รหัสลับใต้แสงไฟ

"หมอบลงค่ะ!" เสียงตะโกนห้าวทรงพลังของพายดังขึ้นพร้อมๆ กับแรงกระชากจากเรียวแขนแกร่งที่ดึงเรนให้ล้มลงไปนอนราบกับพื้นพรมหนานุ่มหลังโซฟาตัวใหญ่ กระสุนปืนนัดที่สองเจาะทะลุกรอบประตูไม้เข้ามาฝังอยู่บนผนังห้องครัวอย่างแม่นยำ เสียงโลหะปะทะกับปูนสร้างความสั่นสะเทือนในความมืด ขณะที่เรนซึ่งเคยชินกับการพิมพ์โค้ดหลังจอคอมพิวเตอร์ถึงกับผวาเฮือก หัวใจของแฮ็กเกอร์สาวเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความมืดมิดในเซฟเฮาส์โรยตัวลงอย่างสมบูรณ์แบบหลังจากระบบไฟสำรองถูกตัดขาดจากภายนอก มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอแท็บเล็ตในมือของพายที่ส่องให้เห็นโครงหน้าคมคายและแววตาที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า พายไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เลือดในกายของนักสืบสาวกลับสูบฉีดพลان ร่างกายขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่วราวกับเสือดาวที่พร้อมตะครุบเหยื่อ "คุณ... คุณบ้าหรือเปล่า!" เรนกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือตัวเองกลับจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แต่พายกลับกดไหล่เธอให้แนบชิดกับพื้นมากกว่าเดิม สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของนักสืบสาวส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเรนเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าฉันไม่ดึงคุณไว้ ตอนนี้กะโหลกคุณคงพรุนไปแล้วค่ะคุณแฮ็กเกอร์" พายกระซิบตอบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาเรนขนลุกซู่โดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวหรือเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปกันแน่ "เงียบก่อน แล้วฟังเสียงนั่นสิคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ยกเว้นเสียงฝีเท้าหนักๆ สองคู่ที่กำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้ประตูหน้า เสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดบอกให้รู้ว่าผู้บุกรุกกำลังเดินตรวจตราทีละห้องอย่างใจเย็น พวกมันไม่ได้รีบร้อน เพราะมั่นใจว่าเหยื่อในกรงขังแห่งนี้ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำด้วยความตึงเครียด เรนพยายามดึงสติกลับมา สมองอันปราดเปรื่องของเธอเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ระบบรักษาความปลอดภัยของเซฟเฮาส์ถูกแฮ็กจากภายนอก... หมายความว่าคนที่มาไม่ได้มีแค่ปืน แต่มันมี "สมอง" ที่เข้าถึงโค้ดระดับรากเหง้าของเธอได้ด้วย และคนๆ นั้นต้องรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ "พวกมันไม่ได้มาแค่ทวงของค่ะ" เรนกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาคู่สวยในความมืดมองตรงไปยังใบหน้าของพายที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "พวกมันต้องการลบตัวตนฉันทิ้ง" พายหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ต "แปลว่าฉันกำลังรับงานชิ้นโบแดงที่แถมกระสุนฟรีมาเป็นกระสอบสินะคะ... ดีค่ะ ฉันชอบความท้าทายอยู่แล้ว" พูดจบ พายก็ขยับตัวอย่างเงียบเชียบ มือเรียวควักสมาร์ทโฟนเครื่องจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต นิ้วเรียวกดหน้าจอไม่กี่ครั้งก่อนจะส่งสัญญาณบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนเบาหวิวจากโทรศัพท์มือถือของเรนดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อโค้ท เรนขมวดคิ้วแล้วหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นไฟล์ภาพสตรีมมิ่งจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ยังไม่ถูกทำลาย ซึ่งถูกแฮ็กเชื่อมต่อเข้ากับมือถือของเธอโดยฝีมือของนักสืบสาวข้างกาย "คุณทำอะไรเนี่ย?" เรนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ก็ส่งตาให้คุณไงคะ" พายยิ้มมุมปาก ท่ามกลางบรรยากาศที่ระอุด้วยกลิ่นอายความตาย รอยยิ้มนั้นกลับพราวเสน่ห์จนเรนเผลอมองค้างไปชั่วขณะ "ในเมื่อพวกมันชอบเล่นซ่อนหา เรามาพลิกเกมเป็นฝ่ายไล่ล่าพวกมันกันดีกว่าค่ะ คุณแฮ็กเกอร์... ไหนลองใช้สมองล้ำๆ ของคุณ แกะรอยไอ้คนสั่งการที่นั่งจิบกาแฟสบายใจเฉิบอยู่หลังจอนู่นซิว่ามันเป็นใคร" เรนเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะหงุดหงิดกับท่าทีสบายๆ ของอีกฝ่ายในสถานการณ์คอขาดบาดตายแบบนี้ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สัญชาตญาณและความเด็ดเดี่ยวของพายกำลังดึงเธอขึ้นมาจากหลุมพรางแห่งความหวาดกลัว เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ นิ้วเรียวเรียวบนหน้าจอแท็บเล็ตเริ่มขยับรัวเร็วด้วยความเร็วสูง โค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววเอาจริงเ động ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมแคบเผยให้เห็นรองเท้าหนังคอมแบทสีดำคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนั่งเล่น เรนกวาดสายตาอ่านค่าข้อมูลดิจิทัลที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงฐานข้อมูลหมายเลขไอพีที่พยายามเจาะระบบเมื่อครู่มาเทียบเคียง "เจอตัวแล้ว..." เรนพึมพำเสียงเบา "สัญญาณถูกส่งมาจากตึกร้างฝั่งตรงข้าม ระยะทางไม่เกินสามร้อยเมตร... และไอพีแอดเดรสนี้..