เลือดที่ตกต้องแผ่นดิน

เสียงหัวเราะของเยี่ยซิงเหอดังก้องกังวาน ประดุจเสียงกระบี่หยกแตกสลายท่ามกลางความหนาวเหน็บแห่งหุบเขาหมื่นปี รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนเรียวปากบางเฉียบนั้นมิได้บ่งบอกถึงชัยชนะ หากแต่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและร้าวรานราวกับคนสติฟั่นเฟือน ร่างของหลี่มู่เฉินที่เคยทาบทับอยู่เบื้องบนชะงักค้าง ดวงตาคู่คมที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้กลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความตกตะลึง ปราณกระบี่ไร้ใจที่เคยแผ่ซ่านกดดันรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เมื่อผู้มาเยือนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาอัสนีบาตหาใช่ศัตรูไม่... แต่คือโลหิตหยดแรกที่ร่วงหล่นจากปลายกระบี่ของสวรรค์ "ท่านประมุข... หมากตานี้ ท่านเดินพลาดไปเสียแล้วนะคะ" เสียงหวานเยียบเย็นเอ่ยกระซิบชิดริมฝากหูของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทาน เยี่ยซิงเหอไม่สนใจแม้แต่มือที่สั่นเทาของหลี่มู่เฉินซึ่งยังคงค้ำยันอยู่ข้างกาย นางเบนสายตาผ่านไหล่กว้างของเขาไปยังลานพิธีเบื้องล่าง ที่ซึ่งแผ่นดินกำลังแยกตัวออกเป็นรอยร้าวสีแดงฉาน ประดุจปากอสูรที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาร่วมกันสร้างมา ณ ที่แห่งนั้น... ใจกลางมหาค่ายกลผสานวิญญาณ ร่างของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งยอดเขาเมฆาผู้เลี้ยงดูหลี่มู่เฉินมาตั้งแต่เยาว์วัย กำลังทรุดฮวบลง ทรวงอกถูกทะลวงด้วยกระบี่เล่มหนึ่ง—กระบี่ประจำกายของเยี่ยซิงเหอที่ถูกปักตรึงไว้ด้วยอาคมเลือด "อาจารย์...!" คำรามนั้นมิได้หลุดออกมาจากลำคอของหลี่มู่เฉิน แต่เป็นเสียงคำรามที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ ความเยือกเย็นอันเป็นเกราะคุ้มกันจิตใจมาตลอดหลายร้อยปีพังทลายลงในชั่วพริบตา ปราณเซียนกระบี่ไร้ใจแปรเปลี่ยนเป็นพายุคลั่งสีดำทะมัดทะมือ พัดโหมกระหน่ำจนภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เยี่ยซิงเหอแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางปล่อยให้ร่างของตนหลุดพ้นจากการพันُธนาการของเขาอย่างง่ายดาย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความสะใจระคนเจ็บปวด นางลุกขึ้นยืนช้าๆ บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด สะบัดชายอาภรณ์สีขาวที่บัดนี้เปื้อนโคลนและโลหิตราวกับดอกเหมยแดงที่ผ่งบานกลางหิมะ "ท่านโกรธหรือคะ? ท่านประมุขผู้สูงส่ง... ท่านบอกว่าวิถีกระบี่ไร้ใจคือการตัดสิ้นซึ่งความผูกพันมิใช่หรือเหตุใดเล่า เม็ดเหงื่อบนหน้าผากของท่านจึงร้อนรุ่มดั่งไฟเผาเช่นนี้" เยี่ยซิงเหอเอ่ยเย้ยหยัน หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มเนียน แต่นางกลับแย้มยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม "วันที่สำนักของท่านขับไล่ข้า วันที่ท่านใช้กระบี่เล่มนั้นแทงทะลุหัวใจของมารดาข้า ท่านเคยนึกถึงความรู้สึกนี้บ้างหรือไม่!" หลี่มู่เฉินไม่ตอบ คำตอบของเขามีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัว ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยพิษแห่งความคลุ้มคลั่ง ปราณกระบี่ไร้ใจในตำนานแผ่ขยายรัศมีกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียอาจารย์ผู้เปรียบเสมือนบิดา ผสมผสานกับความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ ปลุกอสูรร้ายที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ซิงเหอ..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นเสียงที่หลุดรอดออกมาจากซอกหลืบแห่งความร้าวราน "เจ้า... ทำลายทุกสิ่งจริงๆ สินะ" "ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านรัก... ข้าจะทำให้มันมลายหายไปต่อหน้าต่อตา!" เยี่ยซิงเหอแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความแค้นเคือง นางประสานอินทร์ด้วยมือทั้งสองข้าง อักขระโบราณนับหมื่นตัวส่องแสงสว่างวาบขึ้นจากพื้นดินรอบทิศทาง แผ่นดินสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า หลุมอเวจีเปิดออก ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายและวิญญาณอาฆาตพยาบาทนับล้านตนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท้องนภากลายเป็นสีเลือด เมฆาอัสนีคำรามกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการกระทำอันฝืนลิขิตนี้ หลี่มู่เฉินไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเหนือแสง กระบี่คู่ใจถูกชักออกจากฝักท่ามกลางเสียงกรีดร้องของอากาศ ประกายกระบี่สีครามเข้มตัดผ่านความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาด ประสานกับจิตสังหารอันไร้ขอบเขต เขาพุ่งเข้าหาเยี่ยซิงเหอหมายจะจบสิ้นเรื่องราวทั้งหมด ณ วินาทีนี้ ทว่า... ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะจ้วงแทงเข้าที่หัวใจของหญิงสาว ร่างเงาดำสายหนึ่งก็พุ่งตัดหน้าเข้ามาอย่างกะทันหัน! ฉับพลัน... ปลายกระบี่ไร้ใจของหลี่มู่เฉินก็หยุดชะงักกึก ห่างจากลำคอของร่างนั้นเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาของหลี่มู่เฉินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ปราณกระบี่ที่กำลังคลุ้มคลั่งพลันมอดดับลงในทันที เมื่อเขาพบว่าผู้ที่เอาตัวเข้ามารับกระบี่แทนเยี่ยซิงเหอกลับไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคนในตระกูลหลี่ที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต และรอยยิ้มที่มุมปากของเยี่ยซิงเหอกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นล้ำลึก นางกระซิบกระเส่าแผ่วเบาข้างหูเขาว่า "ท่านประมุข... ท่านยังเหลือเวลาอีกเพียงสามลมหายใจ ก่อนที่คนสุดท้ายที่ท่านรัก... จะตายด้วยมือของท่านเอง" หลี่มู่เฉินตัวชาดั่งถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ... หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะชื่นชอบและอินไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!