บทลงโทษแสนหวาน

เสียงโลหะกระทบกันดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนที่กลอนประตูบานมหึมาจะถูกล็อกสนิทจากภายนอกโดยฝีมือของธีร์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับลงมาจนได้ยินเสียงลมหายใจสั่นพร่าของรินรดา ร่างสูงใหญ่ของคิรากรเดินย่างสามขุมเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าของเขาเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะที่เธอเป็นคนก่อขึ้นเอง “แผนการของเธอ... แยบยลดีนี่ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยรอยหยักของความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉย เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ จนไอความร้อนจากร่างกายเขาปะทะเข้ากับผิวหน้าของเธอ คิรากรยกมือขึ้นเชยคางหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเธอราวกับจะค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ “ฉันไม่ได้ทำ...” รินรดาพยายามเค้นเสียงออกมา แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “โกหก” คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนหอมกลิ่นยาสูบจางๆ ทำให้เธอต้องหลับตาลงด้วยความอึดอัด “เธอคิดว่าสายลับที่เธอส่งไปติดต่อกับไอ้พวกหนอนบ่อนไส้นอกคฤหาสน์จะรอดพ้นสายตาของฉันไปได้งั้นหรือ? หึ... น่าสมเพชนัก” เขากระชากข้อมือของเธอเบาๆ ก่อนจะฉุดร่างบางให้เดินตามไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง แรงดึงของเขารุนแรงและเด็ดขาดจนรินรดาเสียหลักล้มลงบนฟูกหนานุ่ม คิรากรไม่รอช้า เขาตามขึ้นไปคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ภายใต้ร่างกายกำยำที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง “ในเมื่อเธออยากจะหนีนัก ฉันก็จะทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขาเดิน” คิรากรก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ความโกรธแค้นเปลี่ยนผ่านไปสู่ความต้องการที่ดิบเถื่อน เขาขบเม้มผิวอ่อนบางอย่างแรงจนเกิดรอยแดงช้ำ รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือบางพยายามผลักดันแผงอกแกร่งของเขาออก แต่กลับกลายเป็นเพียงการกระตุ้นให้เขาบดเบียดร่างกายลงมามากขึ้น “ปล่อยนะ... คิรากร! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!” เธอตะโกนทั้งน้ำตา “ได้สิ... เพราะในคฤหาสน์หลังนี้ ฉันคือกฎหมาย ฉันคือเจ้าชีวิตของเธอ” มือหนาเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น ทุกเม็ดที่หลุดร่วงคือความพ่ายแพ้ของรินรดา เขาใช้ความเชี่ยวชาญในการกดข่มเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งรุนแรงและเร่าร้อน คิรากรไม่เพียงแค่ต้องการร่างกาย แต่เขากำลัง ‘ลงโทษ’ จิตวิญญาณของเธอด้วยความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน เขากลั่นแกล้งเธอด้วยการสัมผัสในจุดที่วาบหวิว จนร่างบางต้องบิดเร้าด้วยความทรมานใจที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบของตัวเอง “บอกฉันสิ... ว่าเธอยังอยากจะไปหาไอ้ธีร์นั่นอีกไหม” เขากระซิบถามพลางส่งผ่านความรู้สึกครอบครองลงไปในทุกห้วงอารมณ์ รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่พยายามจะเล็ดลอดออกมา เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขารู้ทันทุกอย่าง แต่ลึกๆ ในใจที่เธอไม่เคยยอมรับคือความรู้สึกวาบหวามที่เขามอบให้กลับทำให้เธอแทบบ้า คิรากรขยับกายอย่างเป็นจังหวะหนักหน่วงและต่อเนื่อง เขาไม่ได้ต้องการแค่ความพึงพอใจ แต่เขากำลังตอกย้ำให้เธอจดจำว่าใครคือเจ้าของชีวิตที่แท้จริง เสียงเนื้อกระทบกันประสานกับเสียงหอบหายใจในห้องกว้างที่มืดสลัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตัณหาและหยาดน้ำตาที่รินรดาไม่อาจหยุดกลั้นได้ ท่ามกลางความเร่าร้อนที่กำลังถึงขีดสุด คิรากรหยุดชะงักลงกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิท แววตาของเขาเปลี่ยนจากนักล่าเป็นนักรบที่สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่คืบคลานเข้ามาใกล้ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งที่แฝงไปด้วยจังหวะสัญญาณลับที่รู้กันเพียงไม่กี่คนดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าของธีร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา “คุณคิรากร... มีคนทรยศอีกคนในห้องใต้ดิน มันคายความลับเรื่อง ‘แผนผังลับ’ ที่รินรดาซ่อนไว้... มันบอกว่ามีคนกำลังบุกเข้ามาที่นี่ในอีกไม่ถึงสิบนาทีครับ” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อของ ‘แผนผังลับ’ ที่เธอคิดว่าไม่มีใครรู้ คิรากรชะงักกึก สีหน้าของเขาเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “ดูเหมือนว่าคืนนี้เรายังต้องคุยกันเรื่อง ‘ความลับ’ ที่เธอยังไม่ได้บอกฉันอีกมากเลยนะ... รินรดา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของคิราห์ลวงรักด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยหัวใจนะครับ