กำแพงที่เริ่มร้าว

“เธอกำลังเล่นกับไฟ รินรดา… และดูเหมือนเธอจะลืมไปว่าในกรงขังแห่งนี้ ใครกันแน่ที่เป็นคนถือไม้ขีดไฟ” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่เกือบจะทำให้หายใจไม่ออก ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาไล้ไปตามแนวสันกรามของหญิงสาว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ปลายคางเชิดรั้นนั้น เขาออกแรงบีบเบาๆ จนใบหน้าของเธอต้องเงยขึ้นสบตา รินรดาไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอสัมผัสได้ถึงไอความแค้นที่พวยพุ่งออกมาจากตัวชายหนุ่ม แต่มันมีบางอย่างที่ต่างออกไป... ในดวงตาคมกริบคู่นั้นมีรอยร้าวบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา “ถ้าฉันเป็นคนเล่นกับไฟ งั้นคุณก็คงเป็นคนที่ไหม้เกรียมไปก่อนฉันแล้ว คุณคิรากร” เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่น “แผนผังนั้นไม่ใช่แค่กระดาษ มันคือชีวิตของคนอีกหลายคนที่คุณเหยียบย่ำ” คิรากรชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบคล้ายกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว เขาปล่อยมือจากคางของเธอแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ท่าทางที่เคยดูหยิ่งผยองและทรงอำนาจกลับดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด เขาพิงร่างกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง นิ้วเรียวยาวหยิบขวดแก้วคริสตัลขึ้นมารินเหล้าสีอำพันด้วยมือที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย... ซึ่งมันไม่รอดพ้นจากสายตาของรินรดาไปได้ “เธอไม่รู้อะไรเลย รินรดา” เขาพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกถึงกระดูก “สิ่งที่เธอเรียกมันว่า ‘แผนผัง’... สำหรับฉัน มันคือบันทึกความล้มเหลวที่ฉันต้องเห็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในฝันร้ายทุกคืน” รินรดาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เธอหยุด แต่หัวใจที่อ่อนโยนเกินไปกลับสั่งให้เธอเดินต่อ เธอเห็นคิรากรในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน—ไม่ใช่มาเฟียผู้ไร้ความปรานี แต่เป็นผู้ชายที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าที่บอบช้ำ “ฝันร้ายแบบไหนที่ทำให้ผู้ชายอย่างคุณต้องขังตัวเองไว้ในคุกที่สร้างขึ้นเอง?” คิรากรเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแวววูบไหวราวกับคนกำลังจะจมน้ำ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับกระชากข้อมือของเธอเข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว ความใกล้ชิดครั้งนี้ไม่มีร่องรอยของการคุกคาม แต่มันกลับเต็มไปด้วยการโหยหาที่น่าอึดอัด “ฉันพยายามจะเกลียดเธอ ให้สมกับที่เธอควรจะได้รับ… แต่มันยากเหลือเกิน” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่ต่างไปจากทุกคราว มันไม่ใช่การจองจำ แต่มันเหมือนการขอที่พึ่งพิง รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงที่เธอก่อขึ้นเพื่อป้องกันใจเริ่มแตกร้าว เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นและสั่นไหวของเขา กลิ่นกายของคิรากรที่ผสมผสานระหว่างความอันตรายและความเจ็บปวดกำลังทำให้เธอเสียการควบคุม ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะถลำลึกไปสู่ความวาบหวามและเปราะบาง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ไร้มารยาท ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต “ขออภัยครับนาย... ผมนำเอกสารที่คุณต้องการมาให้” ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมของเขาจดจ้องมาที่ท่าทีสนิทสนมของทั้งคู่ มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดาสะดุ้งสุดตัวและพยายามผละออก แต่คิรากรกลับรวบเอวเธอไว้แน่นขึ้น สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งในพริบตาเมื่อหันไปมองมือขวาของตน “ใครอนุญาตให้แกเข้ามาโดยไม่เคาะ?” คิรากรถามเสียงเรียบ แต่มันเย็นเยือกจนคนฟังต้องหนาวสั่น ธีร์ก้มหน้าลงซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความหึงหวง “ผมเห็นว่ามันสำคัญมาก... และผมคิดว่าคุณคงอยากจะ ‘วาง’ สิ่งที่อยู่ในมือลงก่อนที่จะเสียใจภายหลัง” คิรากรขมวดคิ้ว เขาหันกลับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะลดมือลงอย่างช้าๆ ธีร์เดินเข้ามาใกล้และวางแฟ้มสีดำสนิทลงบนโต๊ะ เขาจงใจปัดมือผ่านหลังของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอในจังหวะที่คิรากรหันไปหยิบไฟแช็ก “อย่าหลงกลคนอย่างมัน... ความลับที่อยู่ในแฟ้มนี้ จะทำให้เธอรู้ว่า ‘ความตาย’ ของครอบครัวเธอกับ ‘ความรัก’ ที่มันกำลังหลอกล่อเธออยู่นั้น อันไหนมันน่าขยะแขยงกว่ากัน” รินรดาตัวแข็งทื่อ คำพูดของธีร์เหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ เธอหันไปมองคิรากรที่กำลังเปิดแฟ้มนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ทันใดนั้น ใบหน้าของคิรากรก็เปลี่ยนสีเมื่อเขาเห็นเอกสารแผ่นสุดท้าย เขาขยำเอกสารนั้นจนยับคามือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่พุ่งถึงขีดสุด เขาหันมาจ้องหน้ารินรดา ราวกับเธอเป็นคนทรยศที่แท้จริง “นี่คือสิ่งที่เธอวางแผนไว้สินะ... รินรดา?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและงดงามนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก