คมกระบี่ที่ไม่เคยลังเล

"เจ้าเติบโตขึ้นมาก... ซิงเหอ" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบทว่าก้องกังวาน ราวกับเสียงน้ำแข็งแตกตัวท่ามกลางหุบเขาอันเหน็บหนาว ปลายกระบี่ *เหมันต์นิรันดร์* ในมือของเขาไม่ได้สั่นเทาอีกต่อไปแล้ว ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากคมดาบกลับบิดเบือนมิติรอบตัวจนเกิดรอยปริร้าวสีครามจางๆ เบื้องหน้าเขา เยี่ยซิงเหอยืนหยัดอยู่ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ศิษย์ทรยศผู้นี้สวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาโลหิต เส้นผมสีหมึกถูกรวบไว้ด้วยปิ่นหยกมังกรดำ ท่วงท่าของเขาไม่ได้มีเค้าลางของความเกรงกลัวต่อผู้เป็นอาจารย์ผู้สร้างเขาขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มุมปากของเยี่ยซิงเหอกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่กรีดลึกเข้าไปในความทรงจำอันยาวนานนับทศวรรษ "เติบโตหรือเจ้าคะ? หรือควรพูดว่า... ข้าเพียงแต่เรียนรู้ที่จะไม่ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์อันไร้เหตุผลของท่านต่างหาก" เยี่ยซิงเหอเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขามีความกังวานและเย้ายวนใจอย่างประหลาด แววตาคู่นั้นกวาดมองหลี่มู่เฉินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งที่ตนเคยครอบครองและทิ้งขว้าง *ฉับพลัน!* ปราณกระบี่สายหนึ่งก็ระเบิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง ลานประลองหินผาสวรรค์ที่สร้างจากศิลาศักดิ์สิทธิ์หมื่นปีสั่นสะเทือนจนเกิดรอยแยกเป็นทางยาว หลี่มู่เฉินไม่รอให้ลูกศิษย์คนโปรดเอื้อnนวจาใดๆ เพิ่มเติม ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าแลบ เคล็ดวิชา *กระบี่ไร้ใจ* ถูกขับเคลื่อนด้วยลมปราณขั้นมหาเซียน บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นทุ่งน้ำแข็งหมื่นลี้ ทว่ากลับร้อนรุ่มด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น เยี่ยซิงเหอแค่นเสียงหัวسเบาๆ ในลำคอ ร่างบางเพรียวแต่เต็มไปด้วยพละกำลังดุจพญามังกรพลิกตัวถอยหลังสามกว้างอย่างงดงาม กระบี่ *โลหิตผลาญวิญญาณ* ในมือของเขาตวัดวาดเป็นวงโค้งสีเลือดต้านรับคมกระบี่เหมันต์ได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันสว่างวาบราวกับหมู่ดาวระเบิดกลางนภากลางวัน ท้องฟ้าเหนือยอดเขาเมฆาแปรปรวนในพริบตา เมฆดำทะมึนก่อตัวหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดใหญ่ สายฟ้าสีม่วงฟาดผ่าลงมายังลานประลองราวกับฟ้าดินกำลังพิพากษาการเผชิญหน้าระหว่างอาจารย์และศิษย์ ทุกกระบวนท่าที่หลี่มู่เฉินตวัดออกไปเต็มไปด้วยความเฉียบคมและแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเล—อย่างน้อยก็ภายนอกเป็นเช่นนั้น ทว่าในใจของประมุขยอดเขาเมฆากลับปั่นป่วนราวกับคลื่นใต้น้ำ เคล็ดวิชาที่เยี่ยซิงเหอนำมาใช้รับมือนั้น ไม่ใช่วิชาสายมารนอกรีตที่เขาคาดคิด แต่กลับเป็น *กระบี่เหมันต์พิสุทธิ์*... เคล็ดวิชาลับประจำตัวของหลี่มู่เฉินเอง! *เจ้าเด็กนี่... เลียนแบบกระบวนท่าของข้าได้อย่างสมบูรณ์แบบแม้กระทั่งจุดอับของลมปราณงั้นหรือ?* หลี่มู่เฉินคิดในใจ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น ยามที่คมกระบี่ของทั้งสองปะทะกันอย่างจังจนเกิดแรงสะท้อนมหาศาล ร่างของเยี่ยซิงเหอก็กระเด็นถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่มู่เฉิน ราวกับต้องการทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากแห่งความไร้ใจ "ท่านอาจารย์..." เยี่ยซิงเหอเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่ามันกลับดังชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้า "มือของท่าน... กำลังสั่นอยู่หรือเปล่า?" คำพูดนั้นราวกับเข็มนับพันเล่มที่พุ่งปักเข้ากลางใจของหลี่มู่เฉิน ปลายกระบี่เหมันต์ชะงักค้างไปชั่วลมหายใจหนึ่ง ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของเด็กหนุ่มเนื้อตัวมอมแมมที่คุกเข่าขอฝากตัวเป็นศิษย์ ภาพของรอยยิ้มแรกที่อีกฝ่ายมอบให้ และภาพของค่ำคืนอันเร่าร้อนที่กลายเป็นตราบาปในหัวใจของเซียนผู้ถือศีลมาตลอดชีวิต หลี่มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว ปราณกระบี่รอบกายแปรเปลี่ยนเป็นพายุหิมะสีขาวโพลนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกเป็นจุล "วิชากระบี่ของเจ้าเรียนรู้มาเพื่อปกป้องคุณธรรม มิใช่เพื่อใช้เยาะเย้ยผู้เป็นอาจารย์" หลี่มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม สภาวะจิตของเขาพยายามดึงกลับเข้าสู่ความว่างเปล่าตามหลักวิชาไร้ใจ "คุณธรรม?" เยี่ยซิงเหอหัวเราะร่า น้ำเสียงนั้นเจือความเจ็บปวดร้าวรานที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "คุณธรรมของท่านคือการขับไล่ข้า ขคุณธรรมของท่านคือการปิดกั้นความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองต่างหากล่ะ! ท่านกลัว... ท่านกลัวว่าความรู้สึกที่ท่านมีต่อข้าจะทำลายวิถีเซียนที่ท่านเพียรบำเพ็ญมาตลอดชีวิต!" สิ้นเสียงนั้น เยี่ยซิงเหอก็พุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม กระบี่โลหิตในมือแปรเปลี่ยนเป็นร้อยพันร่างเงาที่รายล้อมหลี่มู่เฉินไว้ทุกทิศทาง ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความลังเล หลี่มู่เฉินหลับตาลงชั่วพริบตา รับรู้ถึงกระแสลมปราณที่พุ่งเข้ามาประชิดตัว วินาทีนั้นเอง... ในขณะที่คมกระบี่สีเลือดกำลังจะจ่อเข้าที่ลำคอระหงของประมุขยอดเขาเมฆา หลี่มู่เฉินก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า พลังปราณระดับที่เหนือกว่าขั้นเซียนทั่วไปทะลักออกมาจากร่างราวกับเขื่อนแตก เขากวาดกระบี่ออกไปเพียงครั้งเดียว—แต่เป็นกระบวนท่าที่เรียบง่ายที่สุด ดิบที่สุด และทรงพลังที่สุด *เปรี้ยง!* แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้ทั้งคู่กระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง ลานประลองหินผาสวรรค์พังทลายลงครึ่งแถบ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง หลี่มู่เฉินยืนปักหลักอยู่บนขอบผา อาภรณ์สีขาวมีรอยขาดวิ่นเล็กน้อยที่หัวไหล่ มุมปากของเขามีคราบโลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมาบางๆ ทว่าเบื้องหน้าเขา เยี่ยซิงเหอกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกตัวเองไว้ เลือดสีสดไหลรินผ่านร่องนิ้วสีขาวซีด แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า เยี่ยซิงเหอยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่หลี่มู่เฉินก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ท่านอาจารย์... ท่านชนะกระบวนท่านี้ แต่ท่านรู้ไหมว่า..." เยี่ยซิงเหอเว้นจังหวะ ปลดสายคาดเอวของตนเองออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปดอกบัวเหมันต์ที่ประทับอยู่บนแผ่นอกข้างซ้าย—รอยแผลเดียวกับที่หลี่มู่เฉินเป็นคนฝังมันไว้ด้วยมือของตนเองเมื่อสิบปีก่อน "...ตราบใดที่ท่านยังตัดใจจากข้าไม่ได้ ท่านก็ไม่มีวันก้าวข้ามขอบเขตนี้ไปได้ชั่วนิรันดร์" และในวินาทีที่หลี่มู่เฉินกำลังจะก้าวเข้าไปหา ร่างของเยี่ยซิงเหอก็สลายกลายเป็นกลีบดอกไม้สีเลือดที่ปลิวหายไปกับสายลม พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากมิติเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ประกาศก้องว่า "เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ประมุขหลี่" (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันเหน็บหนาวนี้กับเยี่ยนซีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)