น้ำตาที่กลายเป็นน้ำแข็ง

คมกระบี่สีนิลกาฬสะท้อนแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวจนเกิดประกายสีครามเยียบเย็น ปลายคมกริบนั้นอยู่ห่างจากหัวใจของเยี่ยซิงเหอเพียงไม่ถึงกระเบื้องคืบ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ ของค่ำคืนอันเหน็บหนาว ทว่า สิ่งที่ตรึงสายตาทุกคู่ให้อยู่กับที่หาใช่ความคมของกระบี่ไม่ หากแต่เป็นใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทนั้น... มู่หรงเฉิง ผู้ซึ่งควรจะสลายร่างเป็นธุลีดินไปตั้งแต่สิบปีก่อน ภายใต้เพลิงทัณฑ์สวรรค์ ณ หุบผาอสูรโลกันตร์ บัดนี้กลับยืนยันการมีตัวตนอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความทรงจำอันมืดมิดของสำนักยอดเขาเมฆา เยี่ยซิงเหอไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง นางย่อมรู้ดีว่าการถอยในยามนี้เท่ากับการเปิดช่องว่างให้คมกระบี่ทะลวงผ่านอก ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ด้วยความสุขุมที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากความแค้นตลอดทศวรรษ "น่าประหลาดใจนักใช่หรือไม่... ศิษย์พี่รอง?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเย้ยหยันดังลอดออกมาจากลำคอของมู่หรงเฉิง น้ำเสียงนั้นแหบพร่าราวกับลมที่พัดผ่านซากศพ "เจ้าคิดว่าความตายใต้เงื้อมมือของสวรรค์จะน่ากลัวปานใด? เปล่าเลย... มันเจ็บปวดน้อยกว่าการถูกทรยศโดยคนที่เจ้าเรียกว่า 'ท่านอาจารย์' เสียอีก" หัวใจของหลี่มู่เฉินกระตุกวูบอย่างรุนแรง เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปีที่ดวงตาคู่คมดั่งน้ำแข็งพันปีคู่นั้นไหวระริก ประกายแสงในนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที—ชั่วขณะที่สั้นเสียจนหากผู้ใดกะพริบตาย่อมพลาดพลั้งไป แต่มันกลับไม่รอดพ้นจากสายตาของเยี่ยซิงเหอที่คอยสังเกตผู้เป็นอาจารย์อยู่ตลอดเวลา เสี้ยววินาทีนั้น... น้ำแข็งที่ห่อหุ้มจิตวิญญาณแห่งเซียนกระบี่ไร้ใจราวกับร้าวรานลง ชั่วขณะที่หลี่มู่เฉินมองเห็นใบหน้านั้น ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตพรั่งพรูเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ ภาพของศิษย์รักผู้ร่วงหล่นสู่หุบเหวแห่งความมืดมิด ภาพของโลหิตที่เปื้อนอาภรณ์ขาวสะอาด และความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้กฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของสำนัก ทุกสิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยเงาของอดีตที่ย้อนกลับมาทวงแค้น "มู่หรง..." หลี่มู่เฉินเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้ที่ติ ปราณกระบี่รอบกายที่เคยหมุนวนอย่างดุดันพลันชะงักงันไปชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาได้หยุดหมุนลง ณ ห้วงเวลานั้น เยี่ยซิงเหอเหลือบสายตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของบุรุษที่นางทั้งรักทั้งชัง หัวใจของนางกระหน่ำตีรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นางเห็นความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็นมาตลอดสิบปี... หลี่มู่เฉินกำลังเจ็บปวด เขากำลังสำนึกเสียใจกับเรื่องราวในอดีต ชั่ววินาทีนั้น เยี่ยซิงเหอเกือบจะยื่นมือออกไปสัมผัสปลายนิ้วที่กำด้ามกระบี่สั่นระริกของเขา หากไม่ใช่เพราะคมกระบี่ของมู่หรงเฉิงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนผิวเนื้อบริเวณหน้าอกของนางเริ่มมีหยดเลือดซึมออกมา "อาจารย์... ท่านยังคงจดจำสุนัขตัวนี้ได้สินะพ่ะย่ะค่ะ" มู่หรงเฉิงหัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก ดวงตาที่เคยสดใสในอดีตบัดนี้ดำมืดสนิทราวกับไร้ซึ่งวิญญาณ มีเพียงเปลวเพลิงสีครามแห่งอวิชชาที่ลุกโชนอยู่ภายใน "ท่านสอนข้าว่าวิถีกระบี่ไร้ใจคือหนทางสู่ความหลุดพ้น... แต่เหตุใดเล่า ในวันที่ข้ากำลังจะตาย ท่านถึงได้หันหลังให้ข้า?" "เจ้าเดินเข้าสู่เส้นทางมาร... อาคมแห่งอวิชชาครอบงำจิตวิญญาณของเจ้า" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงความเยือกเย็นกลับคืนมา ทว่าแววตากลับยังคงไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น ปราณเซียนในร่างแผ่ซ้ำซ้อนออกมาปกป้องเยี่ยซิงเหอโดยสัญชาตญาณ "ข้าไม่ได้หันหลังให้เจ้า... แต่เป็นกฎของฟ้าดินที่ไม่อาจละเว้น" "กฎของฟ้าดินงั้นหรือ?" มู่หรงเฉิงแค่นหัวเราะเสียงดังลั่น