สัจธรรมที่โหดร้าย

เศษกระดาษสีชาดแผ่นเก่าคร่ำคร่ำร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อนทีละแผ่น... ทีละแผ่น... เสียงนั้นเบายิ่งกว่าใบไม้ร่วง แต่ในโสตประสาทของหลี่มู่เฉิน มันกลับดังสะท้อนกึกก้องราวกระแสอัสนีบาตฟาดผ่ากลางใจ ตัวเขายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ร่างกายชาดั่งถูกพันธนาการด้วยอาคมอัมพาตพันปี ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามขมับ ไหลย้อยผ่านโครงหน้าคมสันราวกับรูปสลักหยกขาว อดีตประมุขยอดเขาเมฆาก้มมองม้วนคัมภีร์บันทึกคดีลับที่เยี่ยซิงเหอปาใส่เท้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของตระกูลเยี่ยเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจันหน้า ย้อนแย้ง ร,วดร้าว และกรีดแทงหัวใจดวงนี้ให้แหลกสลายเป็นจุล "ท่านอาจารย์... เหตุใดจึงไม่ยอมก้มลงมองมันเล่า?" น้ำเสียงของเยี่ยซิงเหอแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความเคียดแค้นชิงชัง ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ปลายกระบี่โลหิตในมือลากครูดไปกับพื้นศิลา เกิดเป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบ บาดบรรยากาศรอบกายให้ตึงเครียดจนแทบขาดใจ หลี่มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ปราณกระบี่ไร้ใจในตันtian (ตันเถียน) ปั่นป่วนรุนแรงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ "เจ้า... เอาสิ่งเหล่านี้มาจากที่ใด..." เสียงของเขาแหบแห้ง เย็นชา แต่กลับสั่นเครืออย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "มาจากที่ใดงั้นหรือ?" เยี่ยซิงเหอหัวเราะเยาะหยัน หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอ่อคลอหน่วยตาคู่คมที่ทอประกายแดงก่ำ "มาจากห้องลับใต้ดินที่ท่านสั่งห้ามผู้ใดเหยียบย่างเข้าไปอย่างไรเล่า! ห้องที่ท่านเก็บกวาดทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเยี่ย... ไม่สิ... ห้องที่ท่านซ่อน 'ความจริง' ที่ท่านไม่กล้าเผชิญหน้าต่างหาก!" ภาพเหตุการณ์ในคืนเพลิงผลาญเมื่อสิบปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดของหลี่มู่เฉิน... คืนนั้น ท้องน่ายอดเขาเมฆาลุกเป็นไฟ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วสารทิศ สำนักมารโลหิตบุกโจมตีตระกูลเยี่ยเพื่อแย่งชิงคัมภีร์บรรพกาล ในฐานะประมุขยอดเขาผู้ทรงคุณธรรม เขามาถึงที่เกิดเหตุช้าไปก้าวเดียว พบเพียงซากศพเกลื่อนกลาดและเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาทุกสิ่ง ทุกคนต่างกล่าวหาว่าตระกูลเยี่ยฝึกวิชามารจนต้องทัณฑ์สวรรค์ล้างบาง และเขา... ผู้ซึ่งยึดมั่นในวิถีกระบี่ไร้ใจ จึงเลือกที่จะนิ่งเฉย ปล่อยให้กฎแห่งฟ้าดินดำเนินไป ทว่า... ความจริงในม้วนคัมภีร์ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลับบอกเล่าเรื่องราวอีกด้านหนึ่งอย่างสิ้นเชิง! *‘วันที่สิบห้า เดือนสิบ... ข้า หลี่มู่เฉิน ได้ลอบส่งเม็ดยาสวรรค์เก้าภพและค่ายกลคุ้มภัยโลหิตไปยังจวนตระกูลเยี่ย เพื่อช่วยปกป้องพวกเขาจากเงื้อมมือของพรรคมาร หากวันใดข้าพลาดพลั้งเปิดเผยความลับนี้... ขอให้กระบี่เล่มนี้ย้อนกลับมาปลิดชีพข้า’* ลายมือนั้น... เป็นลายมือของเขาเองอย่างแน่นอน! ร่างกายของหลี่มู่เฉินเซถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจดวงที่ด้านชามานานนับร้อยปีถูกกระชากกระชอนออกมาจากอก สัจธรรมที่เขาเคยยึดถือว่า 'ไร้ใจจึงไร้พ่าย' พังทลายลงในพริบตา ที่แท้... เขาไม่ได้เย็นชาต่อพวกเขา ที่แท้เขากลับเคยดิ้นรนแทบตายเพื่อปกป้องพวกเขาอย่างลับๆ แต่เพราะคำสาบานแห่งวิถีกระบี่ไร้ใจ ทำให้ความทรงจำในช่วงเวลานั้นถูกผนึกและลบเลือนไปโดยพลังแห่งเต๋า! "ท่านจำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ..." เยี่ยซิงเหอระเบิดเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่กัดกินจิตวิญญาณ "ท่านลบเลือนมันไป