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อชื่อขององค์กรลับที่เธอพยายามหนีมาตลอดสามปีปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ "หึ... ตามตื้อไม่เลิกจริงๆ สินะคะ" พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดแก้มเนียนของเรน ลมหายใจอุ่นปะทะผิวแผ่วเบา ขณะที่สายตาคมกริบของนักสืบสาวจ้องมองไปยังหน้าจอเดียวกัน "ในเมื่อมันอยากเจอเรานัก... เราก็ควรไปทักทายพวกมันหน่อยไหมคะ?" เรนหันขวับมามองหน้าพาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ปลายจมูกแทบจะชนกันในความมืด หัวใจของเรนกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะกลัวกระสุนปืนข้างนอกอีกต่อไป แต่เป็นเพราะแววตาท้าทายและคลั่งไคล้ที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของนักสืบสาวตรงหน้า "คุณหมายความว่า..." "ใช่ค่ะ" พายยิ้มกริ่ม มือเรียวเอื้อมไปคว้าด้ามปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ในความมืดช่างเร้าอารมณ์และอันตรายในเวลาเดียวกัน "เราจะออกไปต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกัน... แบบตาต่อตา ฟันต่อฟันค่ะ" ก่อนที่เรนจะได้ทันทักท้วงอะไร ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกถีบพังโครมด้วยแรงมหาศาล เศษไม้กระจายว่อน ท่ามกลางแสงไฟฉายแรงสูงที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา พร้อมกับร่างของชายชุดดำสองคนที่ถือปืนกลมือพุ่งเข้ามาในห้อง พายไม่รอช้า ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับเหวี่ยงขาเตะเข้าที่ข้อมือของชายคนแรกจนอาวุธหลุดจากมือ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง แต่ก่อนที่คนที่สองจะทันเล็งปากกระบอกปืนมาที่พาย เรนที่ตั้งสติได้ทันก็คว้าแจกันแก้วคริสตัลหนักอึ้งบนโต๊ะฟาดเข้าใส่ศีรษะของมันอย่างเต็มแรงจนร่างนั้นล้มพับลงไปกองกับพื้นในพริบตา ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจเบาๆ ของหญิงสาวทั้งสองที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พายหันมามองเรนที่ยังถือเศษแจกันค้างไว้ในมือ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "ไม่เลนานี่คะ มือปราบจำเป็น... ท่าทางคุณจะเหมาะกับงานบู๊มากกว่าที่คิดนะคะเนี่ย" เรนวางเศษแจกันลงบนโต๊ะ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวแรงจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ แต่แววตาของแฮ็กเกอร์สาวกลับเปล่งประกายความดื้อรั้นและท้าทายออกมาอย่างชัดเจน ไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่ มีเพียงความเร่าร้อนที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ "อย่ามาดูถูกฉันนะคะคุณนักสืบ..." เรนก้าวเข้าไปประชิดตัวพายช้าๆ ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่นท่ามกลางแสงสลัวจากหน้าจอแท็บเล็ต "เกมนี้... ฉันเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ต่างหากล่ะคะ" พายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความถูกใจ มือเรียวยาวเอื้อมไปไล้เส้นผมที่ปรกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเรนแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น "ถ้าอย่างนั้น..." เสียงกระซิบของพายแผ่วเบาแต่ทรงพลังบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยสิคะ... ว่าคุณจะพาฉันไปขยี้รังพวกมันได้ยังไง" เรนยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมาในชีวิต เธอยื่นมือไปคว้าปกเสื้อแจ็คเก็ตของพายเข้าหาตัวเบาๆ จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ตามฉันมาก็พอค่ะ..." เรนกระซิบชิดริมฝีปากของนักสืบสาว "แล้วฉันจะทำให้คุณรู้ว่า... ขุมนรกที่แท้จริงหน้าตาเป็นยังไง" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเร่าร้อนและลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะ*