฟีย ก็มักจะทำให้กำแพงในใจของเธอร้าวฉาน *โครม!* เสียงของแข็งบางอย่างกระทบพื้นจากห้องทำงานฝั่งตรงข้ามเรียกสติของเธอให้กลับมา รินรดาลุกจากเตียงด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาดุจแมวป่า เธอเดินไปที่ประตู แง้มออกเพียงเล็กน้อยพอให้สายตาจับจ้องเหตุการณ์เบื้องหน้าได้ ท่ามกลางความมืดมิดของระเบียงทางเดิน แสงไฟจากห้องทำงานเล็ดลอดออกมาเป็นลำยาว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างของคิรากรที่กำลังจดจ้องมองไปยังธีร์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "แกกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ ธีร์" น้ำเสียงของคิรากรเรียบนิ่ง แต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง "ผมไม่ได้เล่นเกมครับนาย ผมแค่กำลังทำในสิ่งที่... นายลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร" ธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "ความเมตตาเหรอ? หรือว่าความสงสาร?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดาที่แอบฟังอยู่หลังบานประตู "คนอย่างรินรดาไม่ได้มีไว้ให้แกมาแสดงความเห็นใจ เธอคือเบี้ยที่ต้องถูกใช้งานตามคำสั่งของฉัน... เท่านั้น" คำว่า ‘เบี้ย’ ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้น เธอเม้มปากแน่น พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าผู้ชายคนนี้คือศัตรู คือคนที่เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวเธอต้องพังพินาศ เขาคือปีศาจที่ล่ามโซ่เธอไว้ในกรงขังแห่งมลทินนี้ แต่ทำไม... ในจังหวะที่คิรากรหันหลังกลับมามองยังประตูห้องของเธอ สายตาคู่นั้นกลับไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับมีความวูบไหวบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ออกมาได้แล้วรินรดา... ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ" ลมหายใจของเธอสะดุดกึก รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับความจริง เธอเดินออกมาด้วยท่าทีที่นิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในอกจะสั่นสะท้าน "ฉันแค่ตื่นมาเพราะเสียงดัง" เธอกล่าวเสียงเรียบ สายตาปะทะกับคิรากรโดยไม่หลบเลี่ยง คิรากรก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ กลิ่นกายของเขาที่รุนแรงขึ้นเมื่อเข้ามาใกล้ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ มือหนาของเขาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีเข้มที่ดูเหมือนจะดึงเธอลงไปในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "เกลียดฉันมากใช่ไหม?" เขาถามกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเธอรู้สึกวูบวาบ "เกลียดจนตัวสั่นแบบนี้... หรือว่าความจริงแล้ว เธอกำลังสั่นเพราะแรงปรารถนาที่เธอเองก็ไม่กล้ายอมรับ" "คุณสำคัญตัวผิดไปแล้ว คิรากร" เธอตอบเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรำไปกับสัมผัสของเขา "ความเกลียดชังของฉันมันลึกซึ้งเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจ และมันจะไม่มีวันแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น... ต่อให้คุณจะใช้ร่างกายของฉันเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นสักกี่ครั้งก็ตาม" บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง ธีร์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมมืดกำหมัดแน่น เขาเห็นแววตาที่แตกสลายของรินรดาผ่านแสงไฟสลัว และเขาก็เห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของคิรากรที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเหนือหญิงสาว "งั้นเรามาดูกันว่าความเกลียดของเธอ จะทนทานต่อความต้องการของฉันได้นานแค่ไหน" คิรากรโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงและเอาแต่ใจ ริมฝีปากของเขาบดขยี้เรียวปากของเธอราวกับจะลงทัณฑ์ รินรดาพยายามขัดขืนด้วยการใช้มือดันแผงอกแกร่งนั้นไว้ แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศ... ความอ่อนแรงเริ่มคืบคลานเข้าเกาะกินขาจนแทบยืนไม่อยู่ ในจังหวะที่เขากำลังจะอุ้มเธอเข้าไปในห้องทำงาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว คิรากรผละออกจากเธอทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นนักล่าที่ดุดัน ธีร์ชักปืนออกมาจากเอวด้านหลังอย่างรวดเร็วและหันไปมองยังบันไดทางขึ้น "นายครับ... พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด" ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตึงเครียด คิรากรหันกลับมามองรินรดาชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วลากเข้าไปในห้องทำงาน ล็อคประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนที่เขาจะหันมามองหน้าเธอด้วยสายตาที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ถ้าคืนนี้เราไม่รอด... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ต่อให้ตาย ฉันก็จะกักขังเธอไว้ในฐานะของฉันคนเดียวเท่านั้น" เขายัดปืนใส่มือเธอ แล้วผลักให้เธอไปหลบหลังตู้เหล็กขนาดใหญ่ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิดจากคนกลุ่มหนึ่งที่เธอจำได้ดีว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของคิรากร... และเป็นคนในตระกูลที่เธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือมาโดยตลอด! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงแห่งพันธะที่ไร้ทางออกไปพร้อมกับคิราห์ลวงรักนะครับ