เพื่อแลกกับการบรรลุขั้นเซียนกระบี่ไร้ใจ! ท่านเหยียบย่ำความหวัง เหยียบย่ำชีวิตของคนทั้งตระกูลเยี่ย เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดบนบัลลังก์เซียน แล้วปล่อยให้ข้า... เด็กน้อยที่รอดตายอย่างน่าสมเพช ต้องใช้เวลาสิบปีในการจมอยู่กับความแค้น รอกระทั่งวันที่ได้มาทวงถามความยุติธรรมจากท่าน!" "ซิงเหอ..." หลี่มู่เฉินเอמהชื่อศิษย์รักด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้อน เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะต้องไหล่บอบบางนั้น แต่กลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ "อย่ามาเรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชเช่นนั้น!" เยี่ยซิงเหอแผดเสียงก้อง ปลายกระบี่โลหิตจ้วงแทงเข้าใส่หน้าอกของหลี่มู่เฉินทันทีโดยไม่ลังเล! *ฉับ!* คมกระบี่เฉียดผ่านเนื้อผ้าและผิวเนื้อจนเกิดเป็นรอยแผลยาว เลือดสีแดงสดซึมทะลุอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ดุจดั่งดอกเหมยแดงที่ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรราน ทว่าหลี่มู่เฉินกลับไม่หลบเลี่ยง ไม่แม้แต่จะยกกระบี่ขึ้นมาป้องกันตัว ปล่อยให้ความเจ็บปวดทางกายช่วยบรรเทาความร้าวรานในจิตใจ "หากการตายด้วยน้ำมือของเจ้า... สามารถล้างความผิดบาปในใจเจ้าได้..." หลี่มู่เฉินหลับตาลงช้าๆ น้ำใสๆ สายหนึ่งรินไหลออกจากหางตา หยดลงกระทบพื้นศิลา "...เจ้าลงมือเถิด" เยี่ยซิงเหอชะงักกึก ปลายกระบี่ที่จ่ออยู่ตรงหัวใจห่างเพียงมิลลิเมตรเดียวสั่นระริก ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดของอาจารย์ ความเคียดแค้นที่สุมอกมานานนับปีควรจะปะทุถึงขีดสุดในวินาทีนี้ แต่วินาทีที่เห็นเลือดของอีกฝ่ายไหลริน หัวใจของเขากลับเจ็บแปลบยิ่งกว่าถูกพันเล่มเกราะเสียบแทง "ท่านคิดว่าความตายจะไถ่บาปได้งั้นหรือ? ง่ายเกินไปแล้ว!" เยี่ยซิงเหอแค่นเสียงลอดไรฟัน มือที่ถือกระบี่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "ข้าจะทำให้ท่านมีชีวิตอยู่... อยู่เพื่อแบกรับความจริงอันโหดร้ายนี้ อยู่เพื่อมองดูสิ่งที่ท่านรักค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... *เปรี้ยงงงง!* ท้องน่ายอดเขาเมฆาที่เคยปลอดโปร่ง กลับพลันมืดครึ้มลงในพริบตา สายฟ้าสีครามขนาดมหึมาฟาดผ่าลงมากลางลานประลอง แรงกดดันมหาศาลระดับมหาเทพเซียนกดทับลงบนร่างของทั้งสองคนจนกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน เยี่ยซิงเหอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง ม่านพลังโบราณที่ปิดตายยอดเขามานับหมื่นปี กำลังถูกทำลายลงทีละน้อย เงาร่างสีทองอร่ามสามร่างปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าคำราม ผู้นำมาซึ่งแรงกดดันที่ทำให้สรรพสิ่งต้องสยบยอม "หลี่มู่เฉิน เจ้าผู้ทรยศต่อกฎแห่งแดนสวรรค์... บัดนี้ความลับถูกเปิดเผยแล้ว เจ้ายังจะกล้าดื้อดึงบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าอยู่อีกหรือ?" เสียงกึกก้องกังวานดั่งอัสนีบาตแผดเผามาจากเบื้องบน พร้อมกับกระบี่อาคมนับหมื่นเล่มที่พุ่งตรงลงมาจากฟ̣ากฟ้า หมายจะปักตรึงร่างของทั้งอาจารย์และศิษย์ให้ดับดิ้นไปพร้อมกันในคราเดียว! หลี่มู่เฉินลืมตาโพลี ประกายตากลับมาเฉียบคมดุจเดิมในเสี้ยววินาที เขากระชากกระบี่ประจำกายออกจากฝัก เสียงหวีดหวิวของคมกระบี่กรีดกรายผ่าอากาศ ก่อนที่เขาจะดึงร่างของเยี่ยซิงเหอเข้าสู่อ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่ไร้ใจระเบิดออกเป็นเกราะคุ้มภัยสีเงินยวงต้านทานกระบี่อาคมนับหมื่นเล่ม "เกาะแน่นๆ..." หลี่มู่เฉินก้มลงกระซิบข้างหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าความจริงจะโหดร้ายเพียงใด... วันนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผมเดียว!" — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความเจ็บปวดเคียงข้างหลิวเยี่ยนซีมา ณ ที่นี้นะคะ —