ยามนี้ลมปราณรอบกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬ ท้องนภาที่เคยมีแสงจันทร์สาดส่องพลันมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงคำรามของสายฟ้าที่ผ่าลงมายังยอดเขาเมฆา "ถ้าเช่นนั้นวันนี้ ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้... ตัดสินว่ากฎของสวรรค์หรือความแค้นของข้า สิ่งใดจะหนักหนากว่ากัน!" สิ้นคำพูด ร่างของมู่หรงเฉิงก็พุ่งทะยานเข้ามาดั่งภูตผี ความเร็วของมันเหนือล้ำกว่าขอบเขตเซียนทั่วไป เงากระบี่นับพันสายพรูพรั่งลงมาดั่งหิมะโปรยปราย แต่ทุกลดเลี้ยวล้วนแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่มุ่งตรงมายังจุดตาย "ระวัง!" เยี่ยซิงเหออุทานขึ้นพร้อมกับสะบัดพัดหยกในมือ ปลดปล่อยอักขระป้องกันรูปดอกบัวโลหิตขึ้นรับการโจมตี ทว่าพลังมารของมู่หรงเฉิงกล้าแกร่งเกินกว่าที่นางจะต้านทานไหว แรงปะทะทำให้ร่างของนางกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว โลหิตสีแดงฉานกระเซ็นออกจากมุมปาก หลี่มู่เฉินไม่รอช้า พลังปราณกระบี่ไร้ใจถูกปลดปล่อยออกมารวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด กระบี่หลงเหมินในมือของเขาเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้า ตัดผ่านความมืดมิดของรัตติกาลเข้าปะทะกับกระบี่สีนิลของมู่หรงเฉินอย่างจัง! *เปรี้ยง!* คลื่นพลังมหาศาลระเบิดออกจนพื้นหินแกรนิตเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงลมจากการปะทะพัดพาเอาฝุ่นผงและกิ่งไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ทว่า ในจังหวะที่กระบี่ทั้งสองเล่มยังคงกดเข้าหากันด้วยพลังปราณอันมหาศาลนั้นเอง สายตาของมู่หรงเฉิงก็ทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นวับหนึ่ง มันไม่ได้มุ่งเป้าโจมตีหลี่มู่เฉิน... แต่กลับสะบัดมือซ้ายซัดเข็มพิษโลหิตมังกรนับร้อยเล่มพุ่งตรงไปยังเยี่ยซิงเหอที่กำลังพยุงร่างลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก! "ซิงเหอ!" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้างเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เพิ่งรวบรวมกลับมาพังทลายลงในพริบตา สัญชาตญาณการปกป้องที่ถูกกดทับไว้ด้วยฐานะประมุขและวิถีกระบี่ไร้ใจถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้เยื่อใย เขาทิ้งกระบวนท่าและละทิ้งการป้องกันตนเองอย่างสิ้นเชิง ร่างของเซียนผู้ไร้พ่ายพุ่งทะยานเข้าไปรับเข็มพิษนับร้อยเล่มแทนหญิงสาวด้วยแผ่นหลังของตนเอง! *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เสียงเข็มพิษปักเข้าสู่เนื้อหนังดังขึ้นติดต่อกัน ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงของเยี่ยซิงเหอ หยดโลหิตสีดำคล้ำไหลซึมผ่านอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของหลี่มู่เฉิน หยดลงกระทบพื้นหินราวกำลังแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่ง เยี่ยซิงเหอรับร่างของหลี่มู่เฉินที่ทรุดฮวบลงสู่อ้อมกอดของนาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ปลายมือของนางสั่นเทาขณะสัมผัสแผ่นหลังที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของบุรุษผู้เย็นชา "อาจารย์... เหตุใด... เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้..." เสียงของนางขาดห้วง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยกระทบลงบนแก้มของเขา กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ทันทีที่สัมผัสกับลมปราณพิษที่แผ่ออกมาจากแผล หลี่มู่เฉินกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเขากลับยกมือขึ้นช้าๆ ใช้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแตะลงที่ข้างแก้มของเยี่ยซิงเหอเบาๆ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดในรอบสิบปีที่นางเคยได้รับ "เพราะเจ้า... คือสิ่งเดียว... ที่ข้าไม่อาจสูญเสียไปได้อีกแล้ว..." ทว่า ในขณะที่ลมหายใจของหลี่มู่เฉินเริ่มแผ่วเบาลงนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขาเหยียบอยู่ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง เงาดำนับร้อยสายผุดขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด—บุคคลที่ถือครองกระบี่เบญจธาตุซึ่งควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับสำนักมารในอดีต! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและงดงามนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณจากหัวใจค่ะ