เงาสะท้อนในกระจกวิญญาณ

"เจ้าคิดว่าการเด็ดหัวข้า จะล้างมลทินในอดีตได้จริงๆ งั้นหรือ เยี่ยซิงเหอ?" เสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังโบราณดังแทรกผ่านม่านไอปีศาจที่ม้วนตัวขึ้นสูงเสียดฟ้า หลี่มู่เฉินในยามนี้ ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยโลหิตสีแดงฉานตัดกับอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้ขาดวิ่น แต่กระนั้น ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งคู่นั้นก็ยังคงความเย่อหยิ่งและสง่างามไว้อย่างไม่เสื่อมคลาย เขากระอักโลหิตออกมาคำโต ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มเยาะหยัน—รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของเยี่ยซิงเหอราวกับคมหอก "หุบปาก!" เยี่ยซิงเหอคำรามลั่น กระบี่โลหิตในมือสั่นสะท้านด้วยแรงปราณอันบ้าคลั่ง ปลายคมกระบี่จ่ออยู่ตรงชีพจรหอยโข่งบริเวณลำคอระหงของอดีตอาจารย์ผู้เยือกเย็น ระยะห่างเพียงไม่ถึงชิ้นกระดาษกั้น หยาดเหงื่อและเลือดไหลย้อยผสมปนเปกันบนใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความแค้นสุมอก ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่เตรียมจะพุ่งทะลวงผ่านเนื้อหนังเพื่อสะสางบัญชีแค้นสิบปี พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นดั่งพิภพถล่ม รอยแยกสีดำสนิทนับร้อยสายแผ่ขยายออกราวกับปากอสูรกลืนกิน แสงสีม่วงอมดำพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก ศิษย์คิดล้างครู อาจารย์จำใจสังหารศิษย์ วงจรอุบาทว์แห่งยุทธภพช่างหอมหวานเช่นนี้เสมอ!" เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติที่บิดเบี้ยว กลิ่นอายกดดันระดับบรรพชนแผ่ซ่านจนอากาศรอบบริเวณแทบแข็งตัว บุรุษผู้นั้นสวมชุดคลุมลายเมฆาโบราณ ในมือถือกระบี่ประหลาดที่ส่องประกายแสงห้าสี—กระบี่เบญจธาตุที่ควรจะสูญสลายไปพร้อมกับเปลวเพลิงแห่งสำนักมารเมื่ออดีตกาล! เยี่ยซิงเหอชะงักงาย นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาจำมันได้แม่นยำ... กระบี่เล่มนั้นคือต้นตอของโศกนาฏกรรมทั้งหมด คือสิ่งที่พรากครอบครัวและทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา แล้วไฉนมันจึงมาปรากฏอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้? "ม่อเทียนอวี่?!" หลี่มู่เฉินอุทานชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา สีหน้าเยือกเย็นเป็นนิตยสารของประมุขยอดเขาเมฆาพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "แปลกใจมากหรือไร หลี่มู่เฉิน?" บุรุษผู้มาใหม่แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาสสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "เจ้าคิดว่าคัมภีร์กระบี่ไร้ใจของเจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่องนักหรือ? ความจริงอันเน่าเฟะที่เจ้าปกปิดไว้ใต้หน้ากากเซียนผู้สูงส่ง บัดนี้... สมควรแก่เวลาที่จะต้องเปิดเผยมันเสียที" ลมปราณรอบด้านแปรปรวนอย่างรุนแรง เยี่ยซิงเหอรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ความแค้นที่เคยพุ่งพล่านจนถึงขีดสุดกลับสะดุดกักขลังอยู่กลางลำคอ การแก้แค้นที่เขาเพียรพยายามเดินหน้าแลกมาด้วยหยาดเลือดและวิญญาณตลอดสิบปี... เหตุใดจึงดูเหมือนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของผู้อื่น? "เจ้าหมายความว่าอย่างไร พูดให้มันชัดๆ!" เยี่ยซิงเหอหวีดร้อง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ เขากวัดแกว่งกระบี่โลหิตชี้หน้าผู้มาใหม่ "ความจริงอะไรที่เจ้าว่า!" ม่อเทียนอวี่หัวเราะในลำคอ สายตาดูลแคลนกวาดมองศิษย์อาจารย์คู่นี้ "เด็กโง่... เจ้าคิดว่าคืนนั้น สำนักมารบุกทำลายหมู่บ้านของเจ้าตามอำเภอใจงั้นรึ? เจ้าคิดว่าอาจารย์ผู้แสนดีของเจ้า ขับไล่เจ้าออกจากสำนักเพราะต้องการปกป้องเจ้าจากกฎเกณฑ์จริงๆ งั้นหรือ?" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกลางความเงียบงัน เยี่ยซิงเหอรู้สึกหูอื้อตาลาย ร่างกายเซถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาคมกลาดหันขวับกลับไปมองหลี่มู่เฉินที่ยังคงสงบนิ่ง ทว่าแววตาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความลับที่ถูกเปิดโปง "อาจารย์..." เยี่ยซิงเหอเอמהเสียงสั่นระริก แรงอาฆาตมุ่งมั่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกลัวลึกๆ ที่ไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ "เขาพูดเรื่องอะไร... ตอบข้าสิ!" หลี่มู่เฉินหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจโปรยปรายยาวนานราวกับจะแบกรับน้ำหนักของผืนฟ้าไว้ทั้งแผ่นดิน เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอ่อนล้าสายหนึ่งก็ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น เป็นครั้งแรกที่เซียนผู้ไร้พ่ายแสดงความรู้สึกเปราะบางออกมาให้เห็น "ซิงเหอ... ทุกสิ่งที่เจ้าทำลงไป เพื่อล้างแค้นให้คนที่ตาย... เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่า คนที่เจ้าควรแทงด้วยกระบี่ในมือ... คือข้า?" คำพูดนั้นดั่งคมมีดที่กรีดลึกลงในทรวงอก เยี่ยซิงเหออ้าปากค้าง สมองขาวโพลนราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า การแก้แค้นที่เขายึดถือเป็นสรณะตลอดมา บัดนี้กลับกลายเป็นภาพมายาอันบิดเบี้ยว ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามสิ่งใดเพิ่มเติม ม่อเทียนอวี่ก็สะบัดกระบี่เบญจธาตุในมือ วงแหวนอักขระเวทร้ายสีดำก็พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการร่างของทั้งหลี่มู่เฉินและเยี่ยซิงเหอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งปราณโลหิตในชั่วพริบตา! "หมดเวลาเล่นละครแล้ว" ม่อเทียนอวี่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ขณะที่รอยแยกมิติเบื้องหลังกำลังขยายตัวดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง "ในเมื่อพวกเจ้าต่างก็เป็นกุญแจสำคัญ... เช่นนั้นก็จงลงไปสู่ห้วงนรกอเวจีด้วยกันเสียเถอะ!" ขอบอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดและบททดสอบแห่งจิตวิญญาณนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอสัญญาว่าจะพา องค์ประกอบอันเข้มข้นนี้ไปสู่จุดพลิกผันที่สะเทือนอารมณ์ยิ่งกว่าในตอนหน้าค่